บทที่ 1321

ตำหนักอ๋องอี้กำลังจัดงานแต่งงานกันอยู่

ภายในวังหลวง จักรพรรดิอู่อันอยู่ในห้องทรงพระอักษรด้วยใจที่ค่อนข้างว้าวุ่น

แม้ว่าพอจะเดาได้อยู่แล้วว่า องค์ชายเว่ยกับองค์หญิงใหญ่จะขัดต่อตนเอง แต่จักรพรรดิอู่อันก็ยังคงมีความเพ้อฝันอยู่

ในส่วนองค์หญิงใหญ่ก็ปล่อยไป แม้ว่านางจะเป็นพี่สาวของตนเอง แต่ก็ห่างกันไปสิบกว่าปีแล้ว จักรพรรดิอู่อันมิได้มีความรู้สึกใด ๆ ต่อนางมากนักหรอก!

แต่กับองค์ชายเว่ย!

นั่นลูกชายคนโตของตนเองเชียวนะ!

ความรู้สึกที่เขาเทไปที่องค์ชายเว่ยมากกว่าองค์ชายคนอื่น ๆ เสียอีก!

เขาอดทนต่อความผิดขององค์ชายเว่ยครั้งแล้วครั้งเล่าก็เพราะว่ามีความรู้สึกหลอกหลอนอยู่ตลอด

เขาจดจำท่าทางในครั้งแรกที่องค์ชายเว่ยยิ้มให้ตนเองได้ะ!

และจดจำความตื่นเต้นในตอนที่องค์ชายเว่ยหัดเรียกตนเองในครั้งแรกได้...

อดีตเหล่านั้นปรากฏชัดเจนขึ้นมาทำให้เขามิอาจลืมเลือนได้เลย!

เหตุใดองค์ชายเว่ยจึงกล้าทำเรื่องเช่นนี้?

“ฝ่าบาท พระชายาเส้าเสด็จมาทูลเข้าเฝ้าอยู่ด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ!”

ขันทีเซี่ยเข้ามารายงาน “พระชายาเส้าตรัสว่า ฝ่าบาททรงงานหนักมากแล้วจึงต้มแกงโสมมาให้ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”

“เจ้ารับไว้แล้วให้นางกลับไปเถิด!”

จักรพรรดิอู่อันไม่มีอารมณ์จะพบเจอผู้ใดทั้งนั้น เวลานี้นอกจากเหล่าคนสนิทของตนแล้วก็มิอยากพบผู้ใดเลย

ขันทีเซี่ยจึงทำได้เพียงออกไปรับอาหารเข้ามาแล้วนำมาวางที่บนโต๊ะหนังสือของจักรพรรดิอู่อัน

จักรพรรดิอู่อันมิได้มีอารมณ์ที่จะกินน้ำแกงนั้นเลย จึงเอ่ยถามไปโดยมิรู้ตัว “ทางด้านเว่ยเสียนไม่มีความเคลื่อนไหวใดเลยหรือ?”

“กราบทูลฝ่าบาท ฮูหยินเว่ยตื่นมาแต่เช้าตรู่ก็ขออาบน้ำ บอกว่าจะขอพรแทนฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ เวลานี้ก็ยังคงคุกเข่าอยู่หน้าพระพุทธรูปอยู่เลย!”

จักรพรรดิอู่อันยิ้มเยาะ ขอพรแทนตนเองอะไรกัน?

นี่รู้ว่าลูกชายสุดที่รักของนางจะก่อกบฏก็เลยอาบน้ำแต่งตัวแล้วไปเผาเครื่องหอมขอพรให้ลูกชายของนางทำสำเร็จมากกว่ากระมัง!