บทที่ 1359

ต้องบอกเลยว่า พระชายาผิงหนานนั้นโน้มน้าวผู้คนได้ดีมากจริง ๆ เมื่อหลิงอวี๋ได้ฟังนางพูดเช่นนั้นก็เหมือนว่าได้เห็นแสงสว่างในความมืด

ใช่แล้ว!

เมื่อก่อนตนเห็นว่า สตรีเหล่านั้นมิสามารถเล่าเรียนได้ก็คิดว่าสักวันหนึ่งจะสามารถช่วยเหลือพวกนางได้

บัดนี้โอกาสนั้นได้มาถึงแล้ว นางลืมความตั้งใจเดิมนี้ไปได้อย่างไรกัน!

ชีวิตในวังหลวงกดดันและมีการตีกรอบมากก็จริง

แต่ในภายภาคหน้า ตนกับเซียวหลินเทียนต่างหากที่จะเป็นเจ้าของวังหลวงที่แท้จริง พวกเขาสามารถร่วมมือกันเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้!

ก็เหมือนกับในตอนแรกที่ตนเพิ่งจะข้ามเวลามาแล้วคนรับใช้ในตำหนักอ๋องอี้ล้วนมิอยากพบตน

แต่จากที่ตนแข็งแกร่งขึ้นในทุก ๆ วัน พวกจ้าวซวนก็ยืนข้างตนในยามที่ฉินรั่วซือกลั่นแกล้งตนมิใช่หรือ?

หากต้องการให้ทุกอย่างผ่านไปอย่างสบายใจก็ต้องพึ่งตนเองแล้วเอาชนะความท้าทายเหล่านี้ไปให้ได้

วังหลวงก็แค่ใหญ่โตกว่าตำหนักอ๋องอี้มิกี่สิบเท่าเอง ทว่าต่อให้ใหญ่โตเพียงใด สิ่งที่นางต้องเอาชนะให้ได้ก็มีเพียงแค่ใจคนเท่านั้น!

ขอเวลาสักหน่อย นางจะต้องทำให้คนในวังหลวงเปลี่ยนแปลงเป็นคนของตำหนักอ๋องอี้แล้วอยู่ฝ่ายตนได้แน่นอน

“พระชายา ท่านพูดถูก ข้าคิดผิดไปเอง!”

หลิงอวี๋ทบทวนความผิดของตนอย่างจริงใจ จากนั้นก็เรียนรู้กับพระชายาผิงหนานต่ออย่างอดทน

ไทเฮาเองก็มิได้อยู่ว่าง ๆ หลิงอวี๋เพิ่งเข้ามามินาน ทั้งยังเป็นตนที่ดึงเข้ามาอีก แล้วพระนางจะให้หลิงอวี๋ถูกคนอื่นจับผิดข้อผิดพลาดโดยที่ยังมิเข้าใจอะไรเลยได้อย่างไร!

ไทเฮาก็เป็นดังที่พระนางตรัส พระนางแทบจะไม่มีเวลาได้เสียใจกับการจากไปของพระโอรสเลย พระนางหาเหล่าแม่นมคนเก่าแก่ที่จัดการเรื่องต่าง ๆ และเชื่อใจได้มาด้วยตัวเอง แล้วให้พวกนางไปสอนและคอยช่วยเหลือหลิงอวี๋

แม่นมเว่ยเฝ้ามองไทเฮาพบปะผู้คนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าโดยที่มิได้พักผ่อนเลยทั้งคืนอย่างทุกข์ใจ

เมื่อคนกลุ่มสุดท้ายออกไปก็ฟ้าสางแล้ว

แม่นมเว่ยจึงเอ่ยเกลี้ยกล่อม “ไทเฮา พักสักหน่อยเถิดเพคะ! หากทำเช่นนี้พระพลานามัยจะทรุดโทรมเอาได้เพคะ! หากท่านล้มลงไปจะมิยิ่งทำให้พระชายาองค์รัชทายาทเหนื่อยหรือเพคะ?”

ไทเฮาเอ่ยอย่างขมขื่น “ข้ามิกล้าพัก! เจ้าดูเอาเถิดมีคนคอยจับตามองอาอวี๋กับเทียนเอ๋อร์มากถึงเพียงนี้ หากข้ามิช่วยพวกเขาแล้วจะมีผู้ใดที่สามารถช่วยพวกเขาได้เล่า!”

“ข้าจะต้องช่วยให้อาอวี๋ยืนหยัดอยู่ในวังให้ได้โดยเร็วที่สุด! มีเพียงแค่ให้นางยืนหยัดได้อย่างมั่นคงเท่านั้น เทียนเอ๋อร์จึงจัดการเรื่องในราชสำนักได้โดยมิต้องห่วงหน้าพะวงหลัง!”

แม่นมเว่ยเอ่ยอย่างมิสนใจไยดี “ต่อให้ไทเฮาอยากช่วยเหลือพวกเขาก็ต้องดูแลตนเองก่อนเพคะ! พักผ่อนเถิดเพคะ มิเช่นนั้นบ่าวคงจะต้องทำความผิดโดยการลากให้ไทเฮาไปพักผ่อนแล้วนะเพคะ!”