บทที่ 1366

ลู่หนานเองก็มิได้ประกาศเรื่องนี้ออกไปครึกโครม เขาให้ขันทีเหอผู้ฉลาดซึ่งเป็นคนที่ขันทีเซี่ยหามาให้เป็นคนเอาผงยากับเครื่องหอมนี้ส่งไปให้หลิงอวี๋ตรวจสอบเล็กน้อย

สิ่งที่ตรวจสอบออกมาจะต้องรู้ผลที่แน่ชัดว่าคืออะไร ให้หลิงอวี๋สามารถเตรียมการรับมือสถานการณ์ล่วงหน้าได้ มิเช่นนั้นหากรอจนตกหลุมพรางจะสายเกินไป

ขันทีเหอผู้นี้ปีนี้อายุยี่สิบ เป็นคนมีหน้าตาหล่อเหลา เข้าวังมาประมาณห้าหกปีแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาทำงานเบ็ดเตล็ดทั่วไป แม้ว่าจะเป็นคนฉลาดแต่มิได้แสดงออกมา และมิได้เอาใจองค์จักรพรรดิหรือสนมในวังเพื่อจะเลื่อนตำแหน่งตนให้สูงขึ้นด้วย

ขันทีเซี่ยกล้าแนะนำเขาให้เซียวหลินเทียนใช้งาน นั่นเป็นเพราะขันทีเซี่ยรู้ความลับของขันทีเหอ

ขันทีเหอเป็นพี่น้องกับพระสนมเหอของจักรพรรดิอู่อัน ตอนนั้นสนมเหอถูกพ่อค้ามนุษย์จับตัวมาขายส่งเข้าวัง

ขันทีเหอจึงเต็มใจขายตัวเองเข้าวังมาเพื่อน้องสาว และทำการชำระร่างกายเข้าวังมาเป็นขันที

แม้ว่าพระสนมเหอจะถูกแต่งตั้งเป็นสนม แต่วังหลังมีสาวงามอยู่เป็นจำนวนมาก นับตั้งแต่ที่นางเข้าวังมาจนตอนนี้ก็มิเคยถูกจักรพรรดิอู่อันเรียกไปปรนนิบัติเลย

ตอนที่ขันทีเซี่ยไปหาเขาได้พูดออกไปเพียงประโยคเดียว “เจ้ารับใช้องค์จักรพรรดิให้ดี เดี๋ยวข้าจะขอร้องเรื่องพระสนมเหอให้ ให้องค์จักรพรรดิอนุญาตให้พระสนมเหอออกจากวังไปแต่งงาน!”

ทันทีที่ขันทีเหอได้ยินดังนั้นมีหรือจะมิยินดี!

ครอบครัวของตนเหลืออยู่เพียงแค่เขากับน้องสาว ตอนแรกที่ตนชำระร่างกายเข้ามาก็เพราะทนมิได้ที่จะให้น้องสาวเข้ามาอยู่ในวังเพียงผู้เดียวโดยไม่มีที่พึ่ง จึงเตรียมตัวที่จะใช้ชีวิตโดดเดี่ยวเป็นเพื่อนน้องสาวไปตลอดชีวิต

น้องสาวยังอยู่ในวัยสะพรั่งมิได้แต่งงาน ตามกฎของวังหลวง หากจักรพรรดิสูงสุดเสด็จสวรรคต สนมที่มิได้มีบุตรธิดาจะมีเพียงแค่สองทางเท่านั้น ทางแรกคือออกบวชเป็นแม่ชีและอธิษฐานให้องค์จักรพรรดิสูงสุดไปตลอดชั่วชีวิต ส่วนทางที่สองก็คือไปเฝ้าสุสานหลวง หรือไม่ก็ฝังไปกับจักรพรรดิ

ขันทีเหอมีหรือจะยอมให้น้องสาวของตนต้องถูกทำลายเช่นนี้ไปตลอดชีวิต!

มิว่าอย่างไรตนก็มิอาจสืบสกุลให้ตระกูลเหอได้อีกแล้ว การที่สามารถทำให้น้องสาวได้ออกจากวังไปแต่งงานแล้วมีลูกสืบสกุลเหอได้ก็เป็นสิ่งที่ขันทีเหอจะทำเพื่อตระกูลเหอได้

ขันทีเซี่ยเองก็เอาใจเขามาใส่ใจเราจึงได้สนับสนุนขันทีเหอ

ขันทีเหอรู้สึกซาบซึ้งในพระคุณมาก ทั้งยังรู้ด้วยว่า นี่คือทางออกที่ดีกับทั้งน้องสาวและตนเองจริง ๆ จึงยินดีรับไว้