บทที่ 1365

หมิ่นกูกับหลิงซวนมองวิธีการที่หลิงอวี๋พิชิตคนแล้วก็แอบตกใจ ในขณะเดียวกันก็นับถือมาก ๆ เช่นกัน

พวกนางต่างก็เห็นมากับตาว่าหลิงอวี๋ถูกบีบให้เติบโตอย่างไร

วังหลวงนี้เป็นหุบเหวที่มองมิเห็นก้นบึ้งของมัน หากมิอยากถูกฝังอยู่ที่นี่ก็ทำได้เพียงแค่ต้องบีบตนเองให้ปีนขึ้นไป

หลังจากหลิงอวี๋ส่งคนที่จัดการงานต่าง ๆ ออกไปแล้ว ในที่สุดก็แอบหาเวลาว่างกินอะไรสักหน่อยได้

หลิงซวนมองหลิงอวี๋ที่กินมูมมามอย่างปวดใจ แล้วรีบส่งถ้วยน้ำชาให้นาง

หลิงอวี๋ดื่มไปสองอึกก็นึกถึงเรื่องจักรพรรดิอู่อันขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยกับหลิงซวน “เจ้าไปบอกกับลู่หนานหน่อยว่า ให้เขาคอยใส่ใจอาหารของท่านอ๋อง… เอ่อ องค์จักรพรรดิเป็นพิเศษหน่อย อย่าให้มีผู้ใดเล็ดลอดเข้าไปยุ่งได้เด็ดขาด!”

สาเหตุการตายของจักรพรรดิอู่อันยังตรวจสอบมิชัดเจน หลิงอวี๋กังวลว่ามือสังหารที่ซุ่มซ่อนอยู่จะใช้วิธีเดิมมาลงมือกับเซียวหลินเทียนซ้ำอีก

“บอกให้ลู่หนานทำทุกเรื่องด้วยตัวเอง เครื่องนอนเครื่องใช้ในสถานที่พักผ่อนขององค์จักรพรรดิก็ต้องตรวจสอบดูให้หมด หากมีสิ่งที่น่าสงสัยให้เปลี่ยนทั้งหมดทันที!”

“ภายในห้องมิต้องเอาดอกไม้ใด ๆ มาจัดวาง พวกถุงหอมเครื่องหอมอะไรก็ยิ่งมิต้องใช้เลย!”

หลิงอวี๋ไม่มีเวลาไปตรวจเซียวหลินเทียนจึงทำได้เพียงกำชับให้พวกลู่หนานจัดการอย่างจริงจัง

“เพคะ!”

หลิงซวนเดินออกจากตำหนักไป จากการที่ได้เรียนการแพทย์กับหลิงอวี๋มา นางเข้าใจเลยว่าความกังวลของหลิงอวี๋นั้นมิใช่ไร้เหตุผล

เครื่องยาสมุนไพรจำนวนมากจะมีการส่งเสริมกันและยับยั้งกัน และภายในเครื่องหอมก็ยิ่งสามารถผสมสารที่เป็นอันตรายได้มากมาย

แม้ว่าตอนนี้เซียวหลินเทียนจะเป็นจักรพรรดิ แต่องค์ชายคังอีกทั้งบรรดาองค์ชายที่คอยจ้องตำแหน่งจักรพรรดิอยู่เหล่านั้นจะมีกี่คนกันที่ยอมอยู่ภายใต้อำนาจของเซียวหลินเทียนจากใจจริง พวกนางต้องป้องกันมือสังหารที่อยู่ในความมืด

ในตอนที่หลิงซวนไปถ่ายทอดคำพูดของหลิงอวี๋ เซียวหลินเทียนก็จัดการราชกิจบ้านเมืองเสร็จและกำลังลงมากินข้าวพอดี

เมื่อได้ยินหลิงซวนบอกต่อคำพูดของหลิงอวี๋กับลู่หนานมิหยุด ใจของเซียวหลินเทียนก็อบอุ่นขึ้นมา

แม้ว่าหลิงอวี๋จะมิได้ยินยอมที่จะอยู่ในวัง แต่นางก็ยังคงรับผิดชอบหน้าที่ของนางอย่างมิอาจปฏิเสธได้

เรื่องเหล่านี้ หากหลิงอวี๋มิบอก บุรุษเช่นพวกเขาหรือจะนึกได้