ตอนที่ 140
บทที่ 140
September 18, 2026
หลิงอวี๋มองไปทางชิวเหวินซวงที่ยืนอยู่ด้านข้าง นางรับใช้และแม่นมในเรือนต่างเชื่อฟังนาง เฮยจื่อหายตัวไปครั้งนี้ก็น่าจะเกี่ยวข้องกับชิวเหวินซวงด้วย
“เซียวหลินเทียน ข้าบอกว่าข้าไม่รู้ว่าเฮยจื่ออยู่ที่ใด เจ้าเชื่อหรือไม่?” หลิงอวี๋เอ่ยถาม
“พระชายา พระชายาบอกที่อยู่ของเฮยจื่อของพวกเรามาเถิด! เขายังเด็ก ทำผิดพลั้งไปเราก็ค่อย ๆ สอนเขาก็ได้! พระชายาให้โอกาสเขาสักครั้งเถิด!”
ชิวเหวินซวงเอ่ยเตือน ‘ด้วยความหวังดี’
หลิงอวี๋รำคาญแม่นางดอกบัวขาวที่ช่างยุแยงให้คนแตกคอกันนี่เหลือเกิน เสแสร้งทำเป็นคนดีนัก!
“เซียวหลินเทียน ข้าไม่ได้เอาตัวเฮยจื่อไป ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาอยู่ที่ใด! ข้าคงปล่อยตัวเขามิได้หรอก!”
หลิงอวี๋คร้านจะสนใจชิวเหวินซวง พลางเอ่ยไปตรง ๆ “หากเจ้าเชื่อก็เชื่อ หากไม่เชื่อก็ช่าง! ตีข้าให้ตาย ข้าก็พูดเช่นเดิม!”
เซียวหลินเทียนจ้องมองหลิงอวี๋ หลิงอวี๋เองก็จ้องเขาตอบอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ
หลิงอวี๋ยิ้มเย็นชาพลางเอ่ย “เจ้าไปสืบหาดูก็ได้ หากยืนยันว่าข้าเป็นคนลักพาตัวเฮยจื่อไปจริง ๆ ข้าจะยอมทำตามที่เจ้าต้องการ!”
เซียวหลินเทียนกับนางต่างไม่มีใครยอมใครอยู่เป็นเวลานาน เมื่อเห็นว่าหลิงอวี๋ยังคงมีท่าทางแข็งขืนอยู่ เขาก็หน้านิ่งไป
“เจ้าไม่บอกใช่หรือไม่? ได้ ข้าไปหาเอง!”
“หลิงอวี๋ ถ้าพิสูจน์แล้วว่าเจ้าเป็นคนลักพาตัวเฮยจื่อไป ครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ เยี่ยงครั้งก่อนเป็นแน่!”
“พวกเราไป!”
เซียวหลินเทียนออกคำสั่ง เพียงชั่วครู่ในเรือนนั้นก็เหลือเพียงคนของเรือนบุหงาสี่คน
“เยวี่ยเยวี่ย เจ้าไม่ได้ถูกไอ้กีบเท้าหมูนั่นรังแกเอาใช่หรือไม่?”
หลิงอวี๋เห็นว่าพวกเขาไปกันแล้ว จึงรีบวิ่งเข้าไปหาหลิงเยวี่ยอย่างเป็นห่วง
หลิงเยวี่ยส่ายหน้า “ท่านแม่ ไอ้กีบเท้าหมูนั่นไม่ได้รังแกข้าขอรับ!”
แม่นมลี่ก็เอ่ยขึ้นมา “ครั้งนี้ท่าทีของท่านอ๋องดีขึ้นมากเจ้าค่ะ มาถึงก็เพียงแต่ซักถามว่าเมื่อเช้าพวกท่านไปทำอันใดที่เรือนเฮยจื่อ! พูดกับเยวี่ยเยวี่ยก็พูดอย่างเกรงใจเจ้าค่ะ!”
หลิงอวี๋ฟังแล้วถึงโล่งอก นางเอ่ยถามอย่างสงสัย “เหตุใดเฮยจื่อจึงหายตัวไป?”
แม่นมลี่ก็เชื่อว่าหลิงอวี๋ไม่มีทางลักพาตัวเฮยจื่อไป จึงเอ่ย
“บ่าวก็ไม่รู้เจ้าค่ะ ได้ยินว่าไม่เห็นเฮยจื่ออกไปจากประตูนะเจ้าคะ! ท่านอ๋องให้องครักษ์ค้นตำหนักอ๋องอี้สองรอบแล้วก็ไม่พบร่องรอยของเฮยจื่อเลยเจ้าค่ะ!”
หลิงอวี๋มองไปทางกำแพงที่ล้อมรอบเรือนบุหงา แล้วยิ้มเยาะพลางเอ่ย
“ไม่ได้เดินไปเอง ก็มีคนพาเขาออกไป!”
“กำแพงรอบตำหนักอ๋องอี้ไม่ได้สูง คนที่มีวรยุทธสามารถพาเขาออกไปได้สบาย ๆ!”
แม่นมลี่ก็ตั้งสติพลางเอ่ยอย่างแปลกใจ “คุณหนู คุณหนูสงสัยว่าจะมีคนพาตัวเขาออกไป เพราะอยากจะใช้เรื่องนี้มาใส่ร้ายคุณหนูหรือเจ้าคะ?”
“หรือไม่ใช่? ข้ามีประวัติที่ไม่ดีกับเขา เยวี่ยเยวี่ยก็เพิ่งจะมีเรื่องขัดแย้งกับเฮยจื่อพอดี คนที่จะพาตัวเฮยจื่อไปในเวลานี้ หากไม่สงสัยข้าแล้วจะไปสงสัยใครกันเล่า!”
หลิงอวี๋ยิ้มเยาะพลางเอ่ย “ข้าว่าเรื่องนี้มีโอกาสสูงมากที่พวกพี่น้องชิวเหวินซวงนั่นจะเป็นคนทำ! ในตำหนักนี้ก็มีพวกเขาที่ไม่ชอบหน้าข้าใช่หรือไม่เล่า!”
“คุณหนู แต่บ่าวได้ยินว่าตั้งแต่ที่ชิวเฮ่าดวงตาหายดี ก็ถูกท่านอ๋องส่งตัวไปทำงานที่นอกเมืองนะเจ้าคะ” แม่นมลี่เอ่ยเตือน
หลิงอวี๋ถึงได้นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เจอชิวเฮ่ามาเป็นเวลานานแล้ว
นางจ้องมองไปที่ประตูใหญ่อย่างโกรธเกรี้ยว พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“แม้ว่าชิวเฮ่าจะไม่อยู่ ชิวเหวินซวงก็น่าจะมีวิธีลักพาตัวคนออกไป!”
“พวกนางรับใช้และแม่นมในตำหนักล้วนเชื่อฟังนาง หากคิดจะเอาตัวเด็กคนหนึ่งออกไปมันจะยากอะไรเล่า!”
“หลบอยู่ในรถม้าหรือไม่ก็ตะกร้าผักอะไรสักอย่างออกไป จะมีใครไปสงสัยนางแล้วค้นดูรึ! ”
หลิงเยวี่ยฟังอยู่อีกด้านอย่างสนใจ เมื่อได้ยินดังนั้นก็เอ่ยขึ้นมา
“ท่านแม่ ข้ารู้ว่าสวนด้านหลังคอกม้ามีช่องสุนัขอยู่ มีครั้งหนึ่งพี่เฮยจื่อแอบมุดออกไปเที่ยวเล่นแล้วข้าเห็นเข้า! วันนี้เขาจะแอบหนีออกไปเที่ยวอีกหรือไม่ขอรับ?”
“หา ในตำหนักนี้มีช่องสุนัขด้วยรึ?”
หลิงอวี๋ตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วถึงได้เอ่ยออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “ดูสิ เซียวหลินเทียนไอ้กีบเท้าหมูนั่นหูเบาเสียจริง ชิวเหวินซวงพูดเยี่ยงไรก็เชื่อไปเสียเยี่ยงนั้น!”
“ยังจะมาใส่ร้ายข้าว่าลักพาตัวเฮยจื่อไปอีก? เขาไม่คิดด้วยซ้ำว่าเด็กที่ตนเองเลี้ยงมีพฤติกรรมเยี่ยงไร ถึงมาใส่ร้ายคนอื่นเยี่ยงนี้!”
“เสียแรงที่ข้าคิดจะอยู่ร่วมกันกับเขาอย่างสันติ แถมยังหายาให้เขา! คนเยี่ยงนี้ ไม่คุ้มค่าที่จะทำดีด้วยเสียจริง!”
“เห้อ ตำหนักอ๋องอี้นี่เหตุใดจึงมีเรื่องเยอะเยี่ยงนี้นะ!”
นับตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่หลิงอวี๋พูดเรื่องจะไปจากที่นี่ แม่นมลี่ก็ไม่ได้มองว่าเซียวหลินเทียนเป็นคนของตนอีกเลย
กอปรกับที่เห็นว่าตอนนี้หลิงอวี๋สามารถหาเงินได้ด้วยตัวเองแล้ว ต่อไปพวกเขาแม่ลูกก็ไม่มีปัญหาเรื่องการใช้ชีวิตแล้ว ก็ยิ่งหวังว่าหลิงอวี๋จะไปจากตำหนักอ๋องอี้แห่งนี้ให้เร็วที่สุด
“แม่นม ไม่พูดถึงเขาแล้ว! ข้ายังไม่ได้กินข้าวเลย พวกเจ้ากินหรือยัง?”