ตอนที่ 141
บทที่ 141
September 18, 2026
คนของจ้าวซวนเรียกนางรับใช้และแม่นมทั้งหมดในเรือนของเฮยจื่อไปสอบปากคำอีกครั้ง
นางรับใช้และแม่นมทุกคนยืนกรานในคำให้การก่อนหน้านี้ บอกว่านอกจากหลิงอวี๋กับหลิงเยวี่ยแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นไปที่เรือนของเฮยจื่ออีก
เฉี่ยวเหลียนถูกถามก็ร้อนใจพลางเอ่ยอย่างคับข้องใจ “พี่จ้าว พวกเราไม่รู้จริง ๆ ว่าเหตุใดเฮยจื่อจึงหายตัวไป!”
“พระชายาอยู่ในห้องนั้นนานมาก แม้ว่านางจะไม่ได้เป็นคนพาเฮยจื่อไป นางก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องเป็นแน่!”
“จะต้องเป็นนางที่ดุด่าเฮยจื่อ ทำให้เฮยจื่อทนไม่ไหวถึงได้แอบหนีไป! ขอเพียงหาตัวเฮยจื่อเจอ ก็จะสามารถยืนยันได้ว่าเป็นความผิดของพระชายาหรือไม่!”
จ้าวซวนเห็นว่าถามแล้วไม่ได้ผลอะไร จึงทำได้เพียงให้พวกนางกลับกันไปก่อน
คนในตำหนักอ๋องอี้ล้วนถูกซักถามกันหมดแล้ว เบาะแสเดียวที่ได้คือเบาะแสที่ปี้ไห่เฟิงเป็นคนบอก
ปี้ไห่เฟิงบอกว่า ตอนที่เขาให้อาหารม้าเขาเห็นเฮยจื่อมาที่คอกม้า แต่พอเขาหอบหญ้ากลับมาก็ไม่เจอเฮยจื่อแล้ว
ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจ คิดว่าเฮยจื่อแค่มาเดินเล่นรอบ ๆ
ข้อมูลทั้งหมดรวบรวมไว้ที่ห้องตำราของเซียวหลินเทียน เซียวหลินเทียนร้อนใจขึ้นมาทันที
คำบอกเล่าของปี้ไห่เฟิงเป็นการยืนยันได้ว่ามีความเป็นไปได้สูงที่เฮยจื่อจะมุดช่องสุนัขแล้วออกไปเอง น่าจะไม่เกี่ยวอะไรกับหลิงอวี๋
แต่นี่ฟ้ามืดแล้ว ยังไม่มีข่าวของเฮยจื่อเลยแม้แต่น้อย นี่ทำให้เซียวหลินเทียนอยู่ไม่สุขแล้ว
เฮยจื่อถูกคนลักพาตัวไป หรือว่าเกิดอุบัติเหตุอะไรกันแน่?
“หาต่อไป! คืนนี้ไม่ต้องนอนกัน! จ้าวซวน เจ้าเอาตราประทับของข้าไปหาแม่ทัพเฉิน ให้เขาส่งคนไปช่วยหา!”
เซียวหลินเทียนเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด “แล้วให้เขาเอารายชื่อคนที่น่าสงสัยว่าจะมีส่วนพัวพันเรื่องการค้าเด็กในเมืองให้ข้าด้วย เมื่อได้รับรายชื่อมาแล้วก็ให้ตรวจสอบรายบุคคล!”
“พ่ะย่ะค่ะ!” จ้าวซวนรับคำสั่งแล้วไปทำตามทันที
แม้ว่าที่เฮยจื่อหายตัวไปจะไม่เกี่ยวอะไรกับหลิงอวี๋ แต่ความวุ่นวายในตำหนักอ๋องอี้ก็ไปถึงหูของหลิงอวี๋
หลิงอวี๋นอนไปแล้วตกใจตื่นมากลางดึก ได้ยินเสียงด้านนอกยังมีคนเคลื่อนไหวกันอยู่ นางก็ค่อนข้างกังวลใจ
ตอนนี้ยังหาเฮยจื่อไม่เจออีกหรือ?
เช่นนั้นไม่ใช่การห่วงเล่นแล้วหนีออกไปเองแล้ว จะต้องเกิดเรื่องอะไรกับเขาแน่ ๆ
หลิงอวี๋นึกขึ้นได้ว่าครั้งที่แล้วเฮยจื่อถูกหลอกให้ออกไปก็ถูกทบตีจนชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าน หากครั้งนี้เสียชีวิตไปจริง ๆ ความสัมพันธ์ของนางกับเซียวหลินเทียนที่เพิ่งจะปรองดองกันจะต้องกลับไปอยู่ในจุดที่เย็นชาใส่กันอีกแน่!
มันจะเลวร้ายกว่าจุดเยือกแข็งอีกแน่ ๆ!
ครั้งที่แล้วเซียวหลินเทียนสามารถโบยตนเองห้าสิบแส้ได้โดยไม่เกรงกลัวใด ๆ หากครั้งนี้เฮยจื่อตายไป เซียวหลินเทียนไม่มีทางยอมนางอีกแน่!
หลิงอวี๋เพิ่งจะทำให้คนของเรือนบุหงามีชีวิตที่สบายได้ไม่กี่วันเอง แม้ว่าจะว่ากังวลว่าพวกนางจะไม่ติดตามตนเองก็ควรจะทำอะไรสักหน่อย!
หลิงอวี๋รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วหยิบตะเกียงไปที่ห้องแม่นมลี่
“แม่นม ยังหาเฮยจื่อไม่พบเลย ข้านอนไม่หลับ เราไปดูกันเถิดว่าสามารถช่วยอะไรได้หรือไม่!”
หลิงอวี๋กับแม่นมลี่คุยกัน แล้วก็เดินไปที่เรือนริมวารี
เห็นแต่ไกลว่าเรือนริมวารียังมีแสงไฟสว่างอยู่ หลิงอวี๋เพิ่งจะเดินเข้าประตูไปก็ได้ยินเสียงร้อนใจของชิวเหวินซวงแล้ว
“ท่านอ๋องเพคะ นี่ก็หามาค่อนคืนแล้วยังไม่เจอเลย! เฮยจื่อจะ… ตายแล้วหรือไม่เพคะ?”
“ถ้ามีชีวิตก็ต้องหาตัวให้เจอ ถ้าตายก็ต้องหาศพให้เจอ! ข้าไม่มีทางยอมแพ้หรอก!”
เซียวหลินเทียนพูดอย่างหงุดหงิด “ให้ข้าหาเจอก่อนเถิดว่าใครลักพาตัวเฮยจื่อไป ข้าจะทำให้มันตายทั้งเป็นเลย!”
“บ่าวคิดว่าเรื่องนี้ต้องสอบปากคำพระชายานะเพคะ! นางคือคนสุดท้ายที่ได้พบเฮยจื่อ!”
“ท่านอ๋องจับตัวนางมาแล้วให้นางพูดออกมาว่าเหตุใดจึงหลอกล่อให้เฮยจื่อออกไปดีหรือไม่เพคะ!”
พ่อบ้านฟั่นเอ่ยขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว “คนคนหนึ่งเอาไปซ่อน คนสิบคนหาไม่พบ พวกเราหาไปเช่นนี้ก็ไม่ได้อะไร! ท่านอ๋องทรมานนางเถิดพ่ะย่ะค่ะ นางจะต้องทำแน่นอน!”
ได้ยินดังนั้นหลิงอวี๋จึงหยุดฝีเท้า อยากจะฟังว่าเซียวหลินเทียนจะพูดเยี่ยงไร
เซียวหลินเทียนขมวดคิ้ว เขาอยากจะสอบปากคำหลิงอวี๋มา แต่นึกถึงก่อนหน้านี้ที่กล่าวหานางไปหลายต่อหลายครั้งแล้ว...
แล้วจากที่จ้าวซวนสืบค้นเรื่องราวของหลิงอวี๋มา หลิงอวี๋น่าจะไม่มีความผิดอะไร
เซียวหลินเทียนเอ่ยเสียงเย็นชา “ในขณะที่ความจริงยังไม่กระจ่าง ข้าจะไปกล่าวหาคนที่ไม่มีความผิดไม่ได้! พ่อบ้านฟั่น บอกคนเบื้องล่างว่าให้หาต่อ! หากหาเฮยจื่อพบข้ามีรางวัลให้อย่างงาม!”