ตอนที่ 142
บทที่ 142
September 18, 2026
หลิงซินถูกหลิงอวี๋ตะคอกจนไม่กล้าร้องไห้แล้ว นางเช็ดน้ำตาพลางเอ่ย
“บ่าวกับแม่นมลี่พาเยวี่ยเยวี่ยออกไปจ่ายตลาด พอซื้อของครบแล้ว แม่นมลี่ก็ลื่นล้มไปเจ้าค่ะ!”
“บ่าวก็เลยพยุงแม่นมลี่ขึ้น แต่พอหันกลับไป เยวี่ยเยวี่ยก็หายไปแล้ว!”
หลิงซินพูดถึงตรงนี้ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวก็ร่วงลงมาอย่างอดไม่ได้
“บ่าวกับแม่นมลี่ต่างก็ตกใจ พากันตามหาทั่วทุกที่ แต่ก็ไม่พบเลยเจ้าค่ะ! แม่นมก็ยังตามหาอยู่ที่ตลาดอยู่เลย บ่าวนึกขึ้นได้ว่าเยวี่ยเยวี่ยอาจจะมาที่โรงเหยียนหลิง ก็เลยวิ่งมาหา...”
หลิงอวี๋หลับตาลง หายใจเข้าลึก ๆ แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสงบสติได้แล้ว
“เสี่ยวหาว เจ้ารีบหาคนสักสองสามคน ไปช่วยข้าหาที่ตลาด แล้วก็หาคนไปถามที่ตำหนักอ๋องอี้ว่าเยวี่ยเยวี่งกลับตำหนักแล้วหรือยัง! หากยังไม่กลับให้หาตามเส้นทางไปตำหนักอ๋องอี้!”
เกิ่งเสี่ยวหาวเคยเจอเยวี่ยเยวี่ยและชอบเด็กฉลาดคนนั้นมาก ทันทีที่ได้ยินจึงเอ่ยขึ้นมา
“ท่านพี่ ท่านวางใจได้ ข้าจะส่งคนไปช่วยพี่หา!”
“อืม ได้ข่าวแล้วก็บอกข้า!”
หลิงอวี๋ดึงหลิงซินขึ้น ไปบอกลาหมอเลี่ยวแล้วจึงเดินออกไป
หมอเลี่ยวได้ยินจากบทสนทนาของทั้งสามคนแล้วนึกขึ้นได้ว่าชื่อของหลิงอวี๋คุ้นหู ที่แท้นางก็เป็นพระชายาอ๋องอี้นี่เอง!
ทันทีที่ได้ยินว่าเด็กที่เคยมาโรงเหยียนหลิงกับหลิงอวี๋หายตัวไป หมอเลี่ยวก็ร้อนใจไปด้วยทันที จึงบอกให้เลี่ยวหมิงกับเลี่ยวเชียนเฝ้าบ้าน ส่วนตนก็ออกไปตามหาด้วยอีกแรง
หลิงอวี๋พาหลิงซินไปที่ตลาดอย่างเร่งรีบ ระหว่างทางนางก็ยังมีความหวังว่า บางทีหลิงเยวี่ยอาจจะอยู่ตรงมุมไหนสักมุมที่หลิงซินกับแม่นมลี่ละเลยไป
ไหนเลยจะคิดว่ากระทั่งไปถึงที่ตลาดแล้ว จะเห็นแม่นมลี่วิ่งวุ่นไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนกราวกับแมลงวันไร้หัวและบ่นพึมพำไปด้วย
“เยวี่ยเยวี่ย อย่าแอบแม่นมเลย รีบออกมาเถิด! แม่นมร้อนใจจะตายแล้ว!”
“แม่นม ยังไม่เจอเยวี่ยเยวี่ยหรือ?” หลิงอวี๋เอ่ยถาม
“คุณหนู… คุณหนูมาแล้ว! เยวี่ยเยวี่ยเป็นเด็กรู้ความมาโดยตลอด ไม่มีทางไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหนโดยไม่มีเหตุผล นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นเจ้าคะ?”
หลิงอวี๋ได้ยินก็ตกใจ นางเห็นแม่นมลี่ร้อนใจจนอกสั่นขวัญหายไปหมด ร่างกายตรงที่ล้มยังคงมีรอยคราบเปื้อนอยู่เลย
นางจึงรีบเอ่ย “แม่นม แม่นมกลับไปดูที่ตำหนักอ๋องอี้ก่อนว่าเยวี่ยเยวี่ยกลับไปหรือไม่! หากเขามิได้กลับไปแม่นมก็รออยู่ที่เรือนบุหงา เดี๋ยวข้ากับหลิงซินจักไปตามหาเอง!”
แม่นมลี่พยักหน้า ของที่ซื้อล้วนไม่ต้องการแล้ว รีบตรงดิ่งกลับไปทันที
หลิงอวี๋หับหลิงซินแยกทางกันตามหาในตลาดต่อ
แต่จนกระทั่งทั้งสองคนกลับมาพบกัน ก็ยังไม่พบหลิงเยวี่ยเลย
หลิงอวี๋ร้อนใจเป็นอย่างมาก หากเยวี่ยเยวี่ยถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป คงต้องถูกพาตัวไปนานแล้วแน่นอน
อาศัยแค่ตนเองกับหลิงซิน แล้วก็คนของเกิ่งเสี่ยวหาวคงไม่พอเพราะกำลังคนมีจำกัด ต้องหาคนช่วยเพิ่มอีก
“หลิงซิน เจ้าหาต่อไป ข้าจะกลับไปที่ตำหนักอ๋องอี้ให้เซียวหลินเทียนช่วย!”
หลิงอวี๋หันหลังวิ่งไปทางตำหนักอ๋องอี้ ผลคือเมื่อไปถึงเรือนริมวารี มีเพียงแค่หลู่ชิ่งประจำการอยู่
“เซียวหลินเทียนอยู่หรือไม่?” หลิงอวี๋ถามอย่างร้อนใจ
“พระชายา ท่านอ๋องไม่อยู่ขอรับ ท่านพาคนออกไปตามหาเฮยจื่อตั้งแต่เช้าตรู่แล้วขอรับ!” หลู่ชิ่งบอก
หลิงอวี๋ได้ยินก็รู้สึกกังวลมาก เมืองหลวงกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ นางจะไปตามหาเซียวหลินเทียนที่ใดกัน!
นางรีบเอ่ย “หลู่ชิ่ง เจ้ารีบส่งคนไปรายงานเขา บอกว่าหลิงเยวี่ยก็หายตัวไปเช่นกัน ให้เขาช่วยข้าตามหาที!”
“เจ้าบอกเขาว่าข้าหลิงอวี๋บอกว่าหากเขาไม่ช่วย แล้วเกิดเรื่องอะไรกับหลิงเยวี่ย อย่าคิดว่าชีวิตนี้ข้าจะให้อภัยเขา!”
“ขอรับ ข้าจะส่งคนไปตามหาท่านอ๋อง!”
หลู่ชิ่งได้ยินว่ากระทั่งหลิงเยวี่ยก็หายตัวไปด้วย ก็เครียดขึ้นมาทันที แล้วบอกกับองครักษ์อีกคนว่าให้รีบไปหาเซียวหลินเทียน
หลิงอวี๋วิ่งออกมาจากเรือนริมวารี แล้ววิ่งออกจากตำหนักอ๋องไป
ลูกหายตัวไป ประเด็นสำคัญที่สุดช่วงเวลานาทีทองในยี่สิบสี่ชั่วโมง
ไม่ว่าจุดประสงค์ของการลักพาตัวหลิงเยวี่ยไปในช่วงเวลานี้คืออะไร แต่ลักพาตัวหลิงเยวี่ยไปแล้ว ขั้นต่อไปก็คือเคลื่อนย้ายสถานที่ซ่อนตัว
เมืองหลวงใหญ่ถึงเพียงนั้น การซ่อนตัวเด็กคนหนึ่งไว้เป็นเรื่องสบาย ๆ เลย