บทที่ 1404

หลิงอวี๋หันหลังบังสายตาของทุกคนเอาไว้ มือของนางแตะไปที่ชีพจรของเผยอวี้ ก็เห็นว่าเผยอวี้ลืมตาขึ้นมาขยิบตาให้นางอย่างรวดเร็วแล้วหลับตาลงไป

หลิงอวี๋จึงแอบโล่งใจ เผยอวี้มิได้เป็นอะไร เช่นนั้นการบาดเจ็บนี้ก็เป็นของปลอม

สมองของหลิงอวี๋ประมวลผลอย่างรวดเร็ว มือของนางก็มิได้หยุด นางดึงเสื้อของเผยอวี้ออก เมื่อเห็นก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

เผยอวี้แทงตรงหน้าอกตนเองบริเวณภายนอก แต่มิได้บาดเจ็บถึงภายใน หากมองจากภายนอกเช่นนี้จะดูอันตรายมาก แต่ในความเป็นจริงแล้วมิได้อันตรายใด ๆ

หลิงอวี๋ยังคงทำเป็นพันแผลให้เผยอวี้อย่างรวดเร็ว พลางเอ่ยอย่างดีใจ “แม่ทัพเผยโชคดีเพคะ มิได้บาดเจ็บถึงหัวใจ หากเข้าไปอีกเพียงเล็กน้อย หม่อมฉันก็มิสามารถช่วยเหลือเขาได้แล้ว!”

เซียวหลินเทียนกังวลเรื่องอาการบาดเจ็บของเผยอวี้จึงยืนอยู่ข้าง ๆ ตลอด เขาก็เห็นเช่นกันว่าเผยอวี้มิได้บาดเจ็บจนถึงแก่ชีวิตจึงได้โล่งใจไป

แต่ภายนอกเขากลับแสร้งต่อว่าออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “มือสังหารผู้นี้กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว กล้าที่จะทำเช่นนี้ในวัง ข้ามิปล่อยไปแน่นอน!”

“จ้าวซวน ให้แม่ทัพสือค้นหาในวังทันที จับตัวมือสังหารมาให้จงได้!”

องค์ชายคังร้อนใจขึ้นมา เดิมทีแล้วนี่เป็นการจับผิดเรื่องชู้ ทว่าหากเซียวหลินเทียนระบุว่าเป็นการลอบสังหาร เช่นนั้นแล้วแผนการของเสด็จแม่ก็ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงหรือ?

ในวันนี้แม้ว่าจะมิสามารถจับเรื่องชู้ได้ ก็ต้องทำให้เรื่องที่หลิงอวี๋กับเผยอวี้ฆ่าคนปิดปากเป็นเรื่องจริงให้ได้ ทำให้เซียวหลินเทียนเสียผู้ช่วยที่มีความสามารถไปสองคน

องค์ชายคังเอ่ยอย่างอึมครึม “ฝ่าบาท ยังต้องจับมือสังหารอะไรอีกพ่ะย่ะค่ะ มือสังหารก็คือแม่ทัพเผยมิใช่หรือ?”

“ศพขององค์หญิงหกยังนอนอยู่ตรงนี้อยู่เลย! ในห้องนี้ก็ไม่มีผู้ใดอื่นแล้วนอกจากแม่ทัพเผย มิใช่ว่าแม่ทัพเผยสังหารองค์หญิงหกแล้วจงใจแทงตนเองเพื่อเอาตัวรอดหรือ?”

อันเจ๋อจึงตวาดออกมาอย่างทนมิไหว “องค์ชายคัง เห็น ๆ อยู่ว่ามือสังหารแทงแม่ทัพเผยทั้งยังสังหารองค์หญิงหกเพื่อจะโยนความผิดให้เขาอีก! ท่านพูดจาเหลวไหลใส่ร้ายแม่ทัพเผยตามอำเภอใจเช่นนี้ได้อย่างไร!”

องค์ชายคังมองอันเจ๋ออย่างโกรธเคือง พลางยิ้มเยาะ “รัฐทายาทอัน เจ้ากับแม่ทัพเผยมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันก็ย่อมต้องพูดเข้าข้างเขาอยู่แล้ว!”

“แต่การสังหารองค์หญิงหกเป็นความผิดร้ายแรง แค่ประโยคเดียวของเจ้าจะสามารถช่วยให้เขารอดพ้นได้หรือไร!”

“เจ้าเอ่ยถามขุนนางที่อยู่ที่นี่ดูสิ พวกเขาจะยอมได้หรือ?”