บทที่ 1453

ทหารผู้นั้นส่ายหน้า “ใต้เท้าอันน่าจะเดินทางไปที่ผิงเนี่ยแล้ว พวกกบฏหลิวจวินอยู่ทางนั้นได้ยินว่าจับตัวท่านอ๋องผิงหนานไว้ ใต้เท้าอันน่าจะไปช่วยท่านอ๋องผิงหนานแล้ว!”

หลิงอวี๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง หลังจากนางออกมาจากวังก็มิรู้เรื่องความคืบหน้าในการจัดการความมิสงบของอันเจ๋ออีกเลย ไหนเลยจะคิดว่าท่านอ๋องผิงหนานจะถูกจับตัวไปแล้ว

“แม่ทัพลั่วกับแม่ทัพจี้เล่า?”

หลิงอวี๋นึกถึงสองแม่ทัพที่มาช่วยอันเจ๋อจึงถามไปอีก

ทหารผู้นั้นมองหลิงอวี๋อย่างสงสัย คงจะคิดมิถึงว่าพ่อค้าหนุ่มผู้นี้จะรู้เรื่องแม่ทัพของราชสำนักถึงเพียงนี้

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับพวกเถาจื่อที่ทำท่าทางดุร้าย ทหารผู้นั้นก็เอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ “แม่ทัพลั่วถูกผู้แทนพระองค์คนใหม่ส่งไปจัดการความมิสงบที่กว่างอู่แล้ว ส่วนแม่ทัพจี้ก็ถูกส่งไปจัดการกับเส้าหมิงเจี๋ย!”

หลิงอวี๋ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว แม่ทัพฟางที่รับหน้าที่คนใหม่นี้เป็นคนของจ้าวฮุย ก่อนหน้านี้เซียวหลินเทียนเคยบอกกับนางแล้ว

ตอนนี้อันเจ๋อเป็นบุคคลสำคัญที่เก็บหลักฐานการกระทำผิดของพวกใต้เท้าจางเอาไว้ ท่านอ๋องผิงหนานถูกหลิวจวินจับตัวไป แม่ทัพฟางกลับมิคิดที่จะไปช่วยท่านอ๋องผิงหนาน ทั้งยังทำการแยกตัวลั่วฮั่นกับจี้จื่อที่สามารถช่วยเหลืออันเจ๋อได้ออกไปอีก

นี่คิดจะให้พ่อลูกตระกูลอันตายอยู่ในเงื้อมมือของพวกกบฏหรือ?

หลิงอวี๋จึงซักถามทหารผู้นั้นอย่างมิเกรงใจ “พวกเจ้าต่างรู้ดีว่าใต้เท้าอันยังมีชีวิตอยู่ แล้วเหตุใดยังช่วยพวกคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญอีกเล่า?”

ทหารผู้นั้นยิ้มอย่างขมขื่น “ก่อนหน้านี้มิรู้ แม่ทัพหยางให้พวกเราโจมตีสิงหยาง พวกเราก็ทำไปตามคำสั่ง!”

“ต่อมาเมื่อถูกพวกเขาตีจนแตกพ่ายและแม่ทัพหยางก็ตายแล้ว พวกเราถึงได้รู้ว่าหลงกลเข้าให้แล้ว ทุกคนล้วนมิได้มีใจจะโจมตีต่อจึงหนีกันไป!”

“ทหารบางส่วนถูกใต้เท้าอันสั่งให้ยอมจำนน ส่วนพวกข้ากลัวว่าจะถูกใต้เท้าอันลงโทษจึงหาทางหนีออกมา!”

ในหัวของหลิงอวี๋มีความคิดหนึ่งขึ้นมา เมื่อได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยออกไป “พวกเจ้ามิชดใช้ความผิดด้วยการทำความดีเล่า? ข้าบอกเจ้าตามตรงเลยนะ ข้าคือคนที่องค์จักรพรรดิส่งมา ขอเพียงพวกเจ้ายอมไปส่งข้า ข้ารับรองว่าจะบอกให้แม่ทัพอันมิลงโทษพวกเจ้า!”

“เจ้าออกไปถามดู คนที่ยินดีจะนำทางให้ข้าให้มารวมตัวกันที่นี่!”

“จริงสิ เจ้ามีนามว่าอันใด?”