บทที่ 1454

“มิต้องตะโกนแล้ว คาดว่าอาจารย์หลินเองก็ไปช่วยใต้เท้าอันที่ผิงเนี่ยเช่นกัน เฉาเฉียงคงกังวลว่าพวกเราจะเป็นสายลับที่มาสืบที่อยู่ของอาจารย์หลินจึงเลี่ยงมิให้พบ!”

หลิงอวี๋นึกถึงอาจารย์หลินที่อันเจ๋อเอ่ยถึงก่อนหน้านี้ว่าเป็นบุคคลสำคัญของเฉาเฉียง และเป็นคนที่เก่งกาจมากจากที่หลี่ข่ายบอก ผู้นำที่เอาชนะแม่ทัพหยางได้ก็น่าจะเป็นอาจารย์หลินผู้นี้

เฉาเฉียงคงกังวลว่า หากเปิดเผยไปว่าอาจารย์หลินมิได้อยู่สิงหยางแล้วจะถูกโจมตีจึงเลี่ยงที่จะมิพบ

เมื่อเห็นว่าสิงหยางมีการป้องกันที่แน่นหนาเช่นนี้ หลิงหว่านก็คงมิสามารถเข้าไปได้เช่นกัน เช่นนั้นจึงทำได้เพียงไปรวมตัวกับอันเจ๋อที่ผิงเนี่ยก่อนแล้วค่อยไปตามหาหลิงหว่าน

หลิงอวี๋จึงพาพวกเถาจื่อมุ่งหน้าไปผิงเนี่ย

......

เวลานี้ ไท่เฟยเส้ากับจ้าวฮุยได้รู้เรื่องที่หลิงอวี๋ออกไปจากวังหลวงแล้ว

กฎหมายที่ดินของเมืองหลวงก็ถูกประกาศออกไปอย่างรวดเร็วภายใต้ฝีมือและการเร่งเร้าของเซียวหลินเทียน

ขุนนางพวกของจ้าวฮุยทัดทานแรงกดดันของเซียวหลินเทียนมิไหว บางส่วนกลัวว่าจะถูกลงโทษเช่นใต้เท้าหลี่จึงยอมมอบที่ดินแต่โดยดี

เดิมทีขุนนางบางส่วนยังคงดูท่าทีอยู่ แต่เมื่อเห็นว่าจ้าวฮุยกับองค์ชายคังต่างก็ส่งมอบที่ดินไปแล้ว จึงทำได้เพียงปฏิบัติตาม

จ้าวฮุยกัดฟันส่งมอบที่ดินไป

ตามกฎของจักรพรรดิสูงสุด หากปล่อยที่ดินรกร้างว่างเปล่าร้อยหมู่มากกว่าสามปีจะต้องถูกลดตำแหน่งไปสามขั้น

จ้าวฮุยขึ้นอยู่ในตำแหน่งอัครเสนาบดีอย่างยากลำบาก เหตุไฉนจะยอมถูกลดสามขั้นเล่า

ตราบใดที่ยังมีชีวิตก็ย่อมมีความหวัง!

เขาปลอบใจตนเอง ขอเพียงรักษาตำแหน่งไว้ เขาจะต้องทำให้เซียวหลินเทียนลงจากตำแหน่งองค์จักรพรรดิได้อย่างแน่นอน

องค์ชายคังก็เช่นกัน แม้ว่าจะมิได้มีตำแหน่งขุนนาง ทว่าหากมิส่งมอบที่ดินรกร้างว่างเปล่าไป เซียวหลินเทียนก็สามารถลงโทษเขาได้ในแบบเดียวกัน หากโทษหนักก็สามารถถอดถอนตำแหน่งองค์ชายของเขาได้

จ้าวฮุยกับองค์ชายคังล้วนประนีประนอม แล้วขุนนางคนอื่นมีหรือจะทัดทานไหว

ยิ่งไปกว่านั้นเซียวหลินเทียนก็เป็นผู้นำบริจาคที่ดินเพาะปลูกที่ตนครอบครองอยู่ทั้งหมดด้วย พวกเขายังคงรับเงินอุดหนุนของราชสำนักอยู่ก็ยิ่งมิกล้าดึงดันจะเอาที่ดินไว้มิยอมคืน