บทที่ 1499

เซียวหลินเทียนได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว หลิงอวี๋มิยอมบอกความลับของนางกับตน

ตอนนี้ สวีเนี่ยนจือก็มิยอมบอกอดีตของนางกับตน?

“ฝ่าบาท ทุกคนล้วนมีเรื่องเสียใจของตนเพคะ!”

สวีเนี่ยนจือสังเกตสีหน้าท่าทางแล้วเอ่ยทันที “เนี่ยนจือเข้าวังมาหลังจากที่ท่านพ่อท่านแม่จากไปทั้งคู่ ทุกครั้งที่เอ่ยถึงอดีตจึงเจ็บปวดจนมิอยากอยู่แล้วเพคะ!”

“เนี่ยนจือแค่มิอยากพูดออกมาแล้วทำให้ฝ่าบาทเศร้าใจไปด้วย! หากฝ่าบาทอยากให้เนี่ยนจือพูด เนี่ยนจือก็จะพูดเพคะ!”

“มิต้องแล้ว!”

ความโกรธของเซียวหลินเทียนเบาบางลงไปมาก สตรีจำนวนมากเข้าวังมาล้วนถูกขาย หรือไม่ก็ไร้ที่พึ่งเช่นสวีเนี่ยนจือ

สวีเนี่ยนจือมิอยากเอ่ยถึงอดีตมิใช่ว่าตั้งใจอยากปิดบัง แต่มิอยากเอ่ยเรื่องเสียใจที่บิดามารดาเสียชีวิตทั้งคู่!

สิ่งนี้ต่างจากการที่หลิงอวี๋ปิดบังต่อตน!

“ดื่มสุรา!”

เซียวหลินเทียนรินให้สวีเนี่ยนจืออีกจอก

สวีเนี่ยนจือรับมาพลางเอ่ยอย่างอาย ๆ “ฝ่าบาท เนี่ยนจือดื่มมิเก่ง ดื่มจอกนี้แล้วมิสามารถดื่มต่อได้อีก! ฝ่าบาทเพคะ ดื่มมากทำร้ายร่างกาย ท่านเองก็ควรพอแล้วเพคะ!”

เซียวหลินเทียนมองสวีเนี่ยนจือใช้แขนเสื้อปิดหน้าแล้วดื่มไปครึ่งหนึ่ง

จากนั้นก็วางจอกเหล้าลง บนใบหน้าของสวีเนี่ยนจือเป็นสีแดงอมชมพู ดูแล้วยิ่งงดงาม

เซียวหลินเทียนมองอย่างตะลึงเล็กน้อย ดูเหมือนว่าตนยังมิเคยดื่มสุรากับหลิงอวี๋มาก่อนเลย!

มิรู้ว่าเมื่อหลิงอวี๋ดื่มมากแล้วจะเป็นอย่างไร?

ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างอธิบายมิถูก พวกหลิงอวี๋กับเซียวเยวี่ยรื่นเริงอยู่ที่พระตำหนักคุนหนิง แต่ละเว้นตนเอาไว้!

มีสิทธิ์อะไรกัน!

เขาเซียวหลินเทียนเป็นสามีของนาง เป็นท้องฟ้าของพวกเขา พวกเขาแม่ลูกมีสิทธิ์อะไรถึงกินดื่มกันอย่างมีความสุข แต่ตนทำได้เพียงดื่มสุราอย่างเงียบ ๆ

“ขันทีน้อยเซี่ย นำพระราชโองการไปที่พระตำหนักคุนหนิง ให้ฮองเฮามาดูแลข้าดื่มสุรา!”

เซียวหลินเทียนตะโกนออกไปเสียงดังด้วยความโกรธ

“พ่ะย่ะค่ะ!”