บทที่ 1500

“จะเกิดผลอะไรขึ้น?”

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างมิพอใจ “ข้าเรียกฮองเฮาของตนมาดูแลรินสุรา เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว หรือว่าหลิงอวี๋นางยังกล้ามิเชื่อฟัง?”

ท่านจินต้ายิ้มขมขื่น “ฝ่าบาท… ฮองเฮาของท่านผู้นี้… ท่านเรียกกุ้ยเหรินสวีมาดื่มสุราแล้ว ยังจะเรียกฮองเฮามาอีก ท่านคิดจะทำอะไรกัน?”

“ให้ฮองเฮาเห็นว่าท่านมิได้ขาดสตรีหรือ? หรือว่าจะให้ฮองเฮารับใช้พวกท่านดื่มสุรา?”

ท่านจินต้านึกถึงว่าหากตนมามิทันแล้วพระราชโองการของเซียวหลินเทียนไปถึงพระตำหนักคุนหนิง เช่นนั้นความสัมพันธ์ของเซียวหลินเทียนกับหลิงอวี๋ก็คงไม่มีอีกต่อไป!

“ฮองเฮาเป็นสตรีที่หยิ่งในศักดิ์ศรี พระนางจะคิดว่าท่านใช้กุ้ยเหรินสวีมาทำให้พระนางอับอาย! ฝ่าบาท ท่านทรงคิดให้ดี ๆ เถิดพ่ะย่ะค่ะโดยนิสัยของฮองเฮาแล้ว ท่านทำเรื่องเช่นนี้แล้วพระนางจะให้อภัยท่านหรือ?”

เซียวหลินเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างโกรธเคือง “ข้ามิต้องการให้นางอภัย เป็นนางที่ทำผิดต่อข้า ข้ามิได้ทำเรื่องที่ผิดต่อนาง!”

“โธ่ ฝ่าบาท!”

ท่านจินต้าปวดหัวแล้ว สามีภรรยาคู่นี้ทะเลาะกันแล้วเหตุใดนิสัยราวกับเด็กกันหมด!

“ฝ่าบาท กระหม่อมขอถามท่าน ท่านอยากจะแต่งตั้งฮองเฮาใหม่หรือ? นับจากนี้จะแยกทางกับฮองเฮาหรือ?”

เซียวหลินเทียนเอ่ยไปตามสัญชาตญาณ “จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าไม่มีทางแต่งตั้งฮองเฮาใหม่!”

ท่านจินต้ารู้ดีอยู่แล้วจึงเอ่ยออกไป “ฝ่าบาท ท่านมิอยากแต่งตั้งฮองเฮาใหม่ แต่การกระทำของท่านเมื่อครู่กลับยิ่งผลักฮองเฮาให้ไกลออกไปพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาท สมมตินะพ่ะย่ะค่ะ หากเมื่อครู่ท่านเรียกฮองเฮามาแต่พระนางมิยอมรินสุราให้พวกท่าน ท่านจะทำอย่างไรกับฮองเฮา?”

“ตีพระนางหรือ? ลงโทษพระนางหรือ? หากท่านทำเช่นนี้ไป ผลที่ตามก็จะเป็นเช่นที่ตำหนักอ๋องอี้ในตอนแรก ฮองเฮาไม่มีทางกล้ำกลืนความเจ็บช้ำที่มีต่อท่าน!”

หากมิตีมิลงโทษ เซียวหลินเทียนที่อยู่ในฐานะจักรพรรดิก็จะไร้บารมี!

ท่านจินต้ามิได้เอ่ยคำพูดนี้ออกมา แล้วเอ่ยอย่างอดทน “ฝ่าบาท สองวันมานี้กระหม่อมมิได้อยู่ในวัง มิรู้ว่าเหตุใดท่านกับฮองเฮาจึงขัดแย้งกัน แต่มิว่าจะทะเลาะกันแค่ไหนก็มิสามารถทำให้พระนางเสียพระทัยได้พ่ะย่ะค่ะ!”

“ท่านกับฮองเฮาเดินกันมาถึงวันนี้มิใช่เรื่องง่าย ฮองเฮาเป็นภรรยาที่ดีมีคุณธรรม ท่านมิสามารถทำเรื่องที่คนรักเกลียดชังได้!”

ท่านจินต้ามิอยากเห็นเซียวหลินเทียนกับหลิงอวี๋กลับไปเป็นอย่างที่ไม่ใครก็ใครต้องตายกันไปข้างอย่างที่ตำหนักอ๋องอี้!