บทที่ 1513

เซียวหลินเทียนได้ยินคำถามของหลิงอวี๋ก็หัวเราะเบาพลางเอ่ย “อาอวี๋รู้จักข้าดีจริง ๆ!”

“ใช่แล้ว ข้าคาดการณ์ไว้ว่าจ้าวฮุยจะส่งมือสังหารไปสังหารใต้เท้าจาง จึงให้คนของค่ายกองทหารเสือซุ่มอยู่ล่วงหน้า สิ่งที่พวกเขาทำคือสังหารคนของจ้าวฮุย ทำให้จ้าวฮุยสูญเสียกำลังคน!”

“ในขณะเดียวกัน คนของค่ายกองทหารเสือก็แสร้งเป็นมือสังหารช่วยใต้เท้าจางออกไป คนเหล่านี้จะแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งอยากสังหารใต้เท้าจาง และอีกกลุ่มก็ช่วยชีวิตเขา!”

หลิงอวี๋เข้าใจ “เช่นนี้ใต้เท้าจางก็จะคิดว่า จ้าวฮุยอยากจะสังหารเขาเพื่อปิดปากและจะตัดความคาดหวังที่มีต่อจ้าวฮุยไป จากนั้นก็สารภาพความผิดของจ้าวฮุยกับองค์ชายคังออกมา!”

เซียวหลินเทียนพยักหน้าอย่างชื่นชม “มิเพียงเท่านี้ ข้ายังให้คนกระจายข่าวออกไปว่าใต้เท้าจางถูกจ้าวฮุยกับองค์ชายคังสังหารเพื่อปิดปากด้วย!”

“นี่เพื่อข่มขวัญพวกคนที่จ้าวฮุยใช้งาน ให้พวกเขาเห็นใจกัน ต่อไปเมื่อทำงานให้จ้าวฮุยก็จะระวังตัว!”

ใต้เท้าจางโกงกินเงินไปมากมายถึงเพียงนั้น ตายไปก็มิสาสมกับที่ทำ

เมื่อเทียบกับการเอาตัวเขาออกไปตัดหัวต่อหน้าธารกำนัลแล้ว เซียวหลินเทียนใช้การตายของเขาไปสร้างความแตกแยกพวกจ้าวฮุยยังดีเสียกว่า

“เช่นนั้นคนในครอบครัวของเขาเล่าเพคะ?”

หลิงอวี๋ต่อต้านเรื่องการประหารทั้งตระกูลเก้าชั่วโคตรมาก

“ยึดบ้านแล้ว และส่งกลับไปแหล่งกำเนิด บุรุษสามรุ่นจะมิสามารถเข้าเป็นขุนนางของราชสำนักได้!”

เซียวหลินเทียนรู้ว่าหลิงอวี๋สนใจเรื่องเหล่านี้ สำหรับความผิดที่มิใช่การสมรู้ร่วมคิดก่อกบฏ เซียวหลินเทียนเองก็มิอยากให้เกี่ยวโยงกับคนมากเกินไป

หลิงอวี๋คิดว่าการลงโทษเช่นนี้ก็นับว่าสมเหตุสมผลจึงมิคัดค้าน

ยามที่รถม้าพระที่นั่งเคลื่อนผ่านถนนเส้นหนึ่ง หางตาของหลิงอวี๋เหลือบไปเห็นแผ่นหลังสูงใหญ่ที่อยู่ไกล ๆ แค่จากแผ่นหลังนั้นหลิงอวี๋เห็นแล้วก็ดูว่าคล้ายหลิงเสียงกังท่านลุงใหญ่ของตน

หลิงอวี๋จึงกระซิบกับเถาจื่อที่ตามอยู่ด้านหลัง “ไปดูที!”

เถาจื่อพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วออกจากขบวนไป

เซียวหลินเทียนมิเห็นหลิงเสียงกังจึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ “เจ้าเห็นผู้ใดหรือ?”

“หลิงเสียงกังเพคะ!”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างจนใจ “ก่อนหน้านี้พูดเรื่องของเขากับท่าน แล้วสองวันมานี้ก็ไม่มีข่าวคราวของเขาเลย หม่อมฉันมิสบายใจ กังวลว่าเฝิงฉินจะเล่นลูกไม้อะไร!”

ทุกครอบครัวล้วนมีปัญหาที่คนนอกยากจะเข้าใจ เซียวหลินเทียนมิสามารถช่วยเรื่องความดื้อดึงของหลิงเสียงกังได้ และยิ่งมิสามารถใช้ความเป็นจักรพรรดิของตนไปสั่งให้เฝิงฉินไปจากหลิงเสียงกังได้!