บทที่ 1514

หลิงอวี๋หลับตาลง

แม้ว่าการตั้งครรภ์ถึงสามเดือนจะยังมิแน่นอน แค่ได้รับความตกใจก็อาจจะทำให้แท้งได้

แต่หลิงอวี๋มิเชื่อเด็ดขาดว่าการที่สุ่ยหลิงตบไปสิบครั้งจะทำให้เฝิงฉินแท้ง

ยิ่งไปกว่านั้น เฝิงฉินสามารถติดตามขบวนเดินทางยาวนานจากสิงหยางมาถึงเมืองหลวงได้ โดยที่ตลอดทางเด็กมิเป็นอะไร ถูกตบสิบครั้งจะทำให้แท้งได้อย่างไร!

แต่ตอนนี้ ลูกของเฝิงฉินมิอยู่แล้วจริง ๆ!

หลิงเสียงกังยังนึกเรื่องเมื่อก่อนมิออก นี่ก็เท่ากับลูกคนแรกของเขากับเฝิงฉิน

เมื่อเด็กมิอยู่แล้ว นางจะมิโกรธเคืองตน นางซุนและหลิงหว่านได้อย่างไร!

หลิงอวี๋ยังคิดที่จะใช้เงินมาแยกเฝิงฉินกับหลิงเสียงกังออกจากกัน ไหนเลยจะคิดว่าเฝิงฉิน...

เดี๋ยวนะ!

จู่ ๆ หลิงอวี๋ก็ตื่นเต้นขึ้นมา หากเฝิงฉินอยากจะมัดใจของหลิงเสียงกัง การใช้เด็กที่ยังมิเกิดมาก็เห็นได้ชัดว่าวิธีนี้อ่อนแอไปหน่อย

ตนยังบอกหลิงหว่านเลยว่า เด็กที่ยังมิเกิดเทียบมิได้กับนางที่สามารถพูดได้คล่องแคล่ว

เฝิงฉินจะต้องคาดการณ์ถึงจุดนี้ ดังนั้นจึงชิงลงมือกับตนก่อนโดยการทำให้เด็กแท้ง

ยังมีสิ่งใดที่จะมัดใจของหลิงเสียงกังได้ดีไปกว่าความเจ็บปวดร่วมกันของการสูญเสียลูกเล่า!

ดูจากตอนนี้ ความเกลียดชังที่มีต่อนางซุนกับหลิงหว่านเป็นความเกลียดชังร่วมกันของทั้งสองคนเช่นนี้ก็บ่งบอกทุกสิ่งแล้วมิใช่หรือ?

เฝิงฉินผู้นี้ร้ายกาจจริง ๆ!

หลิงอวี๋ตกใจมาก แม้แต่ฝันนางก็ยังคิดมิถึงเลยว่าจะมีคนที่สามารถร้ายกับตนได้ถึงขั้นนี้!

สังหารลูกของตนกับมือเพื่อแย่งชิงความโปรดปราน!

“ฮองเฮาเพคะ ตอนนี้หลิงเสียงกังกับเฝิงฉินย้ายไปอยู่ที่ศาลหลักเมืองแล้ว เฝิงฉินยังประกาศออกไปด้วยว่าทรัพย์สินทั้งหมดที่นางมีล้วนถูกท่านบีบบังคับให้มอบให้แล้วเพคะ!”