บทที่ 1522

หลิงอวี๋มิใช่แม่พระ ผู้ป่วยที่ต้องช่วยเหลือในใต้หล้ามีตั้งมาก นางมิสามารถช่วยเหลือทุกคนได้

ยิ่งไปกว่านั้นคือต้องไปแคว้นกันกู่ที่อยู่ไกลถึงเพียงนั้นอีก!

แต่ท่านหญิงใหญ่จะยอมแพ้หรือ?

หากประมุขแคว้นกันกู่ป่วยหนักจริง ๆ อีกทั้งท่านหญิงใหญ่ก็เป็นลูกกตัญญู นางไม่มีทางยอมแพ้กับคำปฏิเสธนี้ของเซียวหลินเทียนแน่

เมื่อนึกถึงที่หานอวี๋บอกว่า ท่านหญิงใหญ่เป็นสตรีที่ดูมีพลังมาก หลิงอวี๋ก็ให้ความสำคัญกับท่านหญิงใหญ่ผู้นี้เป็นพิเศษ

เดิมทีหลิงอวี๋ยังคิดว่าอีกสองวันจึงจะได้พบกับฮูเหยียนเสวี่ยที่งานเลี้ยง

ไหนเลยจะคิดว่า วันรุ่งขึ้นยังมิทันที่เซียวหลินเทียนจะว่าราชกิจเสร็จ ป้ายอวยพรของฮูเหยียนเสวี่ยก็ส่งมาที่พระตำหนักคุนหนิงแล้ว

“ฮองเฮาเพคะ หากท่านมิทรงต้องการพบ บ่าวจะไปปฏิเสธนางให้เพคะ!”

หลิงซวนเอ่ยอย่างเอาใจใส่

“เหตุใดจะมิพบเล่า?”

หลิงอวี๋ยิ้มพลางเอ่ย “เชิญนางเข้ามาเถิด!”

ฮูเหยียนเสวี่ยเข้ามาคารวะตนที่ตำหนักอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ นางหลิงอวี๋ก็ต้องพบเสียหน่อย เหตุใดจะต้องหลบซ่อนเล่า!

หลิงอวี๋เปลี่ยนเป็นชุดเรียบง่านแล้วไปพบฮูเหยียนเสวี่ยที่โถงกลาง

ฮูเหยียนเสวี่ยพานางรับใช้มาเพียงสองคน ตอนที่นางเข้ามา หลิงอวี๋ก็ได้เห็นหน้านางชัด ๆ แล้ว

นี่คือใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดุดันและแข็งแกร่ง มีคิ้วหนาราวบุรุษ ดวงตาหงส์ มีพลังและน่าเกรงขาม

ผิวหนังดูเหมือนถูกแดดถูกลมเป็นสีแทนอย่างดูสุขภาพดี

นางสวมชุดสีดำและปกเสื้อด้านในพลิกออกมาเป็นสีแดง ดูเก่งกาจและหนักแน่น

ยามสาวเท้าก้าวเดินนั้นราวกับดาวตก แต่มิสูญเสียความสง่างามไป

พูดตามตรง หลิงอวี๋ชอบสตรีที่มีพลังเช่นนี้ เปิดเผยตรงไปตรงมาพูดคุยด้วยง่าย

แต่ตอนนี้เป็นเรื่องระหว่างแคว้น หลิงอวี๋มิอาจมิใส่ใจได้