บทที่ 1523

สีหน้าของหลิงอวี๋เรียบเฉยลง

ฮูเหยียนเสวี่ยผู้นี้ ตนเห็นแก่ที่พ่อของนางป่วยและเห็นใจอารมณ์ของนาง จึงพูดกับนางดี ๆ

แต่นางทำเหมือนตนเป็นแค่คนทั่วไปจริง ๆ ทั้งยังกล้ากล่าวโทษตนอีก!

หลิงอวี๋นึกถึงอีกเป้าหมายหนึ่งที่แคว้นเล็ก ๆ เหล่านี้มาประชุมกันในครานี้ นั่นก็คือหยั่งเชิงความสามารถของเซียวหลินเทียน

หากวันนี้ตนมิจัดการฮูเหยียนเสวี่ยผู้นี้ เช่นนั้นจะมิเป็นการทำให้เซียวหลินเทียนเสียหน้าหรือ?

“เพล้ง!”

หลิงอวี๋สะบัดมือแล้วถ้วยชาก็บินไปตกอยู่ตรงเท้าของฮูเหยียนเสวี่ย

“ฮูเหยียนเสวี่ย เจ้าช่างกล้าหาญนัก กล้าบ่นโวยวายต่อหน้าข้า!”

“เจ้าเห็นที่นี่เป็นอะไร?”

หลิงอวี๋ตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยว “อะไรคือที่เจ้าบอกว่ากันกู่ของเจ้ามอบบรรณาการมาให้ฉินตะวันตกทุกปี สิบปีมิเคยขาด? เจ้าคิดว่านี่คือความภาคภูมิใจของเจ้าในฐานะคนกันกู่หรือ?”

“เจ้ามิเคยเรียนประวัติศาสตร์ของกันกู่หรือ? ตอนนั้นกันกู่ของเจ้าถูกแคว้นเพื่อนบ้านตีพ่าย ชนเผ่าเหลืออยู่เพียงหนึ่งพันกว่าคน สตรีและเด็กถูกทหารแคว้นเพื่อนบ้านทำลายอย่างโหดเหี้ยม!”

“ปู่ของเจ้าเป็นดังสุนัขไร้บ้าน ร้องขอความช่วยเหลือไปทั่วทุกที่ สุดท้ายก็มาขอที่แทบเท้าของฉินตะวันตก!”

“เป็นเพราะองค์จักรพรรดิไท่จู่เห็นเขาแล้วสงสารจึงได้เข้าช่วยเหลือ ส่งกองกำลังทหารไปตีพ่ายแคว้นเล็ก ๆ เหล่านั้นเอาชนะมาเพื่อพวกเจ้า!”

“เพื่อจะร้องขอการป้องกัน ปู่ของเจ้าจึงรวมกันกู่เข้ากับแผ่นดินฉินตะวันตกของข้าอย่างไร้ยางอาย และเต็มใจที่จะส่งบรรณาการให้ทุกปีเพื่อให้ได้รับการคุ้มครองจากฉินตะวันตก!”

“เหตุใดเล่า ตอนนี้กันกู่ของเจ้าเพิ่งจะมีชีวิตที่ดีขึ้นมิกี่ปีก็คิดว่าตนเก่งกาจนักแล้วหรือ ถึงกล้าโอหังต่อหน้าข้าเยี่ยงนี้!”

หลิงอวี๋พูดประวัติศาสตร์อันดำมืดของกันกู่ออกมาโดยมิไว้หน้าฮูเหยียนเสวี่ยเลยแม้แต่น้อย

นี่ต้องโทษฮูเหยียนเสวี่ยที่มิรู้กาลเทศะ ช่วงนี้หลิงอวี๋ยังเรียกร้องความยุติธรรมให้ป้าสะใภ้ใหญ่ของตนอยู่ แต่กลับมิได้รับอะไรเลยนอกจากการร้องเรียนและความกรุ่นโกรธ