บทที่ 1532

เผยอวี้ฟังแล้วชะงักนิ่งไป แม่ของหลิงหว่านร้องเรียนหลิงอวี๋หรือ?

“ท่านพ่อ นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ขอรับ?”

เผยอวี้เอ่ยอย่างร้อนใจ “หากมิพูดให้ชัดเจน ข้าก็ขอยืนกรานว่าจะมิถอนหมั้น!”

วันนี้ใต้เท้าเผยก็ไปราชสำนักในช่วงเช้ามาเช่นกัน จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ตำหนักกระดิ่งทองให้เผยอวี้ฟัง

เผยอวี้ได้ยินว่าความตั้งใจเดิมของเซียวหลินเทียนคือจะให้นางซุนมาเป็นพยานให้หลิงอวี๋ ผลก็คือนางซุนกลับซ้ำเติมผู้อื่นในยามอันตราย ผลักหลิงอวี๋ลงไปสู่เหวลึก

เผยอวี้มิอาจเชื่อหูตน นี่คือเรื่องที่นางซุนทำจริง ๆ หรือ?

“ข้ามิเชื่อ บางทีนางซุนอาจจะมีความยากลำบากใด ข้าจะไปถามหลิงหว่าน!”

เผยอวี้รีบร้อนตรงไปที่บ้านตระกูลหลิงโดยมิสนใจแม้แต่จะเปลี่ยนชุด

แต่ในยามนี้ ท่านอดีตเสนาบดีได้รู้เรื่องที่นางซุนใส่ร้ายหลิงอวี๋ต่อหน้าเหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและบู๊ที่ตำหนักกระดิ่งทองจากปากของคนรับใช้แล้ว เขาโกรธจนตัวสั่น หยิบไม้เท้าตรงไปที่เรือนของนางซุน

แต่ประตูเรือนของนางซุนปิดสนิท ท่านอดีตเสนาบดีใช้ไม้เท้าเคาะประตูจนเสียงดังลั่น นางซุนก็มิเปิดประตู

“นางซุน ฮองเฮามิได้ปฏิบัติต่อเจ้ามิดี สินสอดที่แม่ของนางทิ้งไว้ก็แบ่งให้หลิงหว่านครึ่งหนึ่ง แล้วเหตุใดเจ้าจึงต้องใส่ร้ายนางเช่นนี้?”

ท่านอดีตเสนาบดีมิได้ฝืนบุกเข้าไปในเรือนของลูกสะใภ้ตน แล้วตะโกนอยู่ด้านนอกอย่างเจ็บปวด

“คนนอกใส่ร้ายฮองเฮา เราที่เป็นคนในครอบครัวก็ต้องคิดว่าจะทำอย่างไรจึงจะช่วยล้างเรื่องเสียหายออกไป! แต่เจ้า… เจ้ากลับยิ่งซ้ำเติมให้แย่ลง...”

“เจ้าทำเช่นนี้ยังถือว่าเป็นคนหรือ?”

“นี่เจ้าจะให้ข้าโกรธจนตายหรือไร? ตระกูลหลิงของข้ามีลูกสะใภ้เช่นเจ้าได้อย่างไร!”

“เจ้าไปเสีย เจ้าอาลัยอาวรณ์หลิงเสียงกัง ก็ไปตายอยู่กับเขาข้างนอกนั่นเสีย!”

นางซุนคุกเข่าอยู่ด้านในประตูพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

นางมิอาจอธิบายกับการกระทำของตนได้เลย