บทที่ 1531

นางซุนเดินกลับจวนเสนาบดีเจิ้นหย่วนราวกับเดินละเมอ

ท่านอดีตเสนาบดียังมิรู้ว่าในวังเกิดเรื่องราวเช่นนี้จึงมิได้เอ่ยถามสิ่งใดมาก

นางซุนเดินกลับไปในห้อง หลังจากปิดประตูแล้วก็คว้าแม่นมที่ติดตามนางเข้าวังพลางเอ่ย “ข้าพูดตามที่พวกเจ้าบอกแล้ว เมื่อใดพวกเจ้าจะปล่อยสามีข้ากับหลิงหว่าน?”

แม่นมผลักนางออกแล้วยิ้มเยาะพลางเอ่ย “รีบร้อนอะไรเล่า? ขอเพียงเจ้าทำตามที่พวกเราต้องการ หลิงเสียงกังกับหลิงหว่านก็จะกลับมาได้อย่างปลอดภัย!”

ทันทีที่แม่นมเอ่ยปาก มิได้มีคนนอกอยู่ก็มิได้ปิดบังตน ก็เป็นเสียงของสาวน้อยผู้หนึ่ง

นางซุนถูกผลักจนโซเซไปล้มลงที่พื้น นางจ้องแม่นมอย่างโกรธเกรี้ยวพลางแผดเสียงใส่ “คำพูดของพวกเจ้าเชื่อถือมิได้ จะให้ข้าเชื่อพวกเจ้าอีกได้อย่างไร!”

“เจ้าไม่มีทางเลือก!”

แม่นมยิ้มอย่างดูถูก พลางเอ่ยเตือน “นางซุน หากต้องการให้หลิงเสียงกังกับหลิงหว่านกลับมา เจ้าก็เชื่อฟังเสียดี ๆ!”

“อย่าได้เล่นลูกไม้ใด ๆ เป็นเด็ดขาด มิเช่นนั้นคนของข้าจะสังหารหลิงหว่านก่อน แล้วค่อยสังหารหลิงเสียงกังเป็นรายต่อไป แล้วเจ้าจะมิได้สิ่งใดทั้งนั้น!”

หลังจากพูดจบ แม่นมก็เดินออกไป

นางซุนทรุดนั่งลงที่พื้นอย่างหดหู่ แล้วปิดหน้าพลางร้องไห้ออกมา

ที่วันนี้นางใส่ร้ายหลิงอวี๋ก็เพราะถูกบังคับ!

นางเองก็มิได้อยากทำ!

แม่นมที่ท่าทีแปลก ๆ ผู้นี้จับตัวหลิงเสียงกังกับหลิงหว่านไป แล้วบังคับให้ตนทำตามที่พวกนางบอก นางมิสามารถปล่อยให้สามีและลูกสาวของตนตายไปเพราะเหตุนี้ได้

สิ่งที่หลิงอวี๋สูญเสียมีเพียงชื่อเสียง แต่หลิงหว่านกับหลิงเสียงกังต้องเสียถึงสองชีวิต!

ขอเพียงหลิงเสียงกังกับหลิงหว่านมีชีวิตรอดกลับมา นางจะต้องไปพิสูจน์ชื่อเสียงให้หลิงอวี๋แน่นอน!

นางซุนปลอบใจตนเองอย่างคิดว่าตนถูกต้อง

นางมิรู้เลยว่าเวลานี้สิ่งที่ตนทำไว้ได้แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงอย่างสมบูรณ์แล้ว