บทที่ 1588

คำถามผุดขึ้นมาในหัวของหลิงอวี๋มากขึ้นเรื่อย ๆ ล้วนรอให้นางแก้ไขความสงสัยไปทีละเรื่อง

ว่านฉีซานหาหนูจากในโลงออกมาได้สิบห้าตัว และหนูเหล่านี้ล้วนเลือดออกจากทวารทั้งเจ็ดจนตาย

องค์ชายคังเห็นแล้วก็อดมิได้ที่จะเอ่ย “ท่านอ๋องเฉิง ยังต้องตรวจสอบอีกหรือ? ไทฮองไทเฮาถูกวางยาพิษ หนูเหล่านี้เจาะเข้าไปกัดกินศพของไทฮองไทเฮาจึงถูกพิษจนตาย!”

“เซียวหลินเทียน ท่านยังคิดจะโต้แย้งอย่างไรอีก? เมื่อครู่กระหม่อมถามมาแล้ว เมื่อวานเย็นท่านไปเสวยพระกระยาหารกับไทฮองไทเฮา ต้องเป็นท่านแน่นอนที่วางยาพิษไทฮองไทเฮา!”

เซียวหลินเทียนเห็นองค์ชายคังอยากจะเอาความผิดในการวางยาพิษไทฮองไทเฮามาใส่ตนเช่นนี้ ก็อดมิได้ที่จะเรียกชื่อเขาออกไปแล้วตะคอกเสียงดัง

“เซียวหลินอี้ เจ้ามิจำจากบทเรียนบ้างเลยหรือ? คราก่อนเจ้าใส่ร้ายฮองเฮาจึงถูกโบยไปสามสิบไม้ หนนี้ไม่มีหลักฐานก็ยังกล้าใส่ร้ายข้าอีก!”

“ท่านอ๋องเฉิง พวกท่านต่างก็ได้ยินแล้ว มิใช่ว่าข้าไม่มีสายสัมพันธ์พี่น้อง แต่ความเป็นจริงคือองค์ชายคังรังแกกันมากเกินไปแล้ว!”

“หากครานี้พิสูจน์ได้ว่าการสิ้นพระชนม์ของไทฮองไทเฮามิเกี่ยวข้องกับข้า… เซียวหลินอี้ก็จะมีความผิด การพูดเท็จนั้นมิอาจอภัยโทษ จะต้องถูกถอดยศองค์ชายและกลับสู่สามัญชน!”

การลงโทษนี้หนักมาก จึงทำให้องค์ชายเย่กับองค์ชายรุ่ยตกใจในทันที รวมถึงไท่เฟยเส้าและเหล่าขุนนางกับสตรีบรรดาศักดิ์ที่อยู่ข้างนอกด้วย

องค์ชายคังก็ตื่นตระหนกเช่นกันจึงรีบเอ่ย “ฝ่าบาทอย่าได้พิโรธ กระหม่อมหุนหันพลันแล่นเอง กระหม่อมเห็นไทฮองไทเฮาอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้จึงได้โกรธจนมิระวังคำพูด!”

“กระหม่อมขอประทานอภัย… กระหม่อมมิกล้าพูดจาเหลวไหลอีกแล้ว! กระหม่อมจะตบปากตนเอง...”

พูดแล้ว องค์ชายคังก็จัดการตบหน้าตนเองเบา ๆ หลายทีเป็นการลงโทษตนเอง

เซียวหลินเทียนมิยอมรับในสิ่งนี้ เขาจึงจ้องมององค์ชายคังอย่างโหดร้าย คราวนี้แม้ว่าจะถูกคนในใต้หล้าก่นด่าว่าเลือดเย็นไร้ความเมตตา เขาก็จะต้องตัดอำนาจขององค์ชายคังและถอดยศกลับสู่สามัญชนให้จงได้

ว่านฉีซานมิได้สนใจเรื่องการต่อสู้ภายในของราชวงศ์ และชันสูตรศพของไทฮองไทเฮาต่อโดยมิได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย