บทที่ 1589

คำพูดนี้ขององค์ชายคังภายนอกดูเป็นการอยากหาตัวมือสังหาร แต่ในความเป็นจริงเป็นการพาดพิงถึงหลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียน

ยามนี้หลิงอวี๋ดูแลวังหลัง องค์ชายคังย่อมไม่มีทางกล่าวหาว่าไท่เฟยเส้าบงการให้ครัวหลวงและนางกำนัลกับแม่นมวางยาพิษ เช่นนั้นหากได้พาดพิงถึงหลิงอวี๋แล้วจะเป็นใครกัน!

เซียวหลินเทียนโมโหมาก องค์ชายคังคิดว่าคราวนี้มิเอ่ยชื่อแล้วตนจะมิสามารถมุ่งเป้าไปที่เขาได้หรือ?

เซียวหลินเทียนตำหนิเสียงแข็ง “เซียวหลินอี้ เหตุใดเล่า หาหลักฐานที่ข้าวางยามิได้ก็ยังคิดจะเข้ามาแทนตำแหน่งของข้าหรือ?”

“นี่คือวังหลวง เจ้ามีสิทธิ์ตัดสินใจเมื่อใดกัน?”

“ให้ข้ามอบตราหยกให้เจ้าแล้วให้เจ้าออกคำสั่งแทนข้าดีหรือไม่?”

แม้ว่าในใจขององค์ชายคังจะต้องการ แต่ไหนเลยจะกล้าพูดออกไป จึงคุกเข่าลงทันที “กระหม่อมมิกล้า!”

“มิกล้า? ข้าเห็นว่าเจ้ากล้ายิ่งนัก!”

เซียวหลินเทียนกัดฟันพลางเอ่ย “ขุนนางทั้งสี่ที่อยู่ในเหตุการณ์ รวมถึงองค์ชายรุ่ยและองค์ชายเย่มิได้แสดงความเห็น ให้ความเคารพท่านอ๋องเฉิงผู้เป็นราชสำนักฝ่ายในในการไต่สวนคดี มีแต่เจ้าที่ทำเช่นนี้!”

“ประเดี๋ยวก็ใส่ร้ายข้า ประเดี๋ยวก็ใส่ร้ายครัวหลวง นางกำนัล แม่นม ในสายตาของเจ้าไม่มีใครเป็นคนดี มีแต่เจ้าที่ดีใช่หรือไม่?”

องค์ชายคังพูดมิออก และไตร่ตรองดูว่าตนใจร้อนเกินไปหรือไม่

เขาละโมบตำแหน่งนั้นมานานมากแล้ว

คราวนี้ไทฮองไทเฮาสิ้นพระชนม์ เซียวหลินเทียนสูญเสียที่พึ่ง หากเขามิฉวยโอกาสนี้ดึงเซียวหลินเทียนลงมา เขาก็ไม่มีโอกาสจริง ๆ แล้ว!

“ฝ่าบาท… กระหม่อม...”

องค์ชายคังกำลังคิดที่จะอธิบายตนเองก็ได้ยินเซียวหลินเทียนตะคอกอย่างโมโห “ออกไป… เจ้าคอยสร้างปัญหาอยู่ที่นี่ มิสามารถตรวจสอบสาเหตุการตายของไทฮองไทเฮาได้ชัดเจน เจ้าออกไปอยู่เฉย ๆ เสีย!”

“ไทฮองไทเฮามิใช่เสด็จย่าของเจ้าเพียงผู้เดียว แต่เป็นของพวกเราทุกคน มีองค์ชายรุ่ยกับองค์ชายเย่คอยดูอยู่ที่นี่ก็พอแล้ว!”