บทที่ 1625

ฮูหยินสือตัดสินใจอย่างรวดเร็ว นางรีบเปลี่ยนอาภรณ์แล้วใช้ทางลัดชิงไปให้ถึงวังก่อนแม่ทัพสือ

นางยื่นป้ายให้และรออยู่ข้างนอกด้วยใจที่กังวล

ป้ายนั้นถูกส่งไปที่วังหลังอย่างรวดเร็ว หลิงอวี๋ได้ยินว่าภรรยาของแม่ทัพสือขอเข้าเฝ้าก็สับสนเล็กน้อย ตนเรียกแม่ทัพสือ แล้วฮูหยินสือมาเพราะเหตุใด?

นี่เป็นครั้งแรกที่ฮูหยินสือขอเข้าเฝ้าตน หลิงอวี๋จึงให้คนไปพาฮูหยินสือเข้ามาอย่างให้เกียรติ

ตอนที่ฮูหยินสือเดินเข้าไปในท้องพระโรง หลิงอวี๋ก็มองประเมินนางอย่างสงสัย

ฮูหยินสือรูปร่างสูงและมีความโดดเด่นในบรรดาสตรี แต่งตัวดีมาก รูปร่างหน้าตาก็ดูดี เมื่อหลิงอวี๋เห็นก็รู้สึกว่าคนผู้นี้สามารถผูกมิตรด้วยได้

“ถวายพระพรฮองเฮา! ขอฮองเฮาอายุยืนพันปี ๆ พัน ๆ ปีเพคะ!”

ฮูหยินสือคุกเข่าลงคำนับหลิงอวี๋

หลิงอวี๋ประคองนางเล็กน้อยพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฮูหยินสือลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้เถิด!”

นางกำนัลสองคนยกเก้าอี้มาให้ฮูหยินสือ

ฮูหยินสือมิได้ไปนั่งและยังคงคุกเข่าพลางรีบเอ่ย “ฮองเฮา หม่อมฉันทราบว่าท่านทรงเรียกพบสามีของหม่อมฉัน หม่อมฉันจึงรีบชิงเข้าวังมาพบท่านก่อนสามีเพคะ มีเรื่องที่ต้องรายงานฮองเฮา!”

“อ๋อ มีเรื่องด่วนอันใดหรือ?”

หลิงอวี๋เห็นว่านางมิลุกขึ้นก็มีความคิดขึ้นมาเล็กน้อย หรือว่าแม่ทัพสือทำเรื่องร้ายแรงอะไรลงไป? นี่ฮูหยินสือมาเพื่อขอร้องให้แม่ทัพสือหรือ?

“เป็นเช่นนี้เพคะ…”

ฮูหยินสือรีบเล่าเรื่องงานเลี้ยงที่องค์ชายคังจัดให้แม่ทัพสือเมื่อวานนี้ออกไป แล้วสุดท้ายก็เอ่ยอย่างขมขื่น

“หากสามีของหม่อมฉันรู้ว่าเป็นองค์ชายคังที่เป็นคนจัด เขาไม่มีทางไปแน่ แต่สหายร่วมงานของเขาหลอกลวงสามีของหม่อมฉันไปเพคะ ผลคือเพิ่งรู้ว่าเป็นงานเลี้ยงขององค์ชายคัง!”

“สุดท้ายก่อนกลับ องค์ชายคังยังยัดตั๋วเงินสองแสนให้สามีหม่อมฉันอีก สามีหม่อมฉันยืนกรานว่ามิเอา แต่ก็ถูกองค์ชายคังบังคับให้เขารับมาเพคะ!”

“สามีของหม่อมฉันกังวลเรื่องนี้จนนอนมิหลับทั้งคืน ข้าวเช้าก็มิได้กิน เขาอยากจะอธิบายให้ฮองเฮาฟังให้ชัดเจน แต่ก็กังวลว่าจะอธิบายมิชัดเจนเพคะ!”