บทที่ 1627

ที่หลิงเสียงกังคุกเข่าลงมิใช่เพราะตนไร้ความสามารถ แต่เพราะรู้สึกผิดที่ทำให้สือเจี๋ยและชีวิตอีกนับพันเหล่านั้นต้องตายไป

“แม่ทัพสือ เจ้าฆ่าข้าเถิด! หากสิ่งนี้สามารถบรรเทาความโกรธของเจ้าได้ แม้เจ้าจะฟันข้าเป็นชิ้น ๆ ข้าก็จะมิโกรธเคืองเจ้า!”

“ข้าเองก็อยากจะปลิดชีพตัวข้าเองเช่นกัน แต่ข้ามิอาจตายได้! ข้ายังอยากล้างแค้นให้สือเจี๋ยและชีวิตนับพันเหล่านั้น…”

“หากมิให้คำอธิบายแก่พวกเขา ข้าก็คงตายตามิหลับ!”

หลิงเสียงกังบอกแม่ทัพสือถึงข้อสงสัยที่ตนค้นพบ แม่ทัพสือเองก็รู้สึกว่าหลิงเสียงกังมิได้แก้ตัว จึงปล่อยหลิงเสียงกังไป

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาแม่ทัพสือก็ทำการสืบสวนอย่างลับ ๆ แต่กำลังคนของเขามีจำกัด สืบสวนไปมาก็พบข้อมูลเพียงผิวเผินเท่านั้น

เมื่อหลิงอวี๋พูดถึงเรื่องนี้ในตอนนี้ แม่ทัพสือก็สนใจขึ้นมา หลิงอวี๋เป็นหลานสาวของหลิงเสียงกัง หรือว่านางคิดจะพลิกคดีเพื่อหลิงเสียงกัง?

เช่นนั้นความอยุติธรรมของน้องชายตนก็มีความหวังแล้วใช่หรือไม่?

“ฮองเฮาทรงเรียกกระหม่อมเข้าวัง หรือว่าท่านจะประสงค์เริ่มสอบสวนคดีนี้อีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ?”

แม่ทัพสือมองไปทางหลิงอวี๋อย่างเต็มไปด้วยความหวัง

หลิงอวี๋พยักหน้า “มิใช่เพิ่งเริ่มการสอบสวนคดีนี้ใหม่ในตอนนี้ องค์จักรพรรดิทรงสนพระทัยอย่างมากในคดีที่มิยุติธรรมนี้! ก่อนหน้านี้พระองค์ทรงให้คนสอบสวนอยู่แล้ว ข้าเรียกท่านมาก็เพราะพบว่าเบี้ยหวัดทหารที่เคยโดนปล้นไปนั้นได้ปรากฏขึ้นแล้ว ข้าต้องการให้ท่านร่วมมือ!”

หัวใจของแม่ทัพสือเต้นแรงขึ้นมาทันที

สิ่งที่สำคัญที่สุดของคดีนี้มิใช่แค่พยานเท่านั้น แต่ยังมีเบี้ยหวัดทหารที่เป็นหลักฐานวัตถุด้วย

เมื่อพบเบี้ยหวัดทหาร เช่นนั้นผู้บงการก็จะปรากฏตัวขึ้น

“ฮองเฮา กระหม่อมสือเฉียงเคยสาบานไว้ว่าจะล้างแค้นให้กับสือเจี๋ย ท่านรับสั่งกระหม่อมมาเถิดว่าท่านประสงค์ให้กระหม่อมทำสิ่งใด กระหม่อมยอมสละทุกอย่างแต่จะมิปฏิเสธคำขอพ่ะย่ะค่ะ!”

เสียงของแม่ทัพสือตื่นเต้นจนสั่น

ฮูหยินสือฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ มิได้คิดจะห้ามเขา

นางรู้ว่าการตายของสือเจี๋ยมีความสำคัญต่อสามีของตนมาก ในทุกเทศกาล สามีจะรู้สึกเศร้ากับการตายอย่างมิยุติธรรมของสือเจี๋ย

นางเองก็ยังหวังที่จะล้างแค้นให้กับสือเจี๋ย การใช้ชีวิตของสามีนับจากนี้จะได้มิหนักหนาสาหัสอีก