บทที่ 1633

หลิงอวี๋มิเพียงแต่ปิดปากขุนนางเหล่านี้เท่านั้น เมื่อกลับไปถึงเมืองหลวง ยังให้ท่านกวนเอ้อร์ส่งคนไปปะปนกับฝูงชน แล้วกระจายข่าวเรื่องการปล้นเบี้ยหวัดทหารขององค์ชายคังอีกด้วย

กระทั่งองค์ชายคังถูกพาตัวกลับเมืองหลวง คนมากมายได้เห็นภาพนี้ด้วยตาตนเองก็ล้วนเชื่อว่าองค์ชายคังได้ทำเรื่องที่โหดร้ายเช่นนี้จริง ๆ

ราษฎรนับมิถ้วนต่างขว้างปาขยะ ใบผักเน่าและไข่เน่าไปที่รถม้าที่องค์ชายคังนั่งมา พร้อมทั้งก่นด่าว่าความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งขององค์ชายคังนั้นมาจากเลือกเนื้อของราษฎร

บางคนนึกถึงสินสอดที่ทอดยาวไปตามถนนหลายสายครั้นเมื่อองค์ชายคังแต่งงานกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ย ก็ต่างมีการคาดเดาไปต่าง ๆ นานา

“องค์ชายคังจะต้องมิได้ทำเพียงแค่เรื่องที่ปล้นเบี้ยหวัดทหารเป็นแน่ มิเช่นนั้นเขาจะนำสินสอดมากมายถึงเพียงนั้นมาให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้อย่างไร!”

“ตรวจสอบ ต้องตรวจสอบ… เราไปร้องเรียนที่ศาลาว่าการกันเถิด!”

พ่อค้าและผู้คนบางส่วนที่ถูกองค์ชายคังกับตระกูลจ้าวรังแกก่อนหน้านี้ก็นึกเชื่อมโยงขั้นมา แล้วรีบไปร้องเรียนที่ศาลาว่าการ

และบางคนก็พุ่งไปที่ตำหนักองค์ชายคัง อยากจะเข้าไปค้นหา

หลิงอวี๋คาดการณ์ปฏิกิริยาของราษฎรไว้แล้ว จ้าวฮุยพ่อของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยยังมิได้รับการช่วยเหลือออกมา นางมิอยากให้ราษฎรทำร้ายจ้าวหรุ่ยหรุ่ยให้เสียหาย จึงให้แม่ทัพเฉินส่งเจ้าหน้าที่มาเฝ้าหน้าประตูไว้ล่วงหน้าแล้ว

“ฮองเฮาตรัสว่า ก่อนที่เรื่องนี้จะตรวจสอบจนแน่ชัดห้ามทำร้ายผู้บริสุทธิ์! ทุกท่านต้องเชื่อฮองเฮา มิสามารถเข้าไปทุบตีหรือปล้นได้...”

เจ้าหน้าที่เหล่านั้นเกลี้ยกล่อมทุกคนอย่างจริงจัง ราษฎรเหล่านี้ก็นับว่ามีเหตุผลเช่นกัน คิดว่าฮองเฮาสามารถลงโทษองค์ชายคังอย่างรุนแรงได้ แล้วพระชายาคังคนเดียวจะนับว่าเป็นอะไรเล่า?

ดังนั้นจึงฟังคำเกลี้ยกล่อมของเจ้าหน้าที่มิเข้าไปทำลายตำหนักองค์ชายคัง แต่ผู้คนจำนวนมากก็รวมตัวกันอยู่ข้างนอกมิแยกย้ายกันไป และบอกว่าจะเฝ้าไว้แทนฮองเฮา มิให้ตำหนักองค์ชายคังขนย้ายเงินที่ปล้นไป

ก่อนหน้านี้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยยังมิรู้ว่า องค์ชายคังทำเรื่องที่โง่เขลาเช่นนี้ กระทั่งได้ยินข่าว นางก็โกรธมากจนอยากจะบีบคอองค์ชายคังให้ตายไปเสีย

เหตุใดเขาจึงโง่เขลาถึงเพียงนั้น ถึงขั้นมอบหลักฐานใหญ่ให้หลิงอวี๋เช่นนี้!

ดังนั้นที่หลิงอวี๋ส่งเจ้าหน้าที่มาช่วยรักษาความสงบเรียบร้อยที่ตำหนักองค์ชายคังนั้นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยมิรู้สึกขอบคุณเลยแม้แต่น้อย นางรู้สึกว่านี่เป็นการยั่วยุตนของหลิงอวี๋!

“หลิงอวี๋...”