บทที่ 164

“หลิงเยวี่ยโดนลักพาตัวหลังจากที่ตัวข้าพูดว่าต้องการสืบหาความจริงการหายตัวของเฮยจื่อ!”

เซียวหลินเทียนยิ้มหยันกล่าวคำ “เจ้าลองคิด เหตุใดพ่อบ้านฟั่นถึงอยากฆ่าหลิงเยวี่ยเวลานี้เล่า?”

ลู่หนานมึนงงพลางส่ายศีรษะ “กระหม่อมนึกออกแค่ฆ่าคนปิดปาก คิดอย่างอื่นไม่ออกจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ!”

“จ้าวซวน เจ้าพูดสิ!” เซียวหลินเทียนมองทางจ้าวซวน

จ้าวซวนกล่าวว่า “เมื่อท่านอ๋องต้องการตรวจสอบการหายตัวของเฮยจื่อ พ่อบ้านฟั่นกับชิวเหวินพลันเกิดความวุ่นวายใจ! เรื่องนี้ต้องตรวจให้ถี่ถ้วน ว่าเหตุใดทั้งสองทนการสอบสวนไม่ได้!”

“สุภาษิตกล่าวว่าชักนำภัยพิบัติสู่ฝั่งบูรพา(1)... ลักพาตัวหลิงเยวี่ยไปข้างนอกก็จะสามารถมุ่งเป้าการสืบสวนของเราหันเหไปนอกตำหนักอ๋องอี้ได้...”

“มิใช่ว่าจะพุ่งความสงสัยต่อท่านอ๋องผิงหยางหรือ?”

จู่ ๆ ลู่หนานพลันเข้าใจทันที “ข้อสงสัยต่อท่านอ๋องผิงหยางเป็นชิวเหวินซวงเอ่ยขึ้น!”

“หากเราเชื่อคำพูดนางไปสืบสวนท่านอ๋องผิงหยาง นั่นคงเสียเวลาไม่พอ แต่เฮยจื่อกับหลิงเยวี่ยอาจถูกฆ่าตายไปแล้ว หรือถูกขายไปสถานที่ที่ไกลแสนไกล!”

“ถ้ามิใช่เฉินเม่าต่อหน้าทำอย่างลับหลังทำอย่าง เขาได้ฆ่าเฮยจื่อกับหลิงเยวี่ยตามแผนพวกเขาไปแล้ว ตัวข้าคงจมดิ่งสู่ความเศร้าโศก หรือกลายเป็นศัตรูและทะเลาะกับหลิงอวี๋เรื่องนี้!”

“ตัวข้ายังจะมีกะใจไปสืบสวนเรื่องการหนีไปของเฮยจื่อไหมเล่า?”

เซียวหลินเทียนยิ้มหยันกล่าวคำ “อารมณ์สนองของตัวข้าล้วนถูกคำนวณไว้หมดแล้ว! สิ่งนี้พ่อบ้านฟั่นก็คิดได้งั้นรึ?”

“หลิงอวี๋พูดถูก แผนซับซ้อนซ่อนเงื่อนนี้ ไม่ใช่คนอย่างพ่อบ้านฟั่นจะออกอุบายรัดกุมได้เด็ดขาด!”

เซียวหลินเทียนกล่าวอย่างลึกซึ้งตราตรึงนาน

“ชิวเหวินซวงดูแลเรือนชั้นในมานานเพียงนี้ ตาที่นางพูด นางถือว่าพวกนางรับใช้เป็นพี่น้อง พวกเฉี่ยวเหลียนเฉี่ยวชุนโดนพ่อบ้านฟั่นลวนลาม นางจะไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ หรือ?”

เอ่อ…

ลู่หนานลองคิดก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้

“ครั้นหลิงอวี๋โดนตีครานั้น เคยพูดประโยคหนึ่ง… พวกเจ้ายังจำได้หรือไม่?” เซียวหลินเทียนเอ่ยถาม

จ้าวซวนมิได้อยู่ตำหนักอ๋องในครานั้น พลันมองทางลู่หนานทันควัน

ลู่หนานหวนนึกเหตุการณ์ครานั้นครู่หนึ่งพลางตอบว่า

“ท่านอ๋อง กระหม่อมนึกออกแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พระชายาด่าชิวเฮ่า ใช่ที่หมายตีนางให้ตายหรือไม่? ช่วยให้ท่านสมหวังกับชิวเหวินซวง...”

“ชิวเฮ่ากับชิวเหวินซวงกล่าวว่าพระชายาพูดจาซี้ซั้ว… ทว่าตอนนี้ลองคิดดูแล้ว หรือว่าพระชายาพูดถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“ชิวเหวินซวงอาจอยากออกเรือนกับท่านจริง ๆ นั่งตำแหน่งพระชายาอ๋องอี้! จึงวางแผนใส่ไคล้พระชายาทำให้ท่านรังเกียจนางยิ่งขึ้น!”

ลู่หนานตัวสั่นเทา นึกถึงฝ่ามือนั้นที่ชิวเฮ่าซุ่มโจมตีด้านหลังหลิงอวี๋ นั่นคือการใช้สุดกำลังจนทำหลอดเลือดหัวใจของหลิงอวี๋ฉีกขาด!

โชคดีที่พระชายาดวงแข็งรอดมาได้ มิฉะนั้นสองพี่สองชิวเฮ่าก็บรรลุเป้าหมายเสียแล้ว

“ใจคนไม่รู้จักพอดั่งงูกลืนช้าง(2)!”