บทที่ 165

ชายาผิงหยางผูกคอตาย ฉินรั่วซือก็มิได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องรองเจ้ากรมวังแล้วเช่นกัน

ช่วงไม่กี่วันนี้นางจิตใจวุ่นวายอยู่เรือน หวั่นเหตุการณ์ที่ตนก่อในงานฉลองวังหลวงจะแกลบูรพาเรื่องเผย(1)

วันนี้ขณะนางกำลังวุ่นใจไม่เป็นสุข นางรับใช้ข้างกายของนาง เสี่ยวหลาน วิ่งร้อนรนเข้ามา

“เสี่ยวหลาน พี่จางเฮ่อกลับจวนรึยัง?”

สีหน้าเสี่ยวหลานขาวซีด โดยปิดประตูเสร็จถึงกล่าวคำ “คุณหนู ในที่สุดใต้เท้าจางก็กลับจวนวันนี้แล้วเจ้าค่ะ! เขาบอกว่าขันทีเซี่ยกำลังสอบสวนเรื่องที่นั่งและการตกแตกของกำนัลช่วงสองวันนี้เจ้าค่ะ!”

“อา...”

ฉินรั่วซือก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ประหวั่นจนสีหน้าซีด สอบสวนจริงหรือ? แล้วนางจะยังปกปิดมันได้อยู่รึ?

“ทำอย่างไรดี? ว่าแต่ พี่จางเฮ่อพูดถึงข้าหรือไม่?”

ฉินรั่วซือครุ่งคิดถึงตรงนี้ พลางลุกขึ้นเร็วรี่คว้ามือเสี่ยวหลาน

เสี่ยวหลานเสียงสั่นเครือ “ใต้เท้าจางพูดว่าขันทีเซี่ยสืบสวนตามประสงค์ของไทเฮา พระชายาอ๋องอี้เป็นแขกที่ไทเฮาเชิญ คาดไม่ถึงว่าจะมีคนกล้าไม่จัดที่นั่งให้นาง แถมยังทำของกำนัลที่นางถวายแตกด้วยเจ้าค่ะ!”

“ไทเฮาทรงพิโรธมาก! ใต้เท้าจางบอกว่า ครั้นขันทีเซี่ยสืบสวนเขาเขาก็ตอบแบบขอไปทีเจ้าค่ะ!”

“แต่ดูจากท่าทีของขันทีเซี่ยจะไม่ยอมวางมือแน่หากมิได้สืบสวนให้กระจ่าง”

“ใต้เท้าก็กังวลมากเหมือนกัน เกรงว่าจะเปิดโปงถ้าสืบสวนอีก! เขาให้ท่านลองคิดวิธีหรือไปขอร้ององค์หญิงหกเจ้าค่ะ!”

“ขอเพียงองค์หญิงหกรับเรื่องนี้ได้ เรื่องนี้ขันทีเซี่ยกับไทเฮาก็จะไม่ทำให้องค์หญิงหกลำบากใจเจ้าค่ะ!”

เสี่ยวหลานเป็นนางรับใช้ข้างกายฉินรั่วซือ แน่นอนว่ารู้เรื่องที่เจ้านายของตนทำลงไป

นางกล่าวร้อนใจ “คุณหนู หากใต้เท้าจางโดนสอบสวนอีกคงรับสารภาพที่ท่านทำเป็นแน่! ท่านรีบเข้าวังขอร้ององค์หญิงหกเถิดเจ้าค่ะ!”

“ด้วยมิตรภาพของท่านกับองค์หญิงหก อีกยังมีความเกี่ยวพันธ์ชั้นนี้ที่องค์หญิงหกรักใคร่คุณชาย พระองค์จะช่วยท่านแน่เจ้าค่ะ!”

นัยน์ตาเห็นดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ฉินรั่วซือหวั่นเรื่องยืดเยื้อปัญหาจะยิ่งมาก ตัดสินใจผลัดผ้าพาเสี่ยวหลานออกจวนทันที

ฉินซานพักผ่อนอยู่จวน ยังไม่รายงานตัว

เมื่อเขาได้ยินความโกลาหลก็ออกมาเห็นเสี่ยวหลานสั่งคนเฝ้าประตูเตรียมรถม้าให้ฉินรั่วซือพลันเอ่ยถามแปลกใจ

“รั่วซือ จวนจะกินอาหารเย็นแล้ว นี่เจ้าจะไปไหน!”

“ท่านพี่ องค์หญิงหกมีเรื่องขอพบข้านิดหน่อย ข้าเข้าวังเที่ยวนี้มื้อเย็นไม่กลับมากินแล้ว!”