บทที่ 1640

หลิงอวี๋อยู่ที่วังหลังเมื่อจะพบกับขุนนางภายนอกจะเลือกที่ท้องพระโรงเสมอ เช่นนี้ก็จะมิต้องอยู่ในวังหลัง และสามารถหลีกเลี่ยงปัญหามากมายได้

หลิงอวี๋คิดว่าเผยอวี้มีเรื่องงานราชสำนัก นางจึงไปพบเขาที่ท้องพระโรง

เผยอวี้ถูกตระกูลเผยต่อต้านเพราะหมั้นหมายกับหลิงหว่าน เมื่อเห็นหลิงอวี๋ส่วนตัวก็ไม่มีหน้าจะเรียกนางว่าพี่หญิงหลิงหลิงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

“ฮองเฮา กระหม่อมขอพบท่านเพราะกระหม่อมอยากจะถามอะไรบางอย่างพ่ะย่ะค่ะ!”

เผยอวี้เอ่ยตรง ๆ “กระหม่อมคิดว่า องค์ชายเย่เป็นคนดี จึงคิดว่าจะสามารถสอนเขาฝึกพลังวิญญาณได้หรือไม่ เช่นนี้วรยุทธ์ของเขาจะพัฒนาขึ้นได้มาก!”

“มิทราบว่า ฮองเฮาจะทรงอนุญาตให้กระหม่อมถ่ายทอดวิธีการฝึกแก่องค์ชายเย่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

หลิงอวี๋ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วครุ่นคิดพลางเอ่ย “ได้สิ!”

เผยอวี้ไหนเลยจะคาดคิดว่าหลิงอวี๋จะตกลงง่าย ๆ เช่นนี้ เขาจึงมิสบายใจเล็กน้อย

“ฮองเฮา ท่านจะมิทรงพิจารณามากขึ้นอีกนิดหรือพ่ะย่ะค่ะ? องค์ชายเย่มิเหมือนกับกระหม่อม… เขา… แม้ว่าเขาจะไม่มีความทะเยอทะยานที่จะนั่งบัลลังก์มังกร ตอนนี้ไม่มี แต่ทว่าในภายภาคหน้าเล่า?”

เผยอวี้พูดแล้วรู้สึกผิดเสียเอง

องค์ชายเย่แตกต่างจากเขาจริง ๆ เขาสามารถรับประกันตนได้ว่า ชั่วชีวิตนี้เขาจะไม่มีวันทรยศเซียวหลินเทียน

แต่องค์ชายเย่ก็เป็นโอรสของจักรพรรดิอู่อันเช่นกัน ด้วยสถานะอันสูงส่งขององค์ชายแล้ว หากวรยุทธ์ของเขาดีขึ้น เขาจะยังคงมิทะเยอทะยานดังเช่นตอนนี้หรอกหรือ?

หลิงอวี๋มองเผยอวี้ แล้วมองเห็นความรู้สึกผิดที่แวบขึ้นมาบนใบหน้าของเผยอวี้ได้อย่างชัดเจน

แต่หลิงอวี๋กลับมิได้คิดจะตำหนิเผยอวี้เลยแม้แต่น้อย พลางเอ่ยเรียบ ๆ “แม่ทัพเผย เจ้าก็รู้ชัดเจนอยู่แล้ว เหตุใดยังเอ่ยกับข้าว่าจะสอนวิธีฝึกพลังวิญญาณให้เขาเล่า?”

เผยอวี้ลูบจมูอย่างรู้สึกผิด “ขออภัยพ่ะย่ะค่ะฮองเฮา ก่อนหน้านี้กระหม่อมคิดมิรอบคอบเอง! ช่างเถิดพ่ะย่ะค่ะ ถือเสียว่ากระหม่อมมิเคยพูด!”

“มิเคยพูดได้อย่างไรกัน!”