บทที่ 1641

เห็นได้ชัดว่าหลิงอวี๋แข็งแกร่งกว่าสตรีทั่วไปมาก!

หลังจากได้รับคำแนะนำของหลิงอวี๋แล้ว เผยอวี้ก็รู้สึกว่าความคิดของเขาก่อนหน้านี้ค่อนข้างจะคับแคบไป

หลังออกมาจากวัง เผยอวี้ก็แทบรอมิไหวที่จะพุ่งไปหาองค์ชายเย่ที่ตำหนักองค์ชายเย่

ระหว่างสหายควรปฏิบัติต่อกันด้วยความจริงใจ ในเมื่อเขาถือว่าองค์ชายเย่เป็นสหายแล้ว ก็มิควรสงสัยองค์ชายเย่

ไหนเลยจะรู้ว่าเมื่อมาถึงตำหนักองค์ชายเย่ คนเฝ้ายามจะบอกว่าองค์ชายเย่ไปเดินเล่นที่หมู่บ้านกับพระชายาเย่แล้ว

แล้วเผยอวี้ก็นึกขึ้นได้ว่า องค์ชายเย่ส่งคนไปแจ้งตนในตอนเช้าแล้วว่าจะหยุดงานหนึ่งวัน

เขาจึงมิได้ใส่ใจแล้วกลับไปจัดการงานต่อ

วันรุ่งขึ้นองค์ชายเย่ก็ยังมิมา เผยอวี้แอบคิดว่าองค์ชายเย่กำลังสนุกกับพระชายาเย่ที่หมู่บ้านจนลืมไปหรือไม่ แต่ก็มิได้ใส่ใจ แล้วเอาเรื่องที่องค์ชายเย่ควรทำมาทำเองทั้งหมด

ในช่วงบ่าย เผยอวี้เสร็จภารกิจแล้วและวางแผนจะกลับบ้าน แต่ขณะที่เขาเดินออกมากำลังจะกลับบ้าน ก็มีขอทานคนหนึ่งเข้ามาขออาหาร

เผยอวี้กำลังจะหยิบเงินหนึ่งตำลึงออกจากแขนแล้วโยนให้เขา

ขอทานก็ชนเข้ากับเผยอวี้ เผยอวี้รู้สึกว่าเขาแตะหน้าอกของตน จึงผลักเขาออกไปโดยสัญชาตญาณ

“ขออภัย… ขออภัย...”

ขอทานโค้งคำนับขอโทษด้วยความกลัว จากนั้นก็ถอยออกไปสองสามก้าวแล้ววิ่งหนีไป

เผยอวี้ลูบแขนของตนเห็นว่าถุงเงินยังอยู่ ขณะที่เขากำลังจะยื่นมือออกก็พบกับก้อนกระดาษ

เผยอวี้ใจกระตุก มิได้เอาออกมา แล้วรีบกลับบ้านอย่างรวดเร็ว พอเข้าบ้านก็ปิดประตูทันทีแล้วหยิบก้อนกระดาษออกมา

เมื่อคลี่ออกก็เห็นลายมือที่คุ้นเคยขององค์ชายเย่ แต่ตัวอักษรนั้นเขียนด้วยถ่านไม้

“หมู่บ้านซื่อผิง กับดัก ฮองเฮา!”

หัวใจของเผยอวี้เต้นรัวขึ้นมาทันที นี่หมายความว่าอย่างไร?

เขาดูอย่างละเอียดอีกครั้งและเห็นว่าลายมือขององค์ชายเย่ถูกเขียนลวก ๆ เห็นได้ชัดว่าเขียนอย่างเร่งรีบ

นี่หมายความว่าอย่างไร?

หรือว่าองค์ชายเย่จะประสบเหตุมิคาดคิด ดังนั้นจึงไม่มีเวลาเขียนใจความทั้งหมด จึงเขียนเพียงคำเหล่านี้มาเตือนตน?