บทที่ 1642

เมื่อเหลือบมองเมื่อครู่ นางก็เข้าใจภาษามือที่องค์ชายเย่ทำกับนางแล้ว

นี่คือชุดภาษามือที่หลิงอวี๋สอนให้กับองครักษ์ส่วนตัวของเซียวหลินเทียนเมื่อครั้งการแข่งขันทางทหารสี่แคว้น ใช้ส่งข้อความในยามที่มิสะดวกในการพูด

ข้อความที่องค์ชายเย่ส่งให้ตนเมื่อครู่... กับดัก ระวัง!

ภายนอกหลิงอวี๋ดูสงบ แต่ในใจเดือดพล่านราวกับหม้อไฟ

องค์ชายเย่กับภรรยาตกอยู่ในอันตรายหรือ?

แล้วอันตรายอะไรที่ทำให้องค์ชายเย่มิสะดวกที่จะบอกตนกัน?

นางคิดถึงจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเป็นคนแรก

ตนอยู่ในวังได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา จ้าวหรุ่ยหรุ่ยคิดจะทำร้ายตนก็มิสามารถทำได้

มีเพียงการล่อตนออกไปเท่านั้นที่นางจะบรรลุเป้าหมายได้

แล้วจะมีใครที่ทำให้บรรลุเป้าหมายนี้ได้ง่ายไปกว่าองค์ชายเย่!

ดูจากเมื่อครู่ทันทีที่ตนได้ยินว่าเรื่องกับจูหลานก็จะออกจากวังทันที เห็นได้ชัดว่าจ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้คำนึงถึงปฏิกิริยาของตนไว้แล้ว

แต่ถึงแม้ว่าหลิงอวี๋จะรู้ว่าเป็นกับดัก แล้วนางจะมิไปได้หรือ?

เมื่อครู่นางมิเพียงเห็นท่าทางขององค์ชายเย่ที่เตือนนางเท่านั้น แต่ยังเห็นแววตาที่เป็นกังวลและวิงวอนในดวงตาขององค์ชายเย่ด้วย

จูหลานกับเสี่ยวเป่าต้องถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยควบคุมไว้อย่างแน่นอน นางใช้สิ่งนี้บังคับให้องค์ชายเย่หลอกล่อตนให้เดินไปติดกับดัก

หากหลิงอวี๋มิไป เช่นนั้นจูหลานกับเสี่ยวเป่าจะต้องถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยสังหารอย่างโหดเหี้ยมแน่นอน!

“หานอวี้ หลังจากที่เราไปแล้ว เจ้าอย่าลืมมอบสมุดบัญชีให้หมิ่นกู ให้นางตรวจสอบตัวเลขชุดสุดท้ายอีกครั้ง หากตัวเลขผิด มันคือเก้าเก้าแปด!”

หลิงอวี๋กำชับหานอวี้ออกไปเช่นนั้น

“เพคะฮองเฮา บ่าวจะนำข้อความนี้ไปบอกหมิ่นกูเพคะ!”