บทที่ 1643

กระทั่งองค์ชายเย่กับจูหลานไปถึงหมู่บ้านซื่อผิง ถึงได้รู้ว่าเสี่ยวเป่ามิได้อยู่ที่หมู่บ้าน

และคนทั้งหมดในหมู่บ้านซื่อผิงก็ถูกแทนที่ด้วยคนแปลกหน้า

แล้วเสี่ยวฮุ่ยก็ถอดหน้ากากออก ที่แท้นางมิใช่เสี่ยวฮุ่ยนางรับใช้ของจูหลานดังที่เคย ใบหน้าที่อยู่ภายใต้หน้ากากนั้นเป็นใบหน้าที่จูหลานมิเคยเห็นมาก่อน

จูหลานเห็นแล้วนอกจากตกใจก็ยังเสียใจมากขึ้นด้วย นางมิรู้เลยว่านางรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เปลี่ยนคนไปแล้ว นี่คือความมิรอบคอบอย่างมาก!

นางเสียใจอยู่ลึก ๆ วันนั้นมิควรใจอ่อน มิเช่นนั้นเสี่ยวเป่าคงมิถูกเสี่ยวฮุ่ยลักพาตัวไป

“พวกเจ้าจับตัวลูกชายข้ามา คิดจะทำอะไรกันแน่?”

องค์ชายเย่ตะคอก

ก่อนหน้านี้เขาใช้ชีวิตอย่างราบรื่น มิเคยเจอเรื่องเช่นนี้ จึงไม่มีประสบการณ์ในการจัดการ

“ง่ายมาก ขอเพียงท่านเชื่อฟังและปฏิบัติตามแผนของเรา เสี่ยวเป่าของท่านก็จะกลับไปอยู่ข้างกายท่านอย่างปลอดภัย!”

แม่นมหนาน ก็คือหนานฮุ่ยสาวงามที่เอาชีวิตหลิงเสียงกังกับหลิงหว่านมาข่มขู่นางซุนให้ใส่ร้ายหลิงอวี๋

“พวกเจ้าจะให้องค์ชายของข้าไปทำอะไร?”

จูหลานเป็นผู้ใหญ่มากกว่าองค์ชายเย่ นางกดองค์ชายเย่ลงแล้วเอ่ยถาม

“ง่ายมาก แค่หาข้ออ้างหลอกล่อหลิงอวี๋มาที่หมู่บ้านซื่อผิงก็พอแล้ว!”

หนานฮุ่ยก็มิเปลืองคำพูด จึงพูดเป้าหมายออกมาตามตรง

หัวใจของจูหลานจมดิ่งลง หลอกล่อหลิงอวี๋ออกจากวังมาที่หมู่บ้านซื่อผิง คนเหล่านี้คิดจะทำอะไร?

มิใช่สังหารหลิงอวี๋หรือ?

จูหลานรู้ดีว่าการตายของหลิงอวี๋จะส่งผลต่อฉินตะวันตกอย่างไร

เซียวหลินเทียนนำทัพด้วยตนเองอยู่ข้างนอก หากหลิงอวี๋ตายไป จะมีคนถือโอกาสยึดครองบัลลังก์

คนผู้นี้ก็คือองค์ชายคังที่ยังอยู่ในเมืองหลวงอย่างมิต้องสงสัยเลย!

“พวกเจ้าเป็นคนขององค์ชายคังรึ?”