บทที่ 1660

ข่าวเรื่องที่มีคนที่สามารถช่วยเหลือหลิงอวี๋ได้มาที่วังหลังแพร่ไปถึงด้านหน้า

ความกังวลใจของท่านอ๋องเฉิงจึงผ่อนคลายเล็กน้อย แต่ก็ยังมิกล้าประมาทจึงหารือกับหลี่ว์เซียงและฉินซานที่ตามมาถึงวิกฤติที่อาจจะเกิดในเช้าวันรุ่งขึ้น

หากในวันพรุ่งหลิงอวี๋มิสามารถพบไท่เฟยเส้าได้ พวกองค์ชายคังจะต้องมิยอมทนอีกต่อไปแน่

ท่านอ๋องเฉิงในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และผู้อาวุโสเพียงผู้เดียวที่เหลืออยู่ของราชวงศ์ฉินตะวันตก ก็มิอยากเห็นฉินตะวันตกต้องตกอยู่ในความขัดแย้งเลยจริง ๆ

“มิรู้ว่าสถานการณ์ของทางองค์จักรพรรดิเป็นอย่างไรบ้าง!”

ท่านอ๋องเฉิงกังวลเกี่ยวกับหลิงอวี๋ ในขณะเดียวกันก็กังวลเกี่ยวกับเซียวหลินเทียนด้วย

“ท่านอ๋องเฉิง ท่านวางพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ องค์จักรพรรดิทรงมีวรยุทธ์แก่กล้า ทั้งยังมีการสนับสนุนจากราษฎรอีก พระองค์จะต้องทรงประสบความสำเร็จและทรงเอาชนะเว่ยเหนือได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”

ฉินซานเอ่ยปลอบใจ

ท่านอ๋องเฉิงมองฉินซาน แขนที่หายไปของเขาทำให้ท่านอ๋องเฉิงรู้สึกเสียใจ ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของเซียวทงที่ทำร้ายบุรุษที่เดิมทีสามารถเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงได้ไปชั่วชีวิตผู้นี้!

“ข้าแก่แล้ว มิรู้ว่าจะอยู่กับพวกเจ้าไปได้อีกนานเพียงใด ข้ารู้สึกโชคดีแทนองค์จักรพรรดิที่มีพวกเจ้าอยู่กับเขา!”

ท่านอ๋องเฉิงเอ่ยด้วยความรู้สึก “หลี่ว์เซียง รองเจ้ากรมฉิน พวกเจ้าต้องคอยช่วยเหลือองค์จักรพรรดิให้ดี!”

“มิง่ายเลยกว่าฉินตะวันตกจะมีวันนี้ได้ ข้ามิอยากเห็นฉินตะวันตกต้องเต็มไปด้วยบาดแผลเลยจริง ๆ!”

“ท่านปู่เฉิง ท่านวางพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ พวกเราจะต้องร่วมแรงร่วมใจกันช่วยเหลือองค์จักรพรรดิอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ อีกอย่างท่านเองก็มิได้ชราเลย ท่านยังสามารถมีชีวิตที่ยืนยาวคอยดูองค์จักรพรรดินำพาฉินตะวันตกไปสู่ยุครุ่งเรืองที่แคว้นมั่งคั่งราษฎรเข้มแข็งได้เป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ!”

องค์ชายเย่เอ่ยอย่างเอาใจ

เขาเห็นท่านอ๋องเฉิงอายุมากถึงเพียงนี้แล้วยังคงทำงานหนักให้ฉินตะวันตกอยู่ก็รู้สึกเป็นครั้งแรกว่านี่มิใช่เรื่องง่ายสำหรับท่านอ๋องเฉิงเลย

ความรักที่เบาบางในระหว่างราชวงศ์ในขณะนี้ทำให้เขาไตร่ตรองตนเอง ยามที่ยังมีชีวิตอยู่มิรู้จักทะนุถนอม จะต้องรอจนกว่าท่านอ๋องเฉิงจากไปดังเช่นเสด็จพ่อและไทฮองไทเฮาก่อนแล้วค่อยเสียใจที่สูญเสียญาติไปหรือ?

“ฮองเฮาจะต้องมิเป็นไร! พวกเราจะต้องมีความมั่นใจ!”

จากนั้นพวกเขาก็พูดคุยกันไปพลางวางแผนการรับมือไปด้วย