บทที่ 1661

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยพักฟื้นไปหนึ่งคืนก็มีพลังมากแล้ว แต่อาการบาดเจ็บภายในที่นางได้รับมิสามารถฟื้นตัวได้ในคืนเดียว

นางยังฝืนมาเพราะวันนี้สำคัญสำหรับนางกับองค์ชายคังมาก

อีกอย่างจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเชื่อในความสามารถของตน การโจมตีนั้นนางยังได้รับพลังย้อนกลับจนบาดเจ็บสาหัส หลิงอวี๋ก็อย่าได้คิดว่าจะรอดชีวิตเลย

ดังนั้นนางจึงมากับไท่เฟยเส้า

หากหลิงอวี๋ยังมีชีวิตร่อแร่อยู่ นางก็จะมิรังเกียจที่จะลงมือส่งหลิงอวี๋ไปสู่ความตาย!

ส่งป้ายไปแล้ว แต่ผ่านไปสักพักก็ไม่มีผู้ใดมาบอกให้ทั้งสองคนเข้าไป

ไท่เฟยเส้ายิ้มอย่างเย็นชา มั่นใจเช่นเดียวกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยว่าหลิงอวี๋ตายแล้ว

ตอนนี้ภายในวังคงยุ่งอยู่กับการคิดว่าจะอธิบายให้เหล่าขุนนางฟังอย่างไรและจะจัดการกับผลที่ตามมาอย่างไร!

“ได้ส่งป้ายของข้าเข้าไปหรือไม่?”

ไท่เฟยเส้าแสร้งทำเป็นโวยวายอย่างมิอดทน “ข้ามาเข้าเฝ้าและกล่าวคำอำลา! เมื่อวานฮองเฮาก็ทรงรับปากกับข้าไว้แล้ว เหตุใดเล่า คิดจะเปลี่ยนใจรึ!”

“หลี่เจิ้น เจ้าไสหัวออกมาเสีย เจ้าสังหารฮองเฮาไปแล้วใช่หรือไม่ ที่จงใจกันพวกเราไว้ข้างนอกก็เพราะกลัวว่าความผิดของตนจะถูกเปิดเผยใช่หรือไม่?”

“ข้าเรียกไปหลายสิบครั้ง มิเปิดประตูก็เป็นการยืนยันการคาดเดาของข้าแล้ว เช่นนั้นก็อย่าโทษข้าที่จัดการผู้ประสงค์ร้ายแทนองค์จักรพรรดิ!”

“หนึ่ง!”

พวกแม่ทัพที่เป็นพรรคพวกขององค์ชายคังก็มาด้วยในวันนี้

พวกเขาถูกไท่เฟยเส้าชักชวนมา อ้างว่ามาเข้าเฝ้าเพื่อบุกเข้าวัง ขอเพียงเห็นศพของหลิงอวี๋ พวกเขาก็สามารถส่งเสริมให้องค์ชายคังจัดการเรื่องบ้านเมืองชั่วคราวได้ทันที

ขอเพียงองค์ชายคังควบคุมเมืองหลวงให้มั่น ทางด้านเซียวหลินเทียนก็โจมตีเขาไปด้วยเหตุผลที่ว่าวางยาพิษไทฮองไทเฮากับจักรพรรดิอู่อัน

เช่นนี้ พวกเขาก็จะเป็นบุคคลสำคัญในการก่อตั้งแคว้นคนรุ่นใหม่

“แปด!”