บทที่ 1671

แดนปีศาจถูกสร้างขึ้นโดยมหาเทพ ในช่วงมิกี่ร้อยปีที่มานี้พวกตระกูลใหญ่ ๆ ในแดนปีศาจยอมจำนนต่อการควบคุมของตระกูลหลง ซึ่งก็เพราะเกรงกลัวมหาเทพที่มีสถานะดั่งเทพเจ้า

หากข่าวว่ามหาเทพสวรรคตแล้วแพร่ออกไป เหล่าปีศาจและสัตว์ประหลาดเหล่านั้นผู้ใดจะยังเชื่อฟังตระกูลหลงอีก!

ถึงเวลานั้น ห้าตระกูลใหญ่ในแดนปีศาจล้วนต้องจะตกอยู่ในการต่อสู้

ดังนั้น เพื่อปกป้องอำนาจทางราชสำนัก หลงหมิงกับตระกูลเก๋อจึงมิยอมให้หยกหล้าสุขาวดีหลุดออกไปและเปิดโปงการมีอยู่ของมหาเทพ

ต่อให้หลงหมิงจะชอบหลานฮุ่ยจวนมากเพียงใด ก็มิสำคัญสำหรับเขาเท่ากับตระกูลของตน ดังนั้นเขาจึงมีส่วนร่วมในการสกัดกั้นและสังหารหลานฮุ่ยจวนด้วยตนเอง

“เมื่อดูจากที่หลานฮุ่ยจวนหนีออกจากแดนปีศาจพร้อมกับหยกหล้าสุขาวดีในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมานี้แล้ว ในแดนปีศาจไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ก็พิสูจน์ได้แล้วว่า หลงหมิงกับตระกูลเก๋อรักษาความลับได้ดี!”

แม่นมอูหัวเราะเยาะพลางเอ่ย “แต่เก๋อเทียนซือถูกท่านโจมตีได้รับบาดเจ็บหนีกลับไป พวกเขาทุกคนจะรู้ว่าหยกหล้าสุขาวดีอยู่ในมือของท่าน!”

“หลิงอวี๋ ความสามารถของท่านในตอนนี้หากปะทะกับพวกเขาก็เป็นเช่นไข่กะเทาะกับก้อนหิน ช่างเปราะบางนัก!”

หลิงอวี๋ฟังสิ่งที่แม่นมอูพูดแล้วก็เหงื่อออกไปทั่วร่าง

แม้แต่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยนางยังมิสามารถเอาชนะได้ แล้วจะต่อสู้กับพวกหลงหมิงได้อย่างไร!

บิดาเแย่ ๆ ผู้นี้แม้แต่หลานฮุ่ยจวนก็มิปล่อยไป แล้วเขาจะเมตตาลูกสาวที่ไม่มีความรู้สึกต่อเขาเลยแม้แต่น้อยเช่นตนได้อย่างไร?

หลิงอวี๋อารมณ์มิดีมาสองวันติดต่อกันแล้ว เซียวเยวี่ยกับบรรดาคนรอบตัวนางคือคนที่นางต้องการปกป้อง แต่ความสามารถของตนมิเพียงพอที่จะปกป้องพวกเขาจริง ๆ!

ตามที่แม่นมอูบอก พลังของหลงหมิงตอนนี้ก็น่าจะถึงดินแดนที่เก้าแล้ว ซึ่งเป็นยอดฝีมือเพียงมิกี่คนในแดนปีศาจ

แม้ว่านางจะมิกินมินอน ก็มิสามารถพัฒนาตนเองจนสามารถต่อสู้กับเขาได้ในระยะเวลาอันสั้นได้!

ในขณะที่หลิงอวี๋กำลังรู้สึกหดหู่อยู่นั้น ในที่สุดขันทีโม่ก็กลับมา

หลิงอวี๋เห็นเขาก็ราวกับได้เจอญาติ นางมีความหวังขึ้นมา

ขันทีโม่จะต้องพบเครื่องยาสมุนไพรที่สามารถช่วยให้ตนพัฒนาได้แน่

ทว่าอาการของขันทีโม่มิค่อยดีนัก ราวกับว่าได้รับบาดเจ็บมา สีหน้ามิสู้ดีเอาเสียเลย

แม่นมอูได้ยินข่าวว่าขันทีโม่กลับมาก็รีบไปทันที เมื่อเห็นท่าทางของขันทีโม่ใจก็จมดิ่งลง “เจ้าไปขโมยยาที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์มาหรือ?”

ขันทีโม่ฝืนยิ้ม “อืม ถูกจับได้แล้ว ข้าพยายามอย่างสุดแรงจึงหนีกลับมาได้!”