บทที่ 1677

องค์ชายอิงรอให้เซียวหลินเทียนตกจากหลังม้าแล้วค่อยสังหารเซียวหลินเทียน!

อาวุธลับที่บางราวกับขนวัวเหล่านี้อยู่ห่างไกลจากทหารของทั้งสองกองทัพมากจนไม่มีใครมองเห็น

และไม่มีทางที่จะมีใครคิดว่าองค์ชายอิงลอบวางแผนทำร้ายเซียวหลินเทียนด้วย!

เซียวหลินเทียนเห็นอาวุธลับมากมายโจมตีมาทางเขา ในดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยจุดแสงสีน้ำเงินเต็มไปหมด...

เขาย่อมรู้ว่าอาวุธลับเหล่านี้มีพิษ แต่กะทันหันเช่นนี้จะเลี่ยงได้อย่างไรเล่า?

ระยะทางใกล้เช่นนี้ ไม่มีเวลาให้เขาหลบหนีได้!

เมื่อจ้าวฮุยเห็นภาพนี้​ ก็ทำได้เพียงยกแขนขึ้นและตะโกนอย่างตื่นเต้นเท่านั้น

เขาเป็นเพียงผู้เดียวในที่เกิดเหตุ​ที่รู้ว่าการแยกหัวหอกขององค์ชายอิงออกนั้นหมายถึงอะไร!

เพราะเขาเป็นคนเสนอแนะให้องค์ชายอิงดัดแปลงหอกนี้ ยาพิษที่แช่อยู่ในนั้นเขาก็เป็นคนส่งให้กับองค์ชายอิงด้วย!

พิษชนิดนี้แม้ว่าหลิงอวี๋จะอยู่ที่นี่ แต่หากคิดจะแก้พิษให้เซียวหลินเทียนก็ต้องใช้เวลา มิต้องพูดถึงว่าองค์ชายอิงไม่มีทางให้เวลาเซียวหลินเทียนได้แก้พิษหรอก!

เซียวหลินเทียน เจ้าเองก็มีวันนี้เช่นกัน!

ฮ่า​ ๆ ๆ!

จ้าวฮุยพยายามระงับความอยากหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเอาไว้ และกำลังคิดอยู่ว่าจะใช้ชื่อของการเป็นอัครเสนาบดีไปอธิบายกับกลุ่มของเซียวหลินเทียนอย่างไรดี...

แต่สิ่งที่องค์ชายคังกับจ้าวฮุยมิคาดคิดก็คือ ในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้ กลับได้ยินเซียวหลินเทียนเปล่งเสียงร้องออกมา

เขายกง้าวมังกรเขียวขึ้นด้วยแขนทั้งสองข้างแล้วเหวี่ยงมันอย่างรุนแรงด้วยพลังมหาศาลทำให้อาวุธลับทั้งหมดปลิวหนีไป

คลื่นพลังอันท่วมท้นนี้ก็ซัดเข้าหาองค์ชายอิงในเวลาเดียวกัน เขารู้สึกเพียงว่าตนถูกกดจนหายใจมิออก และใบหน้าของเขาก็เจ็บปวดอย่างรุนแรง...

เกือบจะในทันที หอกยาวในมือขององค์ชายอิงก็หลุดออกจากมือลอยไปยังที่สูง

องค์ชายอิงได้ยินเสียงข้อเท้าของตนดังกร๊อบ ร่างก็ลอยขึ้นตามไป

ขุนนางและทหารของทั้งสองกองทัพเป็นคนวงนอกเห็นองค์ชายอิงลอยตามหอกยาวขึ้นไปในอากาศ จากนั้นก็ตกจากที่สูงกระแทกลงบนพื้น