บทที่ 1678

ในหัวองค์ชายอิงคิดอย่างรวดเร็ว แล้วก็ได้ยินเซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างมิอดทน “องค์ชายอิง ข้าเคารพเจ้าในฐานะลูกผู้ชาย เจ้าอย่าได้แพ้แล้วมิยอมรับเลย!”

องค์ชายอิงมิสามารถแยกแยะเจตนาที่แท้จริงของเซียวหลินเทียนได้ จึงตะโกนอย่างโหดร้าย “ข้ายอมรับความพ่ายแพ้!”

เซียวหลินเทียนยิ้ม แล้วยกง้าวมังกรเขียวขึ้นมาพลางตะโกน “องค์ชายอิงแห่งเว่ยเหนือยอมแพ้แล้ว!”

“กี๊ก ๆ…”

ขณะที่ทุกคนในฉินตะวันตกรู้สึกเสียดายที่เซียวหลินเทียนมิสามารถสังหารองค์ชายอิงได้ทันเวลา เสียงร้องของนกเหยี่ยวก็ดังมาจากท้องฟ้า

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองไปแล้วก็เห็นนกเหยี่ยวสีดำขนาดใหญ่ขององค์ชายอิงโฉบลงมาจากที่สูง แล้วพุ่งเข้าใส่เซียวหลินเทียน

ปีกของเฮยอิงพัดพาลมแรงไปทางเซียวหลินเทียน คิดว่าทำเช่นนี้แล้วจะทำให้เซียวหลินเทียนตกลงจากหลังม้า

นกที่ดุร้ายเช่นนี้เต็มไปด้วยความโหดร้าย หากถูกมันฟาดเข้า เซียวหลินเทียนมิตกจากม้าก็ต้องถูกฟาดได้รับบาดเจ็บ

เซียวหลินเทียนไหนเลยจะถูกมันฟาดบาดเจ็บได้ เขาเหวี่ยงง้าวมังกรเขียวกระแทกพลังใส่เฮยอิงกระเด็นไป

แต่เฮยอิงตัวนี้ทรงพลังมากจริง ๆ มันเอียวงตัว หมุนครึ่งวงกลมกลางอากาศ แล้วหันกลับไปโจมตีเซียวหลินเทียนอีกครั้ง

เซียวหลินเทียนนึกถึงที่มันปกป้องเจ้านายของมัน และมิอยากสังหารมัน ดังนั้นจึงหันง้าวมังกรเขียวแล้วให้ส่วนปลายเคาะไปที่ปีกของมัน

เฮยอิงล้มเหลวในการโจมตีไปหลายครั้ง แต่เซียวหลินเทียนตีจนขนสีดำของมันร่วงไปมิน้อยแล้วปลิวไปในอากาศ

องค์ชายอิงเห็นดังนั้นก็รู้ว่าเฮยอิงก็มิใช่คู่ต่อสู้ของเซียวหลินเทียนเช่นกัน

เขาเห็นว่าเซียวหลินเทียนแสดงความเมตตาต่อเฮยอิง แต่เฮยอิงก็ยังคงโจมตีต่อไป จึงผิวปากพยายามสั่งให้เฮยอิงหยุดการโจมตีที่เป็นราวกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟเช่นนี้

ไหนเลยจะคิดว่าเฮยอิงถูกเซียวหลินเทียนโจมตีจนขนร่วงไปหลายครั้งจึงไปกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าของมัน แม้แต่คำสั่งขององค์ชายอิงมันก็มิฟังแล้ว แล้วก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้า

องค์ชายอิงคิดว่าเฮยอิงยอมแพ้แล้ว

ทหารเหล่านั้นก็คิดว่าเฮยอิงยอมแพ้แล้วเช่นกัน ไหนเลยจะคิดว่าเฮยอิงจะพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก กรงเล็บอันแหลมคมของมันก็กางไปที่ใบหน้าของเซียวหลินเทียน