บทที่ 1698

“เจ้าอยากเป็นจักรพรรดิหรือ?”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมองปราดเดียวก็เห็นความคิดของจ้าวเฉียงฮั๋วได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว นางจึงยิ้มเยาะเย้ย

จ้าวเฉียงฮั๋วคิดว่าการเป็นจักรพรรดิง่ายเหมือนกับที่เขาทำการค้าหรืออย่างไร?

หากเป็นเช่นนั้น ทุกคนก็สามารถเป็นจักรพรรดิได้หมดแล้ว!

“มีอะไรมิได้!”

จ้าวเฉียงฮั๋วเอ่ยอย่างแข็งกร้าว “ข้าแข็งแกร่งกว่าองค์ชายคังผู้ขี้ขลาดของเจ้าเป็นร้อยเท่า เขาเป็นจักรพรรดิได้ เหตุใดข้าจะเป็นมิได้!”

“จ้าวหรุ่ยหรุ่ย คนที่มีไหวพริบก็จะส่งมอบป้ายกับรายชื่อมาให้เอง เห็นแก่ที่เราคือคนตระกูลเดียวกัน ข้าเป็นจักรพรรดิแล้ว เจ้าก็ยังคงเป็นพระชายาคัง!”

เขากวาดสายตามองคนที่ตนพามาด้วยเพื่อเป็นการเตือนจ้าวหรุ่ยหรุ่ยว่าอย่าบังคับให้ตนลงมือ

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเหลือบมองผู้ติดตามรูปร่างกำยำเหล่านั้นอย่างดูถูก

จ้าวเฉียงฮั๋วคิดว่าจะอาศัยคนเหล่านี้มาจัดการตนได้หรือ เขาประเมินตนต่ำไปหรือไม่?

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยระงับอารมณ์ของตนไว้ พลางเอ่ยอย่างอดทน “จ้าวเฉียงฮั๋ว การเป็นจักรพรรดิมิง่ายอย่างที่เจ้าคิด แม้ว่าข้าจะให้รายชื่อกับเจ้าไป แต่ก็เป็นไปมิได้ที่เจ้าจะให้พวกเขาเชื่อฟังเจ้า!”

“เจ้าให้เวลาข้าอีกคืนเดียว! ครานี้ข้าจะมิทำให้เจ้าผิดหวังเป็นแน่!”

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว! เจ้าแค่บอกมาว่าจะให้หรือไม่ให้!”

จ้าวเฉียงฮั๋วเองก็ร้อนใจเช่นกัน หากเซียวหลินเทียนกลับมาที่ราชสำนักสิ่งแรกที่จะทำก็คือการลงดาบตระกูลจ้าว กิจการยิ่งใหญ่ของตระกูลจ้าวจะถูกเซียวหลินเทียนแย่งชิงไปเปล่า ๆ หรือ?

ชนะเป็นราชาแพ้เป็นโจร เมื่อภัยใหญ่มาถึง เขาก็ทำได้เพียงลองเสี่ยงดูเท่านั้น

“มิให้!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเองก็สูญเสียความอดทนไปแล้ว สิ่งที่นางสนใจมากที่สุดในตอนนี้คือจะสามารถเลื่อนขั้นสู่ดินแดนที่เจ็ดได้หรือไม่ เรื่องอื่นล้วนเป็นเรื่องเล็ก

จ้าวเฉียงฮั๋วผู้นี้พูดด้วยดี ๆ มิฟัง เช่นนั้นก็อย่าโทษว่าตนไร้ความปรานีแล้วกัน