บทที่ 1699

เดิมทีจ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้หาแพะรับบาปไว้แล้ว และมิกังวลว่าเรื่องนี้จะโยงมาถึงตน

แต่จ้าวฮุยถูกเซียวหลินเทียนพาตัวกลับเมืองหลวง เช่นนั้นแม้ว่าตนจะสามารถอธิบายเรื่องนี้ได้ชัดเจน แต่สุดท้ายแล้วก็หลีกเลี่ยงมิได้ที่จะถูกจ้าวฮุยทำให้เดือดร้อน

หรืออาจเป็นเรื่องดีกับตนที่หลิงอวี๋มาถึงประตูเองเช่นนี้!

จ้าวเฉียงฮั๋วให้ตนบุกเข้าวังมิใช่หรือ? สังหารหลิงอวี๋ตอนนี้และรีบบุกเข้าวังก็มีผลเช่นเดียวกัน!

“จ้าวเฉียงฮั๋ว ได้ยินหรือไม่ หลิงอวี๋มาถึงหน้าประตูเองแล้ว!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเอ่ยทันที “รีบพาคนของเจ้าตามข้าไป วันนี้เราจะสังหารหลิงอวี๋กัน!”

“หนานฮุ่ย เจ้าไปเรียกเฉียวเค่อมาประเดี๋ยวนี้ แล้วให้เขาร่วมมือกับข้าจัดการหลิงอวี๋!”

จ้าวเฉียงฮั๋วตะเกียกตะกายขึ้นมาจากพื้นดินด้วยความยากลำบาก เขามองออกว่าตนมิใช่คู่ต่อสู้ของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย การจะเอาป้ายตระกูลจ้าวทำได้เพียงเอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง

สิ่งสำคัญที่สุดคือการร่วมมือกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยสังหารหลิงอวี๋ เช่นนี้จึงจะปกป้องตระกูลจ้าวได้

“สุ่ยเหอ เจ้าพาคนไปเฝ้าห้องกลั่นโอสถไว้ อย่าให้ใครบุกรุกเข้าไปเป็นอันขาด!”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยสั่งนางรับใช้อีกคน

กระทั่งจัดการเสร็จสิ้น จ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็พาจ้าวเฉียงฮั๋วกับคนของตนไปที่เรือนหลักของศาลบูรพกษัตริย์

ไท่เฟยเส้ากับองค์หญิงใหญ่เองก็ได้รับข่าวที่หลิงอวี๋ขึ้นมาบนภูเขาแล้ว ไท่เฟยเส้ากับองค์หญิงใหญ่ต่างก็รู้สึกว่าโอกาสมาถึงแล้ว จึงรีบส่งคนไปซุ่มอยู่บนเส้นทางภูเขาเตรียมลอบสังหารหลิงอวี๋

ไท่เฟยเส้ารู้ว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของตนและองค์ชายคัง

หากวันนี้จัดการหลิงอวี๋มิได้ เช่นนั้นเมื่อเซียวหลินเทียนกลับมาที่ราชสำนักแล้ว องค์ชายคังก็จะหนีชะตากรรมแห่งความตายมิพ้นอย่างแน่นอน

นับตั้งแต่ที่หน้าประตูวังที่ถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยบีบข้อมือ ไท่เฟยเส้าก็หมดหวังกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ยแล้ว

สตรีที่โหดร้ายไร้ความปรานีผู้นี้มิได้เดินเส้นทางเดียวกับพวกเขา นางจะกล้าหวังได้อย่างไรว่าเมื่อจ้าวหรุ่ยหรุ่ยขึ้นครองบัลลังก์แล้วจะเมตตาต่อลูกชายและตน!