บทที่ 1725

แม้ว่าเผยอวี้จะได้รับความช่วยเหลือจากลิงน้อยสืออีของแม่นมอู​ จึงสามารถติดตามเย่หรงได้

แต่ก็แค่สองสามวันแรกเท่านั้น หลังจากนั้นอาจจะถูกเย่หรงสังเกต​ เย่หรงจึงทำการป้องกัน เผยอวี้ก็คลาดกับเย่หรงไป

เมื่อเผยอวี้กับฉินซานกำลังอับจนหนทาง​ มิรู้ว่าจะติดตามไปทางใด​ เซียวหลินเทียนก็พาคนตามพวกเขามา

เผยอวี้มีกำลังใจขึ้นมาทันที​ รีบไปพบเซียวหลินเทียนและอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง

“ไปโม่เหอก่อน!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างตัดสินใจทันที

โม่เหอเป็นสถานที่ที่ทั้งองค์ชายอิงและองค์ชายหนิงต้องการจะแย่งชิง เพราะที่นั่นมีทางเข้าสู่แดนเทพ

มิว่าจ้าวหรุ่ยหรุ่ยจะพาหลิงอวี๋ไปที่ใด นางก็จะต้องพาหลิงอวี๋กลับไปที่แดนเทพอยู่ดี

ขอเพียงพวกเขารู้ทางเข้าแดนเทพ ก็สามารถช่วยหลิงอวี๋ได้

เซียวหลินเทียนรู้ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่ตนไปจากปากของเผยอวี้ ทั้งยังรู้ด้วยว่าหลิงอวี๋เกือบตายด้วยน้ำมือของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย

ความเกลียดชังที่เขามีต่อจ้าวหรุ่ยหรุ่ยพุ่งไปถึงจุดสูงสุดแล้ว

หากเขาจับสตรีผู้นี้ได้ เขาจะทำให้นางตายทั้งเป็นอย่างแน่นอน!

กลุ่มคนเหล่านี้รีบไปที่โม่เหออย่างรวดเร็ว

ยามนี้โม่เหอได้รับการคุ้มกันจากแม่ทัพกู่ ก่อนหน้านี้เป็นอาณาเขตของฉีตะวันออก แต่เพราะเป็นสถานที่ห่างไกล อีกทั้งยังมิสามารถผลิตสิ่งใดได้ จำนวนราษฎรก็เบาบาง จึงถูกองค์ชายหนิงนำมาเป็นของพนันแล้วแพ้ให้กับเซียวหลินเทียน

เมื่อเข้าสู่อาณาเขตโม่เหอ เซียวหลินเทียนก็เห็นพื้นที่แห้งแล้งและหนองน้ำขนาดใหญ่

สิ่งนี้แตกต่างจากที่องค์ชายหนิงบอกว่าโม่เหอเป็นเมืองสมบัติอย่างสิ้นเชิง!

แม่ทัพกู่ก่อตั้งตัวเมืองของโม่เหอที่เมืองซานต้งในโม่เหอ ซึ่งอยู่ใกล้กับเหมืองถ่านหินที่มีชื่อเสียงของโม่เหอ

พวกเซียวหลินเทียนตัดสินใจมุ่งหน้าไปที่เมืองซานต้งแล้วทำความเข้าใจสถานการณ์จากแม่ทัพกู่

การเดินทางวันแรกทำให้เซียวหลินเทียนรู้สึกถึงความเงียบเหงาของโม่เหอ เดินทางมาหลายสิบลี้ก็มิเห็นใครสักคน