บทที่ 1726

แม้ว่าที่ดินที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้บางแห่งจะมิสามารถเพาะปลูกได้ แต่นั่นก็เกิดจากการที่ถูกปล่อยทิ้งร้างมาตลอดหลายปี

ขอเพียงตั้งใจที่จะจัดการ มิกี่ปีหลังจากนี้ที่ดินเหล่านี้จะเป็นที่ดินที่อุดมสมบูรณ์

เซียวหลินเทียนเดินไปก็จดบันทึกสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์ของแต่ละสถานที่ไป

กระทั่งวันรุ่งขึ้นมาถึงเมืองซานต้ง เซียวหลินเทียนเดินทางไกลเห็นบ้านเรือนที่ทรุดโทรมมากมาย ที่นี่เป็นตัวเมืองของโม่เหออยู่แล้ว แต่ก็ยังดูเงียบเหงาอยู่ดี

เซียวหลินเทียนรู้สึกผิดต่อแม่ทัพกู่

ก่อนหน้านี้แม่ทัพกู่ประจำการอยู่ที่ชายแดน อย่างน้อยก็มิต้องกังวลเรื่องอาหารและอาภรณ์ ตนกลับส่งเขามาอยู่ในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้ เพียงแค่มองบ้านเรือนเหล่านี้ก็สามารถจินตนาการถึงความยากลำบากที่พวกแม่ทัพกู่ต้องอยู่ที่นี่ได้แล้ว!

องครักษ์ของจ้าวซวนวิ่งไปแจ้งแม่ทัพกู่ก่อน แม่ทัพกู่จึงพารองแม่ทัพหลายคนออกมาต้อนรับ

หนึ่งในนั้นคือหลิงเฟิงพี่ชายต่างแม่ของหลิงอวี๋

หลิงเฟิงถูกหลิงอวี๋วางแผนลับ ๆ ส่งให้มาอยู่ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพกู่ให้แม่ทัพกู่ฝึกฝน

ก่อนหน้านี้คนผู้นี้คิดว่า ท่านอดีตเสนาบดีทำให้ตนต้องมาทนทุกข์ทรมาน จึงมิพอใจการกระทำนี้ของท่านอดีตเสนาบดีเป็นอย่างมาก เมื่อมาอยู่ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพกู่ก็ดูมิยอมรับฟัง

เขาคิดว่าหลิงเยี่ยนน้องสาวของเขาจะแต่งงานกับองค์ชายเว่ย ถึงเวลานั้นจะต้องพาตนกลับไปเป็นแน่

ไหนเลยจะคิดว่ายังมิทันที่ข่าวดีจะมาถึงก็ถูกแม่ทัพกู่จัดการเกือบตายเสียก่อน

ก่อนหน้านี้แม่ทัพกู่ถูกท่านอดีตเสนาบดีพาออกมา เขาจึงตั้งใจแน่วแน่ที่จะเปลี่ยนนิสัยหลานชายของท่านอดีตเสนาบดี

แม่ทัพกู่ให้เขาอยู่ข้างกายตนและฝึกฝนเขาด้วยตนเองทุกวัน

หลิงเฟิงดื้อดึง แม่ทัพกู่ก็ตัดสินใจเด็ดขาดทิ้งเขาไว้ที่คุกที่กักขังเชลย

หลิงเฟิงถูกเชลยเหล่านั้นใช้ทุกวิถีทางมาทรมาน จะสู้ก็สู้มิได้ อยู่ที่นั่นเพียงวันเดียวก็ถูกทรมานเสียเกือบตาย

แม่ทัพกู่ก็มิได้ใจอ่อน ตอนที่มาดูเขาก็ทิ้งยาไว้เล็กน้อย แล้วเอ่ยตรง ๆ “ท่านอดีตเสนาบดีเป็นปู่แท้ ๆ ของเจ้า! เขามีจิตใจแข็งแกร่งมาตลอดชีวิต มิเคยทำให้ตระกูลหลิงต้องขายหน้า!”

“หลิงเฟิง หากเจ้าอยากมีชีวิตเช่นบุรุษ ก็จงใช้ความมุ่งมั่น เรียนรู้จากท่านปู่ของเจ้าแล้วพึ่งพาตนเอง มิใช่เกาะชายกระโปรงสตรีปีนขึ้นไป!”

“ดูพ่อเจ้า ดูลุงเจ้า คนที่มีความสามารถที่แท้จริงอยู่ที่ใดก็จะได้รับความเคารพนับถือ คนที่ไม่มีความสามารถก็เป็นแค่โคลนเน่า ๆ!”