บทที่ 1757

แม้ว่าเก๋อเฟิ่งฉิงจะชอบเซียวหลินเทียน แต่เกียรติของคุณหนูตระกูลใหญ่ทำให้นางมิสามารถละทิ้งท่าทีของตนแล้วก้าวไปเริ่มพูดคุยกับเซียวหลินเทียนได้ จึงพาคนของตนกลับไปก่อน

ที่หน้าประตู นางให้ซูจู๋นางรับใช้ของตนไปสืบเรื่องของเซียวหลินเทียน

ซูจู๋เป็นคนสนิทของเก๋อเฟิ่งฉิง และรู้ว่าเรื่องการแต่งงานของเก๋อเฟิ่งฉิงมิราบรื่นนัก ทันทีที่ได้ยินก็เข้าใจแล้วรับคำสั่งไปโดยมิรีรอ

คราวนี้เซียวหลินเทียนสงบลงแล้ว หลังจากได้ยินเรื่องการต่อสู้ภายในของตระกูลเก๋อ มุมปากของเขาก็โค้งขึ้นเยาะเย้ย

ตระกูลเก๋อมิได้สามัคคีกันเหนียวแน่น บางทีอาจจะใช้ความขัดแย้งของพวกนางมาทำให้พวกเขาต่อสู้กันเองได้

อาหารมาแล้ว เซียวหลินเทียนกับเผยอวี้เพิ่งจะหยิบตะเกียบขึ้นมาก็เห็นคนสองคนที่นั่งอยู่ตรงมุมลุกขึ้นเดินออกไป

บุรุษสองคนเดินตามกันไป บุรุษที่เดินนำหน้ารูปร่างสูง สวมชุดสีขาวดุจหิมะ และบนชุดนั้นก็มีลวดลายลึกลับที่ประณีตอยู่ด้วย

หลังจากที่เซียวหลินเทียนได้รับการบำเพ็ญตนจากหลิงอวี๋ ก็พอจะมีความรู้เรื่องผ้าอาภรณ์อยู่บ้าง มองปราดเดียวก็มองออกทันทีว่า แม้ว่าอาภรณ์สีขาวของบุรุษผู้นั้นจะดูเรียบง่าย แต่ก็ทำจากผ้าปักลายดอกที่มูลค่ามหาศาล

เครื่องแต่งกายธรรมดานี้มีมูลค่าอย่างน้อยห้าพันตำลึง

เซียวหลินเทียนเหลือบมองบุรุษผู้นั้นอีกครั้งโดยมิรู้ตัว บุรุษผู้นั้นมีใบหน้าที่หล่อเหลาและขาวผุดผ่อง กรอบหน้าชัดเจน และมีประกายความเย็นชาที่มิควรเข้าใกล้

ดวงตาเข้มล้ำลึก คิ้วหนา จมูกโด่ง และรูปปากที่งดงามล้วนแสดงถึงความสูงส่งและความสง่างาม

เซียวหลินเทียนเหลือบมองบุรุษผู้นั้น บุรุษผู้นั้นก็รับรู้ได้ในทันที พลันหันมองกลับไปอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาราวกับดาบคมสองเล่มที่มุ่งตรงไปหาเซียวหลินเทียน

ดูเหมือนว่า เมื่อกวาดสายตามองปาดเดียวบุรุษผู้นั้นก็ถอนสายตาไปอย่างมิแยแสแล้ว คงจะรู้สึกได้ว่าพลังของเซียวหลินเทียนต่ำมาก มิเพียงพอที่จะทำให้เขาสนใจสักนิด

แม้ว่าสายตาของเขาจะมิได้แสดงความดูถูกเหยียดหยาม แต่ท่าทีมิแยแสกลับทำให้เซียวหลินเทียนรู้สึกราวกับถูกแทง

เขาเป็นจักรพรรดิแห่งฉินตะวันตก เป็นผู้ที่อยู่สูงสุดในบรรดาผู้คนทั้งหลาย แต่เหตุใดในสายตาของบุรุษผู้นี้กลับดูมิสนใจสักนิด!

เขารู้สึกได้ว่า การบำเพ็ญตนของบุรุษผู้นั้นเหนือกว่าของตนมาก แต่ความเย่อหยิ่งในกระดูกนั้นกระตุ้นเซียวหลินเทียนจากการถูกบุรุษผู้นั้นเมินเฉย