บทที่ 1759

เซียวหลินเทียนหันกลับไปจ้องมองซูจู๋ด้วยสายตาเย็นเยียบ ในฐานะจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจและเย็นชา กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้นกดดันจนร่างกายของซูจู๋หนาวไปทั่วร่าง

ราวกับว่าจู่ ๆ บรรยากาศของโรงน้ำชาก็ลดลงถึงจุดเยือกแข็ง นางรู้สึกเย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ไปหมด

ชั่วขณะหนึ่ง นางรู้สึกว่า เพียงเซียวหลินเทียนยกเท้าขึ้นมาก็สามารถเหยียบย่ำนางจนตายเหมือนมดตัวหนึ่งได้แล้ว

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างเย็นชา “กบในกะลากล้าที่จะมาโวยวายกับข้า เจ้าคิดว่าใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดเทียบตระกูลเก๋อได้จริง ๆ รึ? บอกว่าภรรยาของข้าเป็นตาปลา ในสายตาของข้า คุณหนูใหญ่ของเจ้ามิคู่ควรที่จะแบกรองเท้าของภรรยาข้าด้วยซ้ำ!”

“หากข้าได้ยินคำพูดดูหมิ่นภรรยาของข้าจากปากเจ้าอีก ข้าจะทำให้พ่อแม่ของเจ้าเสียใจที่ให้กำเนิดเจ้ามา!”

หลังจากพูดจบ เซียวหลินเทียนก็มิสนใจซูจู๋อีกและก้าวขายาวเดินออกไป

ในหัวของซูจู๋ว่างเปล่า เซียวหลินเทียนไปนานแล้วนางกลับเพิ่งตื่นขึ้นมาราวกับฝัน อาภรณ์ส่วนหลังของนางเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ยิ่งเพิ่มความหนาวเย็นขึ้นไปอีก

ซูจู๋ตัวสั่น คุณชายผู้นี้เป็นคุณชายตระกูลใดกันแน่?

เหตุใดนางมิเคยเห็นบุรุษที่มีอำนาจน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาก่อน!

แม้แต่ผู้นำตระกูลหลง เมื่อเทียบกับบุรุษที่อยู่ตรงหน้าซูจู๋รู้สึกว่ายังด้อยกว่าด้วยซ้ำ

ซูจู๋รีบกลับไปรายงานเรื่องนี้ให้เก๋อเฟิ่งฉิงฟัง

เดิมทีคิดว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเก๋อจะต้องโกรธมาก ไหนเลยจะคาดคิดว่าดวงตาที่งดงามของเก๋อเฟิ่งฉิงจะกะพริบปริบ ๆ แล้วยิ่งสนใจเซียวหลินเทียนมากขึ้นอีก

เหมืองทองคำหลายร้อยแห่งก็มิหวั่นไหวรึ?

บุรุษรูปงามผู้นี้เป็นใครกัน!

หรือภรรยาของเขาจะฉลาดและดีกว่าตนจริง ๆ?

เก๋อเฟิ่งฉิงถูกยายสอนมาด้วยตนเองตั้งแต่เด็ก นางภูมิใจในเรื่องดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์และการวาดภาพ เรื่องวรยุทธ์ก็ร่ำเรียนมาได้เหนือกว่าสตรีทั่วไป อีกทั้งรูปร่างหน้าตาก็เหนือกว่าผู้อื่นด้วย

อายุสิบสามปีก็มีบุรุษนับมิถ้วนมาขอแต่งงาน แต่ตระกูลเก๋อต้องการหาคนที่แต่งงานเข้าตระกูล หลายคนจึงตกใจเตลิดหนีไป

แต่ถึงกระนั้น บุรุษที่ตามเกี้ยวพานนางก็มีอยู่มิน้อย