บทที่ 1768

เซียวหลินเทียน ฉินซานและขันทีโม่นำเกวียนทาสหญิงกลับมาที่โรงเตี๊ยม

ทาสคุนหลุนผู้นั้นซื่อสัตย์มาก ฉินซานบอกว่า เซียวหลินเทียนเป็นเจ้านายของเขา จากนั้นเขาก็ติดตามเซียวหลินเทียนมิยอมห่าง

เซียวหลินเทียนเห็นว่าเขาแข็งแกร่งราวกับหอคอยเหล็ก จึงตั้งชื่อให้เขาว่าเถี่ยจู้

กระทั่งกลับมาถึงโรงเตี๊ยม เถ้าแก่จูก็บอกว่า มีสตรีสองคนมาหาพวกเขา แล้วบอกว่าเป็นคนคุ้นเคยของพวกเขา

เถ้าแก่จูจัดห้องให้สตรีทั้งสองคนเป็นการชั่วคราว

เมื่อเห็นว่าเซียวหลินเทียนกลับมาแล้ว เถ้าแก่จูจึงให้เสี่ยวเอ้อร์ไปแจ้งสตรีทั้งสองคน

ผลก็คือคนที่มาคือเถาจื่อกับหานอวี้นั่นเอง

“หานอวี้ เจอพี่หญิงของเจ้าแล้วนะ!”

ฉินซานเอ่ยอย่างตื่นเต้น

“อยู่ที่ใด!” หานอวี้ตะโกนขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

“เจ้ารอสักครู่ ข้าจะไปพานางมา!”

ฉินซานรีบเดินออกไป แต่หานอวี้รอมิไหวแล้วจึงรีบตามฉินซานไปที่เรือน แล้วก็เห็นทาสหญิงถูกขังอยู่ในเกวียน

หานอวี้มิได้สนใจถามฉินซานว่าทาสหญิงเหล่านี้มาจากที่ใด นางรีบเปิดประตูเกวียนนั้นแล้วดึงพวกนางออกมาทีละคน

หานเหมยถูกดึงลงมา แล้วหานอวี้ก็กอดนางอย่างตื่นเต้น “พี่หญิง ในที่สุดข้าก็พบเจ้าแล้ว! เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ช่างดีจริง ๆ!”

หานเหมยสูญเสียความทรงจำก่อนหน้านี้ไปจึงมองหานอวี้อย่างแปลกหน้า นางรู้สึกอยู่ราง ๆ ว่าหานอวี้ดูคุ้นเคยมาก แต่กลับนึกมิออกว่านางเป็นใคร

“พี่หญิง ข้าหานอวี้เอง เจ้าจำข้ามิได้หรือ?”

หานอวี้ก็พบความผิดปกติเช่นกัน นางจึงออกแรงเขย่าหานเหมย หานเหมยก็เลยผลักนางออกไปอย่างหงุดหงิด “ข้ามิรู้จักเจ้า… พวกเจ้าปล่อยข้าไปเถิด ข้าอยากไปหาพี่สาวของข้า!”

ฉินซานก็หานอวี้ต่างตกตะลึง ท่าทีและทัศนคติเช่นนี้ของหานเหมย เหตุใดจึงคล้ายว่ามิรู้จักพวกเขา?

“เข้าไปให้ขันทีโม่ดูเสียก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น!”

“เถาจื่อ เจ้าจัดการทาสหญิงเหล่านี้ไปก่อน!”