บทที่ 1769

ชิงพลังไปหรือ?

เช่นนั้นหลิงอวี๋จะมิเป็นดังเช่นเมื่อก่อนที่ไม่มีความสามารถที่จะป้องกันตัวแล้วต้องยอมให้คนอื่นรักแกหรือ?

ความกังวลของเซียวหลินเทียนกัมีมากกว่าฉินซานนัก เขาขมวดคิ้วแล้วเอ่ย “ตามที่หานเหมยบอกมา จ้าวหรุ่ยหรุ่ยกับอาอวี๋ก็แยกจากกันไปแล้ว ศิษย์พี่ที่ช่วยจ้าวหรุ่ยหรุ่ยกับหานเหมยก็คือเฉียวเค่อ!”

“แต่เมื่อวานเผยอวี้ไปสืบมา เฉียวเค่อตายแล้ว แล้วใครเป็นคนสังหารเฉียวเค่อเล่า?”

“หรือจะเป็นจ้าวหรุ่ยหรุ่ย?”

ฉินซานก็วิเคราะห์ตามไปด้วยเช่นกัน แต่รู้สึกว่าความคิดของตนนั้นเหลวไหลเกินไป

เฉียวเค่อเป็นศิษย์พี่ของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย จ้าวหรุ่ยหรุ่ยจะสังหารเขาได้อย่างไรกัน!

ยิ่งไปกว่านั้น ระดับของเฉียวเค่อก็สูงมาก คนธรรมดาไม่มีทางที่จะสังหารเขาได้อย่างง่ายดาย!

“หรือจะเป็นเย่หรง?”

เซียวหลินเทียนนึกถึงเย่หรงที่ติดตามจ้าวหรุ่ยหรุ่ยกับเฉียวเค่ออยู่เช่นกัน ดังนั้นจึงพูดชื่อของเขาออกมาโดยมิรู้ตัว

“ก็เป็นไปได้!”

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น ขันทีโม่ก็พาหานเหมยกลับมา

หานเหมยดูท่าทางอ่อนแอ เมื่อเห็นเซียวหลินเทียนก็คุกเข่าลง

“ฝ่าบาท บ่าวมิได้ปกป้องฮองเฮาให้ดี ฝ่าบาทโปรดลงโทษบ่าวเถิดเพคะ!”

“เจ้าจำทั้งหมดได้แล้วหรือ?” เซียวหลินเทียนเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

หานเหมยยิ้มอย่างขมขื่น “บ่าวจำเรื่องก่อนหน้านี้ได้เกือบหมดแล้วเพคะ แต่บางส่วนก็ลืมไปแล้ว!”

ขันทีโม่อยู่ข้าง ๆ จึงอธิบายขึ้นมา “เข็มเงินผนึกการรับรู้จะส่งผลต่อระบบประสาทในระดับหนึ่ง การที่หานเหมยจะลืมเรื่องบางส่วนไปก็เป็นเรื่องปกติพ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวหลินเทียนพอใจแล้ว เขากังวลว่าหลังจากเอาเข็มเงินออกแล้ว หานเหมยจะยังจำเรื่องราวก่อนหน้านี้มิได้

หานเหมยกับหลิงอวี๋ประสบเหตุในแบบเดียวกัน เซียวหลินเทียนจึงกังวลว่าหลิงอวี๋จะลืมตนไปแล้ว

แต่ทั้งหมดเป็นเรื่องภายหลัง ยามนี้หลิงอวี๋เป็นตายร้ายดีอย่างไรมิรู้ เขาแค่หวังว่า หลิงอวี๋จะยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าจะลืมตนไป เขาก็จะหาวิธีทำให้นางจำให้ได้

“หานเหมย เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าภูเขาหิมะอยู่ที่ใด? พาพวกเราไปดูหน่อย!”

ในเมื่อหลิงอวี๋ตกลงมาจากภูเขาหิมะ เซียวหลินเทียนก็ต้องไปตรวจสอบสถานที่เดิม บางทีอาจจะพบหลิงอวี๋ก็เป็นได้