บทที่ 1777

ประโยคเดียวของหลิงอวี๋ทำเอาหวงฝู่หลินชะงักจนพูดมิออกไปเลย

เขามองหลิงอวี๋อย่างแปลกใจ

เมื่อพิจารณาคำพูดของหลิงอวี๋โดยละเอียดแล้ว มันเต็มไปด้วยปรัชญาและความหมายที่ลึกซึ้ง!

คำพูดนี้ของหลิงอวี๋มิเพียงแต่ชี้ให้เห็นว่านางถูกขังอยู่ในวังเทพนี้ แม้ว่าจะนั่งอยู่ทองกองเท่าภูเขาแต่ก็มิได้มีความสุข

ทั้งยังอาศัยเรื่องนี้บอกกับหวงฝู่หลินเป็นนัย ๆ ด้วยว่า… นี่คือเครื่องรางปกป้องชีวิตของนาง!

นอกเสียจากว่า หวงฝู่หลินจะรับปากว่าจะปล่อยนางลงจากภูเขาไป มิเช่นนั้นให้ตายนางก็ไม่มีทางส่งตำรับยาให้!

ตอนนี้หวงฝู่หลินเชื่อแล้วว่าหลิงอวี๋มิได้หวั่นไหวกับของล้ำค่าจริง ๆ!

สตรีผู้นี้ฉลาดเกินไป นางมองเห็นข้อเสียเปรียบของนางได้อย่างชัดเจน และตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วว่าควรจะทำอย่างไรจึงจะเป็นประโยชน์ต่อตน

แม้ว่าหวงฝู่หลินจะเติบโตอยู่ในวังเทพมาตั้งแต่เด็ก แต่เพราะว่ามิสบายจึงต้องลงเขาไปหายาหาหมออยู่บ่อย ๆ

ใต้หล้านี้เขาจึงเคยได้ติดต่อกับสตรีอยู่มาก ส่วนใหญ่จะเป็นคนธรรมดามิได้โดดเด่น และดูเรียบ ๆ มิได้มีอะไรแปลกใหม่ เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับสตรีที่ฉลาดเช่นหลิงอวี๋

หวงฝู่หลินเก็บความดูถูกที่มีต่อหลิงอวี๋ไป และมิได้คิดที่จะใช้กำลังบีบบังคับให้หลิงอวี๋ส่งมอบตำรับยาให้ด้วย

สตรีที่ยึดมั่นในหลักการของตนเช่นนี้ ต่อให้ใช้กำลังก็อาจจะส่งผลตรงข้ามกับที่คาดหวังไว้

อีกอย่าง หมิงจูชอบนางมาก หากตนทำร้ายนาง จะต้องเป็นการทำลายความสัมพันธ์ระหว่างตนกับหมิงจูอย่างแน่นอน

หวงฝู่หลินโบกมือ​ ปี้ซงจึงถอยออกไป

“อาอวี๋​ ข้าจะรักษาสัญญา!”

หวงฝู่หลินคิดแล้วเอ่ยออกมา​ “แต่ข้ามิแน่ใจนักว่า หมิงจูจะสามารถปล่อยเจ้าไปได้หรือไม่! คิดว่าเจ้าเองก็น่าจะมองออกแล้ว​ว่านางชอบเจ้ามาก!”

“เจ้าจะลงเขาไปตามหาน้องสาวเจ้าหรือ? เจ้าลองบอกข้ามาก่อนว่า น้องสาวเจ้าชื่ออะไร​ รูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร​ ข้าจะให้คนไปตามหาให้เจ้า!”

“หมิงจูยังเด็ก​ เจ้าอยู่กับนางอีกสักสองสามปี​ รอให้นางมิต้องพึ่งพาเจ้ามากนัก​ แล้วข้าจะปล่อยให้เจ้าลงเขาไป!”

หลิงอวี๋กำลังคิดจะค้านออกไป​ หวงฝู่หลินก็เอ่ยออกมาเสียงเรียบ​ “ข้าจะช่วยฟื้นคืนใบหน้าของเจ้าให้!”

“แล้วก็​ บนตัวเจ้าที่ถูกผนึกไว้นั่น​ ข้าจะช่วยปลดผนึกให้! เจ้ามิใช่สตรีอ่อนแอ​ เจ้ามีวรยุทธ์!”

“คนที่ปิดผนึกเจ้าไว้จะต้องเป็นศัตรูของเจ้าเป็นแน่​ หากเจ้าลงเขาไปด้วยร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้​แล้วศัตรูของเจ้ามาพบเข้า​ เจ้ากับน้องสาวเจ้าก็จะตายทั้งหมด!”​

คำพูดของหวงฝู่หลินทำให้หลิงอวี๋ตะลึง

นางมีวรยุทธ์​หรือ?

หลิงอวี๋มิสนใจว่ารอยแผลบนใบหน้าจะรักษากลับคืนมาได้หรือไม่