บทที่ 1778

“ท่านเจ้าวัง บ่าวเป็นอะไรหรือเพคะ? เหตุใดท่านจึงมองบ่าวเช่นนี้?”

หลิงอวี๋ค่อนข้างกังวล จึงซักถามออกไปโดยมิรู้ตัว

หวงฝู่หลินเอ่ยอย่างเย็นชา “เจ้าตั้งครรภ์ เกือบจะสองเดือนแล้ว เจ้ามิรู้หรือ?”

ตั้งครรภ์?

ราวกับฟ้าผ่าลงที่หัวของหลิงอวี๋ตอนกลางวันแสก ๆ นางตกใจจนตะลึงไป

นางตั้งครรภ์หรือ?

เช่นนั้นพ่อของลูกคือใคร?

บุรุษที่ใส่ชุดจักรพรรดิสีเหลืองสดใสผู้นั้นแวบเข้ามาในหัวทันที

จะเป็นเขาหรือไม่?

สีหน้าของหลิงอวี๋เปลี่ยนแล้วก็เปลี่ยนอีก มิรู้ว่าควรจะพูดอะไร

หวงฝู่หลินมองท่าทีงุนงงของนางแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “คาดว่าคนที่ปิดผนึกเจ้าก็มิรู้เช่นกันว่าเจ้าตั้งครรภ์ เข็มเงินที่ปักมาที่เจ้าเหล่านี้จะจำกัดการเจริญเติบโตของเด็ก!”

“เด็กผู้นี้เจ้าเก็บไว้มิได้แล้ว แม้ว่าจะโชคดีสามารถเจริญเติบโตได้ แต่เกิดมาแล้วก็อาจจะมีผลกระทบทางด้านสติปัญญาหรือไม่ก็ทางร่างกาย!”

คำพูดนี้ของหวงฝู่หลินเป็นการโจมตีที่ยิ่งใหญ่เท่ากับที่เขาบอกหลิงอวี๋ว่าตั้งครรภ์

นางยังมิทันได้รู้สึกดีใจกับเรื่องที่ตนตั้งครรภ์ก็ถูกการประกาศว่าเด็กอาจจะพิการตีเข้าที่หัวอย่างจัง

หลิงอวี๋มิรู้ว่าตนรู้สึกอย่างไร นี่เหมือนกับเพิ่งจะมอบภูเขาทองให้กับนางแล้วจากนั้นก็บอกนางว่าภูเขาทองนั้นเป็นของปลอม...

“ท่านเจ้าวัง ท่านวินิจฉัยผิดพลาดหรือไม่ เด็ก...เด็กอาจจะมิเป็นอะไรก็ได้?”

หลิงอวี๋เอ่ยถามเสียงสั่นเทา

“เข็มเงินหกเล่มผนึกอยู่บริเวณแถว ๆ จุดตันเถียนของเจ้า เจ้ายื่นมือไปสัมผัสเองก็น่าจะรู้สึกได้ เจ้าว่าข้าจะวินิจฉัยพลาดหรือไม่?”

หวงฝู่หลินยิ้มเยาะ “หากเจ้าอยากจะทดสอบดูว่าข้าวินิจฉัยผิดพลาดก็สามารถเก็บเด็กผู้นี้ไว้ได้ แต่เมื่อกำเนิดมาแล้วเจ้าจะสามารถเผชิญหน้ากับเด็กที่พิการได้หรือ?”

ทุกครั้งที่หวงฝู่หลินเห็นหวงฝู่หมิงจูเลือดไหลมิหยุดนั้นเจ็บปวดเป็นอย่างมาก หากเป็นเขาเองก็ได้รับความยากลำบากนั้นก็มิเป็นไร แต่จะทำใจให้ลูกสาวสุดที่รักที่แสนน่ารักมารับความยากลำบากกับตนด้วยได้อย่างไร