บทที่ 1780

ในตอนเย็น หวงฝู่หลินก็มากินอาหารเย็นกับหวงฝู่หมิงจู

หลิงอวี๋จึงทำอาหารเพิ่มเป็นสองที่ และสองพ่อลูกก็กินกันอย่างมีความสุขมาก

กระทั่งกินเสร็จแล้ว หวงฝู่หลินก็พาหวงฝู่หมิงจูไปเดินเล่นตามปกติ

หลิงอวี๋ก็พาปี้เอ๋อร์ไปทำความสะอาดห้องครัวแล้วนั่งลงพักผ่อน รอหวงฝู่หมิงจูกลับมาแล้วไปรับใช้อาบน้ำให้นางจากนั้นก็จะไปพักผ่อนได้

เวลานี้เสวี่ยเหมยก็เดินเข้ามา มองหลิงอวี๋แล้วเอ่ยอย่างเหน็บแนม “อาอวี๋ ข้ายังมิได้แสดงความยินดีกับเจ้าที่ได้กลายเป็นน้องสาวบุญธรรมของเจ้าวังเลย! ต่อไปเจ้าก็เป็นหนึ่งในเจ้านายของวังเทพแล้ว เจ้าก็อย่าลืมช่วยเหลือข้าด้วย!”

“พี่หญิงเสวี่ยเหมยพูดตลกแล้ว ข้าหรือจะมีโชคสามารถเป็นน้องสาวบุญธรรมของเจ้าวังได้ เรื่องนี้เป็นเพราะเจ้าวังน้อยยกย่องเท่านั้นเอง!”

หลิงอวี๋ยังต้องอยู่ที่วังเทพอีกสามปี มิอยากทำให้เสวี่ยเหมยขุ่นเคืองจึงเอ่ยยิ้ม ๆ ไป “พี่หญิงเสวี่ยเหมยดูแลข้าถึงเพียงนั้น หากมีอะไรดี ๆ ข้าย่อมมิลืมเจ้าอยู่แล้ว!”

“เช่นนั้นก็ดี!”

เสวี่ยเหมยจึงเปลี่ยนหัวข้อ “ข้าจะมาบอกกับเจ้าว่า หัวหน้าเสิ่นจะลงเขา บอกว่าให้เจ้าไปตรวจดูสักหน่อย ดูว่าในรายการยังมีของอะไรขาดไปอีกหรือไม่”

“การส่งเสบียงคราวหน้าจะต้องรออีกสิบวันหลังจากนี้ หากขาดอะไรไปเจ้าจะทำอะไรมิสะดวก!”

หลิงอวี๋ได้ยินดังนั้นก็ทำได้เพียงลุกขึ้นตามเสวี่ยเหมยไปตรวจดู

“อาอวี๋ คิดมิถึงเลยจริง ๆ ว่าเจ้าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ เพิ่งมามิกี่วันก็เอาชนะใจเจ้าวังน้อยได้แล้ว เจ้ามีเคล็ดลับอะไรหรือ?”

เสวี่ยเหมยเดินไปก็คุยกับหลิงอวี๋ไปด้วย

หลิงอวี๋ค่อนข้างมิคุ้นเคย ก่อนหน้านี้เสวี่ยเหมยมีสีหน้าเย็นชาต่อตนมาโดยตลอด มาเปลี่ยนเป็นคนพูดจ้อเช่นนี้เมื่อใดกัน!

การเปลี่ยนแปลงสถานะของตนเป็นเพียงแค่ชื่อเท่านั้น นางถึงกับเป็นเช่นนี้เชียวหรือ?

“มิได้มีเคล็ดลับอะไร ก็แค่ทำอาหารได้หลายอย่างเท่านั้นเอง!”

หลิงอวี๋ตอบไปพอเป็นพิธี

กระทั่งมาถึงปากทางลงเขาก็เห็นหัวหน้าเสิ่นรออยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้หลิงอวี๋คาดมิถึงก็คือ สิ่งที่ส่งเสบียงขึ้นมาบนเขาก็คือเครื่องยกของเครื่องหนึ่ง มันลงไปในแนวดิ่งหลายสิบเมตรที่ลึกจนมองมิเห็นจุดสิ้นสุด

ศิษย์ของหัวหน้าเสิ่นกำลังนำตะกร้าใหญ่หลายใบนั้นใส่เข้าไปในเครื่องยกของ

หัวหน้าเสิ่นเห็นว่าหลิงอวี๋มาแล้วจึงเข้ามาต้อนรับ แล้วส่งรายการให้หลิงอวี๋และเอ่ยยิ้ม ๆ “ท่านอาอวี๋ ท่านตรวจสอบดูสักหน่อยว่ามีอะไรตกหล่นหรือไม่!”