บทที่ 1801

หน้ากากผิวหนังมนุษย์นั้นเมื่อตรวจสอบก็เปิดเผยออกมาทันที เมื่อแม่นมหน้าเหมือนม้าผู้นั้นฉีกหน้ากากออกจากใบหน้าของหลิงอวี๋ ก็เผยให้เห็นใบหน้าของหลิงอวี๋ที่เต็มไปด้วยรอยบาดแผลจากมีด

“เหอะ ๆ รีบไปบอกนายใหญ่เสียว่า ข้าเจอคนที่เขาตามหาแล้ว!”

แม่นมหน้าเหมือนม้าส่งหน้ากากผิวหนังมนุษย์ให้แม่นมอีกคนอย่างพึงพอใจ จากนั้นแม่นมผู้นั้นก็รีบวิ่งออกไปแจ้งข่าว

หลิงซินถูกแม่นมคนหนึ่งกดอยู่ที่พื้นจนมิสามารถเคลื่อนไหวได้ และนางก็มองคุณหนูที่ตนเพิ่งจะรู้จักมิถึงสองวันดีกลายเป็นอีกคนไปอย่างตกตะลึง

หลังจากที่หลิงอวี๋ถูกเปิดเผยตัวตนแล้ว ทางด้านแม่นมหน้าเหมือนม้าก็มิได้ทำให้นางต้องลำบากอีก จึงให้พวกแม่นมปล่อยหลิงอวี๋

พวกนางเพียงแค่ต้องเฝ้าหลิงอวี๋เอาไว้ มิให้นางหนีไปได้ก็พอแล้ว

เมื่อหลิงอวี๋ถูกพยุงขึ้นมา หัวใจที่ว้าวุ่นของนางก็ค่อย ๆ สงบลง

หวงฝู่หลินไม่มีทางให้ตนตายไปก่อนที่เขาจะได้ตำรับยาห้ามเลือดไปหรอก!

บางทีตนอาจจะยังสามารถพึ่งพายันต์ช่วยชีวิตนี้ทำให้หวงฝู่หลินปล่อยตนไปได้อยู่

เรื่องการขโมยนั้นมีคำสารภาพของหัวหน้าเสิ่นอยู่ ก็น่าจะสามารถอธิบายให้ชัดเจนได้

หลิงอวี๋ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความมั่นใจ จึงนั่งลงไปตรงที่นั่งตามเดิม

หลิงซินก็ถูกปล่อยแล้วเช่นกัน นางไปยืนอยู่ด้านหลังของหลิงอวี๋อย่างหวาดกลัว และใจของนางก็คาดเดาถึงตัวตนของหลิงอวี๋อยู่เงียบ ๆ

เหตุใดบนใบหน้าของคุณหนูผู้นี้จึงน่ากลัวเช่นนั้น!

นางเป็นนักโทษหลบหนีหรือ?

หากว่านางถูกส่งตัวให้ทางการแล้วตนจะทำอย่างไรดี?

หลังจากนั้นมินาน แม่นมที่ไปรายงานข่าวก็พาป้าวเฉิงมา

เมื่อป้าวเฉิงเห็นหน้าของหลิงอวี๋ก็ยิ้มออกมาทันที ช่างเป็นเรื่องที่ย่ำจนรองเท้าเหล็กสึกมิพบพาน แต่ยามได้มากลับมิเสียเวลาเลยจริง ๆ!

คาดมิถึงว่าตนระดมลูกน้องทั้งหมดไปค้นหาสตรีผู้นี้ก็มิพบ แต่นางกลับมาหาตนถึงที่เช่นนี้

“ท่านป้าว ท่านรู้ถึงความสัมพันธ์ของข้ากับหวงฝู่หลินหรือไม่? รู้หรือไม่ว่าเหตุใดเขาจึงต้องตามหาข้า?”

หลิงอวี๋ชิงเอ่ยปากเป็นฝ่ายคุมก่อน นางมองออกว่าที่ท่านป้าวผู้นี้ช่วยหวงฝู่หลินตามหาคนอย่างกระตือรือร้นเช่นนี้ก็เพื่อเงิน