บทที่ 181

หลิงอวี๋เบียดเข้าไปพลันเห็นมุมปากท่านอ๋องเฉิงเปื้อนโลหิตดำสายหนึ่ง สีหน้าขาวซีด นอนบนพื้นลมหายใจร่อแร่เต็มที

เด็กรับใช้สองคนกับหมอหลี่ของโรงหุยชุนคุกเข่าลงข้างหนึ่งสิ้นปัญญารักษา

หลิงอวี๋หมายก้าวไปช่วยข้างหน้าพลันได้ยินเสียงอ่อนเยาว์หนึ่งพูดขึ้น

“หมอหลี่ ข้าได้ยินว่าเฉิงทรงโรคกำเริบหรือขอรับ? ข้าขอตรวจสักหน่อย!”

หลิงอวี๋ปรายตามองก็พบดรุณแรกรุ่นผู้หนึ่งก้าวเข้ามา ใบหน้าเขาดุจหยกประดับกวาน ร่างผอมสูง สวมเสื้อคลุมผ้าไหมสีจันทร์เสี้ยวราคาแพง

หมอหลี่เห็นพลันเอ่ยดีอกดีใจ

“น้องเล็กเฉิง เขาคือลูกเถ้าแก่ของโรงหุยชุนเรา จางเจ๋อ เขาเพิ่งกลับจากเที่ยวร่อนเร่แสวงความรู้เมื่อสองวันก่อน!”

“ลูกเถ้าแก่ของเราประสบความสำเร็จตั้งแต่วัยเยาว์ ทักษะการแพทย์ก็ยอดเยี่ยมแม้จะอายุยังน้อย!”

“ท่านอ๋องเฉิงมีทางรอดแล้ว… เขาช่วยท่านอ๋องเฉิงได้แน่!”

เฉิงตงเห็นก็พลันรีบพูดว่า “คุณชายจาง ท่านรีบช่วยท่านอ๋อง ของเราด้วยขอรับ!”

จางเจ๋อแย้มยิ้มมั่นใจพลางเอ่ย “ดูสถานการณ์แล้วข้าช่วยได้!”

หลิงอวี๋พบว่าจางเจ๋อมิได้อยู่คนเดียว ยังมีตู้ตงหง เสิ่นจวนกับเจิงจื่ออวี้ติดตามเขามาด้วย

บนหน้าตู้ตงหงพกความเหนียมอายประปรายขณะตามจางเจ๋ออย่างใกล้ชิด เสิ่นจวนกับเจิงจื่ออวี้ถูกทิ้งไว้ด้านหลัง

คนฉลาดต่างมองแวบเดียวก็ดูออกว่าตู้ตงหงกับจางเจ๋อเป็นคู่รักและน่าจะเป็นคู่หมั้นกันด้วย!

ขณะจางเจ๋อพูดก็คุกเข่าข้างหนึ่ง พลางตรวจชีพจรและอธิบายให้ตู้ตงหงไปด้วย

“ท่านอ๋องเฉิงอายุมากแล้ว คนชรามักมีโรคเจ็บป่วยเกิดขึ้นกะทันหัน ไม่พ้นภาวะลิ่มเลือดอุดตัน โรคหลอดเลือดสมองกับโรคเครียดหรอก!”

ตู้ตงหงกล่าวด้วยสีหน้าเลื่อมใส “พี่จางเจ๋อเรียนหมอตั้งแต่เด็ก สืบทอดวิชาโดยหมอจางเองอย่างลึกซึ้ง อีกทั้งร่อนเร่แสวงความรู้หลายปี วิชาแพทย์ช่างล้ำหน้าเหนือใคร”

“หากท่านช่วยท่านอ๋องเฉิงมิได้ ใต้หล้าแห่งนี้ก็มิมีคนช่วยได้แล้ว!”

จางเจ๋อแย้มยิ้มต่อนาง ทำให้ตู้ตงหงหน้าแดง ทว่าดวงหน้าเปี่ยมความภาคภูมิใจ

เริ่มแรกตู้ตงหงไม่พอใจมากต่อการแต่งงานครานี้ที่ครอบครัวพูดกับนาง นางปรารถนาเป็นภรรยาขุนนาง

แต่มารดากล่าวว่า

“เป็นภรรยาขุนนางมีอะไรดี? เจ้าดูแม่ออกเรือนกับพ่อเจ้าสิ ทั้งชีวิตนี้ก็ได้แค่นี้ ภายนอกดูมีหน้ามีตา เนื้อในเรื่องมันเป็นยังไงเจ้ายังไม่รู้รึ?”