บทที่ 1843

ยังมิทันที่เก๋อฮุ่ยซินจะได้เอ่ยคำหวานออดอ้อนให้ฮูหยินผู้เฒ่าเก๋อมีความสุขอีกครั้ง เก๋อฮุ่ยหนิงก็ยกม่านประตูขึ้นแล้วเดินเข้าไปข้างใน

เสียงของนางก็เปลี่ยนเป็นเสียงอ่อนโยนในทันที นางเอ่ยเบา ๆ “ท่านย่า หนิงเอ๋อร์กำลังจะออกไปข้างนอกแล้วก็ได้พบกับหมอเถาเข้า เขาพาหมอมีชื่อเสียงสกุลเจียงมาตรวจรักษาท่านเจ้าค่ะ!”

“ท่านย่า หนิงเอ๋อร์เห็นว่าสตรีผู้นั้นดูท่าทางมีความสามารถ จึงตั้งใจที่จะพานางมาให้ท่านย่าดูสักหน่อย...”

เก๋อฮุ่ยหนิงยังพูดมิทันจบ เก๋อฮุ่ยซินก็ขัดจังหวะนางขึ้นมาก่อน “น้องสาม นี่เจ้าหมดปัญญาจนไร้หนทางแล้วหรือไร?”

“หมอเถามีทักษะการแพทย์ยอดเยี่ยมยังจนปัญญากับโรคของท่านย่าเลย นี่เจ้ากลับไปหาหมอหญิงที่ชื่อเสียงมิเป็นที่รู้จักมา แล้วก็บอกว่านางเป็นหมอที่มีชื่อเสียง ท่านย่ายังมิได้แก่เลอะเลือนดสียหน่อย เจ้าจะหลอกนางได้หรือไร?”

เก๋อฮุ่ยหนิงจึงเอ่ยออกไปอย่างมิพอใจ “ท่านย่า พี่รอง มิได้เป็นเช่นนั้นนะเจ้าคะ!”

“หนิงเอ๋อร์เห็นว่าท่านย่าเจ็บปวดมากก็รู้สึกแย่ที่มิอาจเจ็บปวดแทนได้! อีกทั้งมีคำกล่าวที่ว่า หากมีคนสามคนเดินมา หนึ่งในนั้นต้องมีคนที่เป็นอาจารย์ของเราได้ แม้ว่าหมอเถาจะเป็นหมอที่มีชื่อเสียง แต่ก็มิใช่ว่าเขาจะรักษาได้ทุกโรคนี่เจ้าคะ!”

“หมอผู้นั้นเป็นสตรี นางก็น่าจะเข้าใจสตรียิ่งกว่าเขา บางทีโรคที่เขามิสามารถรักษาได้ หมอหญิงผู้นั้นอาจจะรักษาได้นะเจ้าคะ!”

เก๋อฮุ่ยหนิงเปลี่ยนคำพูดของหลิงอวี๋เพียงมิกี่คำ นอกจากนั้นก็คัดลอกมาพูดโน้มน้าวท่านย่าของตน

แม้ว่าหลิงอวี๋จะได้ยินเช่นนั้น แต่นางก็มิอาจเปิดโปงเก๋อฮุ่ยหนิงได้

จากนั้นก็ได้ยินเสียงคนแก่ข้างในเอ่ยขึ้นมา “ที่หนิงเอ๋อร์พูดมาก็มีเหตุผล ในเมื่อนางมาแล้ว ก็ให้นางลองดูเถิด!”

“ข้ายังอยากเห็นพวกเจ้าพี่น้องแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา รักษาหายแล้วก็คงมิทำให้การแต่งงานของพวกเจ้าล่าช้า!”

“เข้ามาสิ!”

เก๋อฮุ่ยหนิงตะโกนออกไปข้างนอก

จากนั้นจื่ออวิ๋นจึงยกม่านประตูขึ้น แล้วผลักหลิงอวี๋เข้าไป

หลิงอวี๋รู้สึกเพียงว่าถูกจื่ออวิ๋นผลักเข้ามาแล้วหลังของตนเจ็บเล็กน้อย นางจึงหันกลับไปมองจื่ออวิ๋นอย่างโกรธเคือง ก่อนที่จะเดินเข้าไป

กระทั่งเห็นเครื่องใช้ภายในห้องอย่างชัดเจนแล้ว หลิงอวี๋ก็ตะลึงไปเล็กน้อย ห้องนอนของฮูหยินผู้เฒ่าผู้นี้ช่างหรูหราจริง ๆ เครื่องใช้แต่ละชิ้นล้วนเป็นเครื่องหยกโบราณที่มีมูลค่าอย่างยิ่ง

อีกทั้งภายในห้องก็จุดธูปหอมราคาแพง จึงมีกลิ่นหอมสดชื่นอ่อน ๆ