บทที่ 1862

หวงฝู่หลินก็มิได้ใส่ใจ เขาค่อนข้างมิพอใจที่เซียวหลินเทียนตามติดตนมาราวกับกอเอี๊ยะที่เหนียวแน่นเช่นนี้ เขาจึงเร่งฝีเท้าขึ้นอีก แต่พลังของปี้ซงมิเท่าพลังของเขา ดังนั้นในเวลามินานเซียวหลินเทียนก็ตามมาทันแล้ว

ใบหน้าของหวงฝู่หลินดูหม่นหมองลง และกำลังคิดว่าจะสังหารเซียวหลินเทียนดีหรือไม่ แต่แล้วเขาได้ยินเสียงแปลก ๆ… มันคือเสียงการต่อสู้ด้วยอาวุธนั่นเอง

ดวงตาของหวงฝู่หลินดุร้ายขึ้นมาทันที และรีบขึ้นไปบนภูเขาอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาขึ้นไปถึงครึ่งทางภูเขา เขาก็เห็นควันหนา ๆ พวยพุ่งออกมาจากตำหนักปีกเงินที่อยู่บนยอดเขานั้น

เกิดเรื่องขึ้นแล้ว!

หวงฝู่หลินก็ยิ่งร้อนใจ เหตุผลหลักที่เขาเลือกที่จะมาขอความช่วยเหลือจากตำหนักปีกเงินนั้น ก็เพราะว่าเหวินเหรินจิ้นเจ้าตำหนักปีกเงิน คือหนึ่งในสหายสนิทที่มีเพียงมิกี่คนของเขา

และเช่นเดียวกับหวงฝู่หลิน ตำหนักปีกเงินแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ตระกูลเหวินเหรินอาศัยอยู่มาหลายชั่วอายุคนแล้ว หวงฝู่หลินมิอนุญาตให้ผู้ใดทำลายวังเทพของตน แล้วเหวินเหรินจิ้นจะยอมให้ใครมาทำลายตำหนักปีกเงินของเขาได้อย่างไรกัน!

หรือว่าเหวินเหรินจิ้นจะตกอยู่ในอันตราย?

หวงฝู่หลินเร่งฝีเท้า แล้วเดินทางขึ้นไปอย่างราบรื่นไม่มีอุปสรรคใด ๆ

ค่ายกลที่เหวินเหรินจิ้นได้สร้างไว้บนภูเขาล้วนถูกทำลายไปหมดแล้ว และพืชพรรณต่าง ๆ ที่ตระกูลเหวินเหรินปลูกไว้หลายชั่วอายุคนก็ถูกทำลายไปกว่าครึ่งเช่นกัน

หวงฝู่หลินเห็นเช่นนั้นแล้วก็รู้สึกปวดใจแทนเหวินเหรินจิ้น และยิ่งเป็นห่วงเหวินเหรินจิ้นมากขึ้นไปอีก

นี่เขาเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลังแบบใดกัน? จึงได้ทำให้เหวินเหรินจิ้นไร้เรี่ยวแรงมิอาจต้านทานและปล่อยให้ศัตรูบุกเข้าไปเผาตำหนักปีกเงินได้เช่นนี้!

เซียวหลินเทียนและปี้ซงที่ตามหลังมาติด ๆ ก็เห็นภาพนี้เช่นกัน

เซียวหลินเทียนมิรู้จักคนของตำหนักปีกเงิน แต่เมื่อเขาเห็นต้นไม้ที่ถูกตัดทำลายเหล่านั้น และเปลวไฟที่พวยพุ่งออกมาจากตำหนักปีกเงิน เซียวหลินเทียนก็รู้ทันทีว่าตำหนักปีกเงินเผชิญกับภัยพิบัติเข้าแล้ว

เดิมทีเซียวหลินเทียนจะยอมแพ้ไปเช่นนี้ แล้วพาเผยอวี้จากไปก็ได้

แต่เขามิได้ทำเช่นนั้น อย่าว่าแต่เขาจะมาขอความช่วยเหลือเลย ต่อให้มิได้มาขอความช่วยเหลือ ก็ไม่มีเหตุผลที่เขาจะนิ่งดูดายมิช่วยเหลือ

เซียวหลินเทียนจึงเร่งแซงหน้าปี้ซง แล้วตามหวงฝู่หลินไป

ในที่สุดเขาก็ได้เห็นประตูตำหนักปีกเงินที่สร้างขึ้นอยู่กลางภูเขา ประตูภูเขาหินที่เดิมทีตั้งตระหง่านอยู่อย่างสง่างามนั้น บัดนี้ได้ถูกระเบิดทำลายไปแล้ว ยามนี้ครึ่งหนึ่งยังคงตั้งตระหง่านอยู่ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งพังทลายลงมา