บทที่ 1863

เมื่อเซียวหลินเทียนเห็นว่า เด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเซียวเยวี่ยผู้นั้นร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ

ในชั่วขณะนี้เซียวหลินเทียนก็คิดถึงเซียวเยวี่ยมาก เขาออกมานานมากจนแทบจะจำมิได้แล้วว่าเซียวเยวี่ยหน้าตาเป็นอย่างไร

เมื่อเขาเห็นเด็กผู้นั้น เซียวหลินเทียนก็เกิดความรู้สึกสงสารขึ้นมาทันที

“ท่าน พวกเราเข้าไปช่วยเขาเถิด!”

เซียวหลินเทียนพูดยังมิทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียงตะโกนขึ้นมา “ใคร?”

จากนั้นก็มีบุรุษชุดดำหลายคนวิ่งกรูกันออกมา พร้อมกับเล็งดาบมาที่เซียวหลินเทียนกับหวงฝู่หลิน

“พวกเจ้าเป็นใคร?”

บุรุษชุดดำที่เป็นผู้นำตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

หวงฝู่หลินจึงยิ้มเยาะ “พวกเจ้าหรือที่ทำลายตำหนักปีกเงินของสหายข้า? ใครเป็นคนวางเพลิง?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

บุรุษชุดดำที่เป็นผู้นำคนนั้นตะลึงไปทันที จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับรู้สึกว่า คำถามของหวงฝู่หลินนั้นแปลกมาก

ความตายจะมาเยือนอยู่แล้ว ยังจะเป็นห่วงอีกว่าใครเป็นคนวางเพลิง คนผู้นี้สมองมีปัญหาหรือไร!

“อย่าไปคุยกับเขาให้มากความ สังหารไปเสีย!”

ฝูหยางที่อยู่ข้างในตะคอกออกมาอย่างรำคาญ “ตาเฒ่าน่ารังเกียจ เจ้าจะนำออกมาให้หรือไม่ หนึ่ง… สอง…”

พวกบุรุษชุดดำพากันเหวี่ยงดาบไปทางเซียวหลินเทียนกับหวงฝู่หลินตามคำสั่งของฝูหยาง

เซียวหลินเทียนก็ชักกระบี่ออกมาต่อสู้กับพวกเขา แต่ทันทีที่ต่อสู้ เซียวหลินเทียนก็พบว่าพลังของบุรุษชุดดำเหล่านี้สูงมาก และล้วนอยู่ในดินแดนที่หกเช่นเดียวกับตน

แต่หวงฝู่หลินกลับขึ้นไปในอากาศ แล้วเปล่งเสียงคำรามออกมา

แทบจะในเวลาเดียวกันนั้น ฝูหยางก็นับจนถึงสามแล้ว จากนั้นเขาก็ตะโกนออกมา “เสือดำ กินเจ้าเด็กนั่นเสีย!”

เสือดำที่นั่งหมอบอยู่บนหลังคาส่งเสียงคำรามออกมา แล้วพุ่งเข้าหาเด็กผู้นั้นกลางอากาศราวกับสายฟ้า

“ฝูหยาง เจ้ามันมิใช่คน ข้าขอสาบานว่า ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ชีวิตนี้เจ้ากับข้ามิอาจอยู่ร่วมหล้ากันได้...”